เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]

            “คุณเจษฎ์ครับ เรื่องที่ให้ตามสืบ….” เจษฎาวางแก้วกาแฟที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะทันทีที่ได้ยินคำพูดจากนักสืบที่เขาวานจ้าง ใบหน้าคมเรียบเฉยพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นี่เป็นช่วงเวลาที่เขานิ่งนอนใจไม่ได้เลยนับตั้งแต่รู้ข่าว

            คิ้วของชายหนุ่มวัย 30 ขมวดเข้าหากันจนเห็นรอยบุ๋มจาง ๆ บนหน้าผาก แต่ริ้วรอยนั้นก็ไม่ได้กลบความลงตัวของสัดส่วนทุกอย่างบนใบหน้าของเขาได้เลย เจษฎาทอดสายตามองไปเบื้องหน้า สบตากับแขกของเขาด้วยความคาดหวังอะไรบางอย่าง

            “ได้ข้อมูลอะไรบ้างครับ คุณยศกร” เจ้าของน้ำเสียงทุ้มห้าวเอ่ยถามเจตนาชัดเจนว่าต้องการรู้ทุกอย่างให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ตอนนี้แทบจะไม่มีเวลาเหลือแล้ว แต่อย่างน้อยถ้าหากรู้ในสิ่งที่ต้องการก็อาจจะหยุดอะไรที่มันไม่ควรได้ ไม่อย่างนั้นการปล่อยเลยตามเลยอาจจะกลายเป็นหายนะต่อชีวิตของเขาในภายหลังก็ได้

            “น้ำเชื้อนั่น…ตอนนี้มัน…” นักสืบวัยกลางคนเงียบลงไปชั่วอึดใจ เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดให้คนฟังเข้าใจง่ายที่สุด เพราะเรื่องนี้มันออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย แต่เนื่องจากหน้าที่ของเขาก็คือตามสืบจึงไม่ได้มีหน้าที่ตัดสินผลลัพธ์ที่ได้ “มันกลายเป็นตัวอ่อนเรียบร้อยแล้วครับ”

            “...!” หัวคิ้วของเจษฎาขมวดเป็นปมหนักขึ้นไปอีก “เป็นตัวอ่อนเหรอครับ ยังไง?”

            “คือ คุณอาจจะว่าผมบ้าก็ได้ แต่ผมคิดว่าผมได้ข้อมูลมาไม่ผิด น้ำเชื้อของคุณตอนนี้กลายเป็นตัวอ่อนฝังอยู่ในครรภ์ของคน ๆ หนึ่งเรียบร้อยแล้วครับ แต่ว่าคนที่ตั้งครรภ์เป็นเพศชาย”

            แค่เรื่องที่จู่ ๆ เขาก็มีลูกก็น่าตกใจมากพอแล้ว แต่เรื่องคนอุ้มท้องที่ไม่ใช่ผู้หญิงกลับเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดจนเจษฎาไปต่อไม่ถูก

            ยศกรเป็นนักสืบชื่อดังที่คนใหญ่คนโตผู้มีหน้ามีตาทางสังคมให้ความเชื่อใจค่อนข้างสูง ผลงานของเขาเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของผู้ว่าจ้าง คนรอบข้างที่เจษฎารู้จักต่างก็แนะนำให้เลือกเขาทั้งนั้น การที่จู่ ๆ อีกฝ่ายจะมาพูดจาพล่อย ๆ เพื่อหักหน้าหรือลบล้างผลงานที่ผ่านมาของตัวเองย่อมเป็นไปได้ยาก แต่จะให้เจษฎาเชื่อก็ดูจะเป็นไปได้ยากเช่นกัน ในโลกนี้ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่มีมดลูกแล้ว มีผู้ชายที่ท้องได้อยู่จริง ๆ อย่างนั้นเหรอ เท่าที่เขารู้ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นทรานส์แมน*กันทั้งนั้น

            “ที่จริงผมก็ไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้เหมือนกันนะครับ แต่ผมก็ไปตามสืบประวัติของเด็กคนนั้นมา เขา….”

            “เด็กงั้นเหรอครