เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]

เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]

last updateLast Updated : 2026-02-03
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
50Chapters
634views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ไม่ได้สนใจเพราะไม่รู้จัก ไม่ได้คิดจะรักเพราะไม่อยากมีพันธะ แต่....นั่นมันอดีตไปแล้ว เพราะนายกับลูกเปลี่ยนทุกอย่างที่เคยเป็นฉัน

View More

Chapter 1

1 สืบหา

如月透子(きさらぎ とうこ)が離婚を決めた日、二つの出来事があった。

一つ目は、新井蓮司(あらい れんじ)の初恋の人が海外から帰国したこと。

蓮司は億単位の金を注ぎ込んで、特注のクルーズ船で彼女を出迎え、二人きりで豪華な二日二晩を過ごした。

メディアはこぞって、二人がヨリを戻すと大騒ぎだった。

もう一つは、透子が大学時代の先輩の誘いを受けて、かつて二人で立ち上げた会社に戻ると決めたこと。

部長として、来月から新たなスタートを切る予定だった。

もちろん、彼女が何をしようと、誰も気にも留めない。

蓮司にとって、透子はただの「新井家に嫁いできた家政婦」に過ぎなかった。

彼女は誰にも知らせず、

ひっそりとこの二年間の痕跡を新井家から消し去り、

密かに旅立ちのチケットを手に入れた。

30日後には、

ここでのすべてと、蓮司との関係は完全に終わる。

――もう、赤の他人になるのだ。

【迎え酒のスープを届けろ、二人分】

突然スマホに届いた命令口調のメッセージに、透子は目を伏せ、指先が震えた。

今は夜の九時四十分。

蓮司はちょうど朝比奈美月(あさひな みづき)の帰国パーティーに出席している最中。

かつて彼は、決して透子に外へ酒のスープを持ってこさせなかった。

彼女の存在を世間に知られるのが恥ずかしいからだと、家の中だけで飲んでいた。

だからもし、前だったら――

「やっと自分を認めてくれたのかも」なんて、喜んでいたかもしれない。

でも今は違う。

視線は「二人分」の文字に留まる。

――そう、これは美月のためのスープだ。

本物の「愛」の前では、彼は堂々と「価値のない妻」を見下し、さらけ出すことを恐れなくなった。

透子は静かに手を下ろし、キッチンに向かってスープの準備を始めた。

蓮司の祖父との契約も、あと29日で終わる。

カウントダウンの画面を一瞥し、ため息が漏れる。

契約が切れたら、やっと自由になれる――

二年も傍にいたのに、愛は一片も手に入らなかった。

所詮、それが現実だった。

もう、愛する力すら残っていない。

最後の一ヶ月。

「妻」としての仕事だけは、きっちり終わらせるつもりだった。

鍋の中、ぐつぐつと煮立つスープは、彼女が最も得意とする料理。

なにせこの二年、何十回とその男のために煮込んできたのだから。

ふと目を奪われ、胸の奥がじんわりと冷えていく。

三十分後、きっちりと蓋を閉めた保温容器に、スープを二人分詰め、タクシーでホテルへ向かった。

車内で、透子は朝届いた見知らぬ番号からのメッセージを見返す。

【透子、覚えてる?私、美月だよ。帰国したの。また会えてうれしいな。蓮司を奪ったことは気にしてないよ。私たち、ずっと親友だったじゃない?今夜、ご飯でもどう?】

蓮司から歓迎会の話なんて一言もなかった。

透子がそれを知ったのは、美月からの「お誘い」があったからだった。

その文章の行間から滲む「寛大で気にしてないフリ」に、透子は皮肉に口元を歪めた。

奪った……?

違う。蓮司の祖父が反対したんだ。

美月は二億の慰謝料を受け取って、海外に行ったはずだ。どこが「奪った」?

確かに、彼に対する欲はあった。

でも自分から奪いにいったわけじゃない。流れに乗っただけ。

「寛大で善良な女」?ふん。

昔なら信じていたかもしれない。

でも高校に上がってから、全てが嘘だと知った。

遅すぎたけれど――

あのとき、自分はすべてを失った。

人間関係も、居場所も。孤立無援で、陰湿ないじめの標的だった。

……そしてその裏には、美月の影があった。

今日のパーティーには、当時の高校の「友達」も多数出席している。

当然、みんな美月の味方だ。

透子は、あのパーティーに出るつもりはなかった。

どうせ招かれた理由なんて、歓迎じゃなくて公開処刑。

あの頃の「同級生」と顔を合わせる気分にもなれない。胸の奥がざわつく、ただただ不快だった。

だから、スープだけ渡したらすぐ帰るつもりだった。

目的地に着き、個室の前で深呼吸。心を落ち着かせてから、扉をノックする。

数秒後――

扉が開くと、現れたのは蓮司じゃなく、純白のドレスを纏った美月だった。

「透子、来てくれたんだ!みんな待ってたよ〜」

満面の笑顔にきらびやかなメイク。まるでプリンセスのような装い。

首元には、あのネックレス――「ブルーオーシャン」。

一昨日、蓮司が落札したばかりのもの。やっぱり彼女に贈ったのね。

「いえ、スープを届けに来ただけ」

透子は感情のない声で、淡々と答えた。

「え〜、二年ぶりなのにそんなに他人行儀?私は蓮司を奪われたこと、もう気にしてないのに〜」

美月は唇を噛んで、先に「傷ついたフリ」を演じ始める。

……その猫かぶりな態度にはもう、うんざりだった。

透子はスープを置こうと身体をずらす。

だが、美月はさりげなく手を伸ばし、保温容器の蓋に指をかけた。

「来たくないなら、私が蓮司に渡しておくよ〜」

あくまで「優しげ」に申し出てくる。

透子は眉をひそめた。

すんなり引くような女じゃないのに、あまりに「親切」すぎる……

とはいえ、彼女自身もこれ以上関わりたくなかった。

だから、容器を渡そうと手を伸ばした――その瞬間。

「――っ!」

容器が受け止められず、真っ逆さまに床へ。

ガシャン!

