All Chapters of เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]: Chapter 21 - Chapter 30

นับตั้งแต่มาอยู่คอนโด อันดาจะได้เห็นหน้าของเจษฎาส่วนมากก็ตอนตื่นและก่อนเข้านอนเท่านั้น ส่วนใหญ่เจ้าของห้องจะอยู่ที่ทำงานมากกว่าอยู่ที่บ้าน จะว่าดีก็ดี เพราะอันดามีเวลาเป็นของตัวเองมากขึ้น เขาได้ทำในสิ่งที่อยากทำโดยไม่ต้องมีใครคอยเฝ้า แต่มีบ้างบางครั้งที่รู้สึกเหงาอยู่หน่อย ๆ เพราะไม่มีใครคุยด้วยเหมือนที่ผ่านมา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่อันดาง่วนอยู่กับการปลูกผักดูแลเมล็ดพันธุ์และต้นกล้าทั้งหลายที่หว่านทิ้งไว้เมื่อหลายวันก่อน ถ้าท้องไม่ร้องเขาก็ไม่คิดจะหาอะไรเข้าปากเลยนอกจากน้ำเปล่าสองสามแก้วเท่านั้นเช้าดูแลแปลงผักเล็ก ๆ ริมระเบียง บ่ายนั่งอ่านหนังสือรับลมด้านนอก เขาผล็อยหลับไปพร้อมกับตื่นมาอีกครั้งก็เห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว เด็กหนุ่มทำกิจวัตรดังเดิมอย่างที่เคยทำ ตอนนี้เขาได้สิทธิ์เข้าครัวทำอาหารเอง แต่ก็ใช่ว่าจะทำอะไรกินได้ตามใจอยาก ยังต้องระมัดระวังตัวอยู่มาก แต่ยังดีที่เจษฎาไม่เคยขาดตกบกพร่องเรื่องการตุนเสบียงเลย ทำให้ทุ่นแรงไปได้มากยามที่อันดาอยากจะใช้เวลาอย่างอื่นมากกว่ามื้ออาหาร ทำไมยังไม่กลับอีก หลายครั้งแล้วที่อันดาแอบเหลียวมองไปที่ประตู นับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เจ้า

“ฉันชอบผู้ชาย” “เฮ้อ!” แค่ประโยคนั้นประโยคเดียวที่ทำเอาอันดานอนไม่หลับ ได้แต่กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงนอนของตัวเอง บนท้องฟ้าคืนนี้มองไม่เห็นกลุ่มดาวเลยสักดวงเหมือนกับสมองของเขาที่กำลังตันคิดอะไรไม่ออก มือเรียวกุมหน้าของของตัวเอง ลูบเบา ๆ พร้อมกับหลากหลายคำถามที่ผุดขึ้นในใจไม่หยุดหย่อน “เขาชอบผู้ชาย” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อกลับเข้าสู่ความเป็นจริง “อย่าคิดอะไรบ้า ๆ น่ะ เขาชอบผู้ชายแล้วไงล่ะ” อันดาไม่เคยสนใจเรื่องของความรัก ที่ผ่านมาเขามีเรื่องให้รับผิดชอบมากมายจนไม่มีเวลาไปทำเรื่องเหลวไหล ยอมรับตามตรงเลยว่าเรื่องเงินคือปัจจัยหลักที่ทำให้เขาอยู่รอด และนั่นคือสิ่งเดียวที่เขาพยายามโฟกัสกับมันมาตลอด แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าในตอนนี้ เจ้าของคอนโดแห่งนี้ทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย ทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าหรือแม้แต่ได้ยินเพียงแค่เสียงก็ทำให้เขาสงบจิตสงบใจลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ “เลิกคิดได้แล้วน่า” อันดาสะบัดหน้าไปมาเพราะไม่ต้องการคิดเรื่องพวกนี้อีก ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคือดูแลตัวเองให้ดีและคลอดเจ้าตัวเล็กออกมาอย่างปลอดภัย

“นี่พี่นิล พี่สาวฉันเอง” สวัสดีครับ คุณนิล” อันดายกมือไหว้นิลนีพร้อมกับน้ำเสียงเบาโหวง นับตั้งแต่ที่รถของเจษฎาเลี้ยวเข้ามาในบริเวณบ้านหลังนี้ เด็กหนุ่มก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมสำหรับที่นี่ไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าตัวเองกำลังท้องและมีอาการไม่พึงประสงค์ที่ยากจะคาดเดาอยู่บ่อยครั้ง เขาคงค้านหัวชนฝาเพื่อขออยู่ที่คอนโดเองดีกว่า“ผมฝากอันดาด้วยนะครับ ส่วนเรื่องหาหมอแล้วก็รายการอาหารที่เขากินได้และไม่ได้อยู่ในสมุดบันทึกนั่นแล้ว ที่เหลือเขาจัดการตัวเองได้ แต่ถ้ามีอะไรก็โทรหาผมแล้วกัน” เจษฎามาส่งอันดา ทั้งยังไม่ลืมที่จะกำชับกับพี่สาวเรื่องของอาการแพ้ของอันดาอยู่ตลอด“พูดอย่างกับพี่พึ่งพาไม่ได้อย่างนั้นแหละ ไม่ต้องห่วงหรอก เด็กในท้องนั่นก็หลานพี่ พี่จะดูแลเขาให้” แม้จะเบาใจที่พี่สาวรับปาก แต่สิ่งเดียวที่เจษฎากังวลที่สุดในตอนนี้ก็คือแม่ของเขาที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังรับความจริงไม่ได้ เขาก็ได้แต่หวังว่าอันดาจะอดทนได้จนกว่าเขาจะกลับ“มีอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด เข้าใจใช่มั้ย”ครับ” อันดาพยักหน้ารับ ครั้งนี้เขาได้มือถือเครื่องใหม่ที่เจษฎาซื้อให้เพื่อจะได้ติดต่อกับเขาโดยเฉพาะ เ