蓋が外れ、熱々のスープが床にぶちまけられる。

そして美月はわざとらしく一歩後ろに下がりながら、甲高く叫んだ。

「きゃっ!痛っ……足が……!」

次の瞬間、個室の中からいっせいに視線が集まる。

蓮司がすでに立ち上がり、素早く駆け寄ってきた。

「透子、お前は……スープ一つもまともに持てないのか?」

彼は半身をかがめ、脱いだジャケットで美月の足を拭きながら、怒りに満ちた声で透子を叱りつけた。

「私……」

透子が言葉を紡ぐよりも早く、

「蓮司、透子を責めないで。私が受け取り損ねたの」

美月がしおらしく庇ってみせる。

蓮司は床に落ちた容器の蓋を拾い上げた。

割れてもいない、傷もない――完璧に無傷。

「これ、どう説明する?美月が手を滑らせた?それとも最初から蓋を開けて持ってきた?」

彼は鋭く睨みつける。

透子は驚きで言葉を失った。

この保温容器は頑丈そのもので、普通に落とした程度で蓋が外れるなんてありえない。

けれど、現に蓋は外れていて、しかも傷一つついていない。

「私は開けてない。じゃなきゃ道中こぼれてるはずでしょ」

必死に言い返す。

「言い訳は結構。やったことはやったことだろ」

蓮司の声は冷たく切り捨てるようだった。

彼にとって透子は――金目当てで祖父を丸め込み、

美月を追い出し、無理やり妻の座を奪った女。

信じる理由なんて、どこにもなかった。

蓋を放り捨て、蓮司は美月を抱き上げようと身を屈めた……

そのとき――

視線の端に、赤く腫れた透子の足が映る。

スープを浴びたのは、美月だけじゃなかった。

むしろ透子のほうが広い範囲をやられていた。

眉をわずかにひそめる。何かが一瞬、胸をよぎった。

……でも、それだけだった。

すぐに視線を逸らし、口をつぐんだまま立ち上がる。

透子がどれだけ火傷していようが、自業自得だ。

他人を傷つけようとした報いだと思えば、同情する理由なんてない。

美月を横抱きにすると、彼女は恥じらいながらも、心配そうに言った。

「蓮司、透子の足……」

「気にするな。死にゃしない。勝手に病院行くだろ」

吐き捨てるように答えた。

「お前はモデルなんだ。足が命だろ。そっちが優先だ」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
50 Chapters
1 สืบหา
“คุณเจษฎ์ครับ เรื่องที่ให้ตามสืบ….” เจษฎาวางแก้วกาแฟที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะทันทีที่ได้ยินคำพูดจากนักสืบที่เขาวานจ้าง ใบหน้าคมเรียบเฉยพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นี่เป็นช่วงเวลาที่เขานิ่งนอนใจไม่ได้เลยนับตั้งแต่รู้ข่าว คิ้วของชายหนุ่มวัย 30 ขมวดเข้าหากันจนเห็นรอยบุ๋มจาง ๆ บนหน้าผาก แต่ริ้วรอยนั้นก็ไม่ได้กลบความลงตัวของสัดส่วนทุกอย่างบนใบหน้าของเขาได้เลย เจษฎาทอดสายตามองไปเบื้องหน้า สบตากับแขกของเขาด้วยความคาดหวังอะไรบางอย่าง “ได้ข้อมูลอะไรบ้างครับ คุณยศกร” เจ้าของน้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามเจตนาชัดเจนว่าต้องการรู้ทุกอย่างให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ตอนนี้แทบจะไม่มีเวลาเหลือแล้ว แต่อย่างน้อยถ้าหากรู้ในสิ่งที่ต้องการก็อาจจะหยุดอะไรที่มันไม่ควรได้ ไม่อย่างนั้นการปล่อยเลยตามเลยอาจจะกลายเป็นหายนะต่อชีวิตของเขาในภายหลังก็ได้ “น้ำเชื้อนั่น…ตอนนี้มัน…” นักสืบวัยกลางคนเงียบลงไปชั่วอึดใจ เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดให้คนฟังเข้าใจง่ายที่สุด เพราะเรื่องนี้มันออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย แต่เนื่องจากหน้าที่ของเขาก็คือตามสืบจึ
Read more
2 ลักพาตัว
“ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!” “ไม่มีใครช่วยแกได้หรอก ทำตัวดี ๆ แล้วอยู่นิ่ง ๆ” เสียงตอบรับนั้นดับฝันเขาชัดเจน ปลายเข็มของสายน้ำเกลือถูกเสียบเข้าที่ข้อพับของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกมัดตัวติดไว้กับเตียง สภาพห้องที่มองเห็นแลดูสะอาดตาเหมือนห้องพิเศษในโรงพยาบาลแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกับกำลังติดคุก ไม่นานนักร่างกายของคนที่พยายามดีดดิ้นอยู่บนเตียงก็แน่นิ่งไป ก่อนที่เตียงของเขาจะถูกเข็นออกไปจากห้อง********** “รู้สึกตัวแล้วเหรอ” ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานแค่ไหน แต่อันดาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องเดิม เปลี่ยนไปก็ตรงที่ตอนนี้ไม่มีอะไรมัดตัวเขาไว้แล้ว ร่างกายของอันดาหนักอึ้งจนขยับตัวได้ลำบาก นัยน์ตาสีดำสนิทเลื่อนมองไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของผู้หญิงตรงหน้าที่สวมหน้ากากปกปิดเอาไว้ กว่าจะปรับโฟกัสสายตาได้ อีกฝ่ายก็หันหน้าหนีไปทางอื่นเสียแล้ว เตียงนอนถูกปรับระดับขึ้นพยุงให้คนที่นอนอยู่เปลี่ยนมาอยู่ในท่าเอน 45 องศา ก่อนที่ผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เธอยื่นแก้วน้ำพร้อมกับหลอดสีขาวจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก
Read more
3 ข้อตกลงใหม่
ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง อันดาก็มาอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง แต่ตัวอันดาเองเป็นเด็กต่างจังหวัด เขาจึงไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่ คนที่มาพร้อมกับเขา คนพวกนั้นมาส่งแล้วก็กลับไปแล้ว ทำเหมือนกับการลักพาตัวไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แกรก! ดวงหน้าจิ้มลิ้มหันไปตามเสียงประตูที่ถูกเปิดขึ้นและปิดลงหลังจากนั้น พอเขาได้เห็นคนที่เดินเข้ามาหัวใจก็ดันเต้นผิดจังหวะจนต้องบีบมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้คุยกับใครที่ยอมเปิดเผยใบหน้าแบบนี้มานานแล้วก็ได้ “ชื่ออันดาใช่มั้ย” “จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แกจะต้องไม่เปิดเผยตัวตนของตัวเอง“ คำพูดของผู้ชายคนหนึ่งดังก้องอยู่ในหัว อันดาก้มหน้าลงต่ำ ดวงตากลมโตไม่ยอมสบตาคนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาเลย “เป็นอะไรไป ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ” จู่ ๆ อีกฝ่ายก็โน้มตัวลงมาหาเขา ยื่นหน้าที่เกลี้ยงเกลาแต่ทว่ามีริ้วรอยแห่งวัยประปรายเข้ามาใกล้ แม้อันดาจะพยายามเบือนหน้าหนีสักแค่ไหน แต่กลับมีกลิ่นฉุนบางอย่างลอยเข้าจมูกจนเขารู้สึกผะอืดผะอม มือเรียวยกขึ้นมาอุดปากและจมูกทันทีที่สูดกลิ่นนั้นเข้าปอด ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิดล่ะก็มันคือกลิ่นน้
Read more
4 หน้าที่ของคนกำลังท้องกำลังไส้
“เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง” ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวพ้นจากห้องน้ำ แค่เพียงเปิดประตูก็มีคนยืนดักรออยู่แล้ว อันดากอดเสื้อผ้าที่อยู่ในมือเอาไว้แน่น ก่อนจะเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนตัวสูงใหญ่กว่าเขาเกือบสิบเซ็นเลยก็ว่าได้ “ก็..