“คุณอาคะ อาการของอันดาเป็นยังไงบ้าง” นิลนีเอ่ยถามสารสินหลังจากที่รอผลตรวจครรภ์ให้กับอันดาพร้อมกับคนเป็นแม่ บุษบงนั้นแม้จะรู้จักกันมานานในฐานะลูกพี่ลูกน้องของสามี แต่ก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับสารสินมากถึงขั้นจะพูดคุยได้อย่างเป็นกันเองเพราะนานทีปีหนถึงจะได้เจอกัน จึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกสาวแทน “ตอนนี้อายุครรภ์ก็สี่เดือนเข้าไปแล้ว แต่ระดับฮอร์โมนในร่างกายของอันดายังสูงอยู่ อารมณ์อาจจะแปรปรวนแล้วก็ยังมีอาการแพ้ท้องอยู่ตลอด อาบอกเจ้าเจษฎ์ไปแล้วถึงเรื่องการรับมือ แต่ก็อยากจะฝากนิลกับพี่บุษย์ด้วยว่า..” “เรื่องนั้นฉันรู้แล้วน่ะ ฉันเคยท้องมาก่อน ไม่ต้องบอกหรอก” บุษบงบอกปัดแต่นั่นยิ่งทำให้สารสินเป็นห่วง เพราะเขาเองก็รู้ดีว่าที่ผ่านมาบุษบงปฏิบัติและเพิกเฉยกับเจษฎาอย่างไร การที่อันดาเข้าไปอาศัยอยู่ด้วยยิ่งมีความเป็นไปได้ว่าจะได้รับการปฎิบัติไม่ต่างกัน “แต่ร่างกายของอันดาไม่เหมือนร่างกายของคุณแม่ทั่วไปที่เป็นไปตามกลไกของการตั้งครรภ์ปกติ ผมไม่อยากให้พี่บุษย์มองข้ามเรื่องนี้” “นี่ฉันต้องประคบประหงมเขาเป็นไข่ในหินเลยรึไง” “ถ้าเป็นไปได้ก็คงต้องทำอย่างนั้นครับ ยิ่งอันดาท้องลูกแ

“เจษฎ์ มาหาแม่หน่อยได้มั้ยลูก” บุษบงโทรหาลูกชายคนเดียวที่ตอนนี้กลับมาจากยุโรปได้หลายวันแล้ว แต่กลับไม่คิดจะมาเยี่ยมเธอเลยนับตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล ว่ากันตามตรงเธอได้เจอกับตำรวจกับทนายมากกว่าลูกชายตัวเองเสียอีกในระยะเวลาสองสามวันมานี้ [“ผมยังไม่สะดวกครับ”] “ไม่สะดวกอะไรกัน ยัยกาญบอกว่าแกไปเฝ้าไข้อันดาทุกวันไม่ใช่รึไง” [“ผมมาเฝ้าไข้คนของผมครับก็ถูกแล้วนี่ครับ อีกอย่างคุณแม่ไม่คิดจะต้อนรับผมกับอันดาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”] “ตาเจษฎ์...แม่ไม่..” บุษบงชะงักปาก นี่เธอกำลังจะพูดอะไรอยู่กันแน่ จะแก้ต่างให้ตัวเองอย่างนั้นหรือ “เอาเถอะ แกไม่ห่วงแม่ก็ไม่เป็นไร แต่ช่วยกลับมาบ้านหน่อย แม่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย” [“คุยตอนนี้เลยก็ได้ครับ”] “ถ้าแกไม่อยากมา ก็ไม่ต้องมา” บุษบงวางสายพร้อมกับยกมือทาบอกตัวเอง หัวใจเธอกำลังเต้นแรงเกินไป ถ้าขืนเจษฎายังยั่วโทสะอยู่แบบนี้ มีหวังเธอได้ความดันขึ้นจนต้องเข้าโรงพยาบาลต่ออีกแน่ “คุณผู้หญิงคะ อย่าโมโหคุณเจษฎ์เลยค่ะ เขาอาจจะกำลังยุ่งอยู่ก็ได้” กาญจนีเข้ามาบีบมือคลายเครียดให้กับนายหญิงของตนด้วยเกรงว่าอาการโรคหัวใจของบุษบงจะกำเริบ น่าแ