ยังไม่ดีเท่าไรครับ” “นายมีโรคประจำตัวที่ไม่ได้กรอกประวัติเอาไว้อย่างนั้นเหรอ” “คือ…ผมเหม็นน้ำหอมน่ะครับ” อันดาเม้มริมฝีปากพลางยกมือขยี้ปลายจมูกคล้ายคนเป็นภูมแพ้ จากที่กำลังจะเดินเข้าใกล้กลับต้องหยุดชะงัก ร่างสูงถึงกับก้มลงสูดดมเนื้อผ้าที่ตัวเองใส่เพราะไม่เคยมีใครพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน “แล้วทนได้ไหม” “ถ้ายืนห่างก็พอไหวครับ” ในตอนแรกเจษฎาก็คิดว่ามันอาจจะเป็นข้ออ้างที่เด็กหนุ่มไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ แต่เมื่อสังเกตคนตรงหน้าดี ๆ แล้ว สีหน้าของอันดาไม่สู้ดีนัก ตนจึงจำต้องถอยห่างอย่างเสียไม่ได้ “ผมขอโทษนะครับที่ทำบ้านของคุณสกปรก ผมจะรีบไปทำความสะอาดให้เดี๋ยวนี้” “ไม่ต้อง ฉันมีแม่บ้านคอยทำความสะอาดอยู่แล้ว สิ่งที่นายควรทำหลังจากนี้ก็คือดูแลลูกของฉันให้ดี แต่ฉันอาจจะต้องบอกกฎบางอย่างกับนายเอาไว้ นายต้องอยู่ที่นี่ไปจนกว่าฉันจะจัดการเรื่อ
Read more
5 แพ้ท้อง
วันแรกของการเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่ สถานการณ์หลายอย่างก็ดูจะคลี่คลายไปในทางที่ดี แม้อันดาจะนึกหวาดระแวงอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากมายเหมือนกับที่ผ่านมา ตอนที่ยังอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม อันดาต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง งานบ้านทุกอย่างเป็นหน้าที่ของเขาไม่เว้นแม้แต่ตอนที่ยังเรียนมัธยมปลายก็ยังต้องไปหารับจ้างทำงานช่วยเหลือครอบครัวอยู่ตลอด จนกระทั่งเขาถูกขายแลกกับเงินจำนวนหนึ่ง ถึงชีวิตจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่กลับกันชีวิตของอันดากลับมีความเป็นอยู่ที่แตกต่างจากตอนอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมอย่างสิ้นเชิง แม้ในสายตาของคนอื่นเขาจะถูกปฏิบัติเหมือนสัตว์ตัวหนึ่งที่อยู่ในฟาร์ม แต่ถ้าเทียบเรื่องการกินอยู่มันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งกับบ้านหลังใหม่ยิ่งแล้วใหญ่ มากสุดก็แค่ถูกกักบริเวณ แต่ที่เหลือเขาสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติทุกอย่าง ไม่รู้สึกเลยว่าโดนกดขี่อย่างที่ผ่านมา แบบนีเราจะกลายเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวไหมนะ? เด็กหนุ่มตั้งคำถามนี้กับตัวเองในใจ อนาคตหลังจากคลอดเด็กแล้ว เขาจะได้รับอิสระกลับคืน หลังจากนั้นโลกใบนี้อาจจะกลายเป็นขุมนรกจริง ๆ สำหรับเขาก็ได้ แต่จะคิดมากไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ เพราะ
Read more
6 ไม่ชอบ แต่ก็ไม่ขัด
สามวันมาแล้วที่อันดาพยายามกล้ำกลืนฝืนใจตักอาหารเข้าปาก แม้จะลองเปลี่ยนมาเป็นข้าวต้มเกลือธรรมดาก็ยังรู้สึกว่าเหม็นจนกินไม่ลง สุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนไปกินผลไม้ในตะกร้าใบเล็ก ๆ ที่กาญจนีเตรียมไว้ให้เหมือนเดิม “ดีขึ้นบ้างมั้ยคะน้องอันดา” “ผมขอโทษด้วยนะครับพี่กาญ แต่มันกลืนไม่ลงจริง ๆ มันเหม็นจนผมปวดหัว” เด็กที่โตมากับความโหยหาสิ่งเติมเต็มอย่างอันดา มีหรือที่จะไม่อยากกินอาหารดี ๆ ลงท้อง เพียงแต่ร่างกายของเขาไม่ยอมรับมันก็เท่านั้น “ยังดีนะคะที่ยังพอทานผลไม้ได้ แต่ยังไงพี่ก็คงต้องปรึกษาคุณเจษฎ์แล้วล่ะค่ะ ปล่อยไว้แบบนี้ได้ขาดสารอาหารแน่ ๆ” พอแน่ใจว่าอันดาไม่เป็นอะไรมากแล้ว กาญจนีจึงปลีกตัวออกไปโทรหาเจ้านายของตัวเอง เธอแจ้งข้อเท็จจริงทุกอย่างให้กับเจษฎาอย่างละเอียด ทางปลายสายรับทราบเสร็จก็วางสายไป จริง ๆ อันดาไม่คิดว่าการแจ้งเรื่องที่เขาแพ้ท้องให้กับเจษฎารู้จะช่วยอะไรเขาได้ เพราะก่อนหน้าที่จะมาอยู่ที่นี่ เขาต้องอดทนกับการได้รับยาหลายขนาดทั้งแบบกินและฉีด ต่อให้ยาบางชนิดจะมีผลข้างเคียงกับเขาแค่ไหน ก็ไม่เคยมีใครใยดี คนพวกนั้นสนใจแต่ผลลัพธ์เท่านั้น แต่ผิดคาดเพราะผ่า
Read more
7 คนท้องน่ะอ่อนไหวง่าย
“น่ากินจังเลยครับพี่กาญ พี่ทำเองทั้งหมดนี่เลยเหรอครับ” “ไม่ใช่หรอกค่ะ อาหารพวกนี้คุณเจษฎ์สั่งมาให้น้องอันดาลอง ไม่แน่ว่าอาจจะมีสักอย่างสองอย่างที่ถูกปาก” จะเรียกว่าดีใจก็ไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร อันดาจึงได้แต่พยักหน้ารับไปเฉยๆ พ่อแม่บุญธรรมของอันดาเป็นคนที่หาเช้ากินค่ำ ถ้าพูดถึงฐานะแล้วจึงไม่มีทางเลยที่จะสามารถหาซื้ออะไรพวกนี้มากินเป็นมื้อหลักได้ เด็กหนุ่มมองก้อนขนมปังรูปทรงต่าง ๆ พร้อมกับพยายามนึกถึงรสชาติของมันไปด้วย แต่สิ่งที่ดึงดูดไปมากกว่าสีเหลืองทองที่สวยงามก็คือกลิ่นความหอมละมุนของพวกมันที่ทำเอาอันดาเกิดน้ำลายสอขึ้นมาทันที่กลิ่นลอยมาแตะจมูก หอมอะไรอย่างนี้ อันดาจ้องขนมปังเหล่านั้นอยู่ไม่วางตา แม้จะไม่ได้แสดงออกมากมายแต่กาญจนีก็พอจะมีความหวังขึ้นมาว่าเด็กหนุ่มอาจจะสนใจของตรงหน้าบ้างไม่มากก็น้อย เธอหนักใจมาหลายวันแล้วที่เห็นว่าคนที่อยู่ในความดูแลตอนนี้กินอะไรไม่ค่อยได้ “ลองดูสิคะ มีทั้งแบบขนมปังเปล่า ๆ แล้วก็สอดไส้ด้วยนะคะ มีทั้งแบบครีมแล้วก็ผลไม้สด” เพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาอันดาแทบจะไม่แตะเนื้อสัตว์เลย พวกเนื้อสัตว์แปรรูปรวมถึงไข่สูตรต่าง ๆ จึงไม่ได้ถูกจั
Read more
8 มัสตาร์ดเจ้าปัญหา
อั้วะ! “พี่กาญ นี่ก็ผ่านมาตั้งเป็นอาทิตย์แล้ว ทำไมอันดายังไม่ดีขึ้นอีก” หลังจากที่เรียกหมอมาตรวจอาการและทดลองอาหารใหม่ให้กับอันดาวันนั้น เจษฎาก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลย วันนี้เขาแค่อยากจะแวะเข้ามาดูความเป็นไปสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าพอเดินเข้าบ้านมาจะได้เห็นภาพเดิมวนฉายซ้ำอีก “เอ่อ…คือ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะคุณเจษฎ์…” “ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วอย่างไหน” ร่างสูงโพล่งถามด้วยความหงุดหงิด ดูท่าปัญหานี้จะแก้ยากกว่าที่คิด “น้องอันดาคะ ค่อย ๆ ทานสิคะ เห็นไหมว่ามันติดคออีกแล้ว” “ติดคอ?” เจษฎาเลิกคิ้วถามพลางเดินเข้าไปใกล้คนที่หันหลังให้เขา อันดาตอนนี้ของกินเต็มมือ แก้มสองข้างพองตัวจากการยัดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไปภายในปาก มีเศษมัสตาร์ดติดอยู่ที่แก้มของเด็กหนุ่มเล็กน้อย แต่ภาพนั้นกลับทำเอาเจษฎาถึงกับนิ่งไป ในโลกใบนี้มีคนหน้าตาดีมากมาย เขาเคยเห็นและเคยพบเจอมานับไม่ถ้วน อันดาแม้จะมีพื้นฐานเค้าโครงหูตาจมูกปากที่สมส่วนอยู่แล้วจึงไม่ได้เตะตาต้องใจอะไรเขาขนาดนั้น แต่ตอนนี้… ทำไมถึงได้มองเด็กคนนี้น่ารักไปได้นะ ไอ้ปากนิด จมูกหน่อยอะไรนั่น ทำไมจู่ ๆ ถึงได้โดดเด่นเตะตาเขาขึ้นมา เจษฎ
Read more
9 คำพูดกับการกระทำช่างสวนทาง
อันดาเป็นคนที่มีร่างกายแข็งแรงมาตลอด แม้แต่ตอนตรวจร่างกายเพื่อเข้ารับการฝังไข่ก็ยังไม่พบความผิดปกติใด ๆ แต่พอเริ่มตั้งครรภ์ได้เดือนที่สอง อาการผิดปกติต่าง ๆ ก็เริ่มแสดงให้เห็น แม้จะอาการแพ้ท้องจะทุเลาลงบ้าง แต่ร่างกายกลับอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด แค่อากาศเย็นกว่าปกตินิดหน่อยเด็กหนุ่มก็ไข้จับแล้ว “แค่ก ๆ” “จิบน้ำขิงสักหน่อยนะคะ จะได้ชุ่มคอ” “ขอบคุณนะครับ” อันดามองน้ำขิงผสมน้ำผึ้งในมือพลางถอนหายใจ เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่กลายมาเป็นคนอ่อนแอ ทำอะไรก็ดูจะย่ำแย่ไปเสียหมด อีกไม่กี่วันก็ถึงเวลาต้องตรวจครรภ์รอบใหม่ แต่สุขภาพก็ดูจะไม่เป็นใจด้วยเลย “พี่โทรบอกคุณเจษฎ์แล้วนะคะ อีกสักพักเขาจะเข้ามา” กาญจนีเดินมายืนใกล้อันดาที่นั่งหงอยอยู่ตรงหัวเตียง “ผมแค่เป็นหวัดเองนะครับ ไม่ได้เป็นอะไรมาก” เพราะอันดากลัวว่าจะถูกเอ็ดอีกจึงไม่อยากจะเจอหน้าเจษฎาเท่าไหร่ เขายังไม่พร้อมรับมือกับคำพูดหนัก ๆ ในตอนนี้ อยากนอนพักผ่อนเงียบ ๆ มากกว่า “อย่าโกรธพี่เลยนะคะ พี่ต้องทำตามหน้าที่” “ผมไม่โกรธพี่กาญหรอกครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษพี่กาญที่สร้างปัญหาให้ตลอด” “ไม่เล
Read more
10 สาเหตุของอาการที่เกิดขึ้น
เจษฎาพาอันดามาที่คลีนิกสูตินารีเวชแห่งหนึ่งแถบชานเมือง ตอนที่รถเลี้ยวเข้าไปจอดนั้นอันดาเห็นว่าตัวอาคารมันมีรูปทรงคล้ายบ้านสไตล์โมเดิร์นสองชั้นโทนสีขาวสะอาดตา ชั้นล่างเปิดรับช่องแสงกว้างด้วยผนังกระจกบานใหญ่แลดูไม่อึดอัด ถ้าไม่มีป้ายบอกก็แทบไม่รู้เลยว่าที่นี่เป็นคลีนิก เมื่อเดินเข้าไปด้านในจะมีเคาน์เตอร์ด้านหน้าต้อนรับผู้มาใช้บริการ อันดากวาดตามองไปเรื่อยด้วยความตื่นเต้น เขาไม่เคยเห็นคลีนิคที่ดูน่าอยู่แบบนี้มาก่อน มันให้อารมณ์เหมือนอยู่บ้านไม่มีผิด “คุณเจษฎ์สวัสดีค่ะ วันนี้พาใครมาด้วยคะเนี่ย” “....” พนักงานยกมือสวัสดีทักทายเจษฎาก็จริง แต่เธอกลับส่งสายตามาที่อันดาพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตร แต่อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาอันดาไม่ค่อยจะมีประสบการณ์ดี ๆ เรื่องพบแพทย์เท่าไหร่ ร่างเล็กจึงขยับไปใกล้เจษฎา ยกมือเกาะแขนอีกฝ่ายไว้แน่น “คุณอาอยู่ใช่มั้ยครับพี่เดือน” ดูก็รู้ว่าเจษฎาปฏิเสธที่จะตอบคำถามนั้น เขาบ่ายเบี่ยงไปเรื่องธุระของตัวเองอย่างแนบเนียน “คุณหมอสารสินรออยู่แล้วค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะผายมือเชิญพวกเขาเดินเข้าไปด้านใน ที่นี่มีห้องโถงใหญ่จัดไว้เป็นห้องรอง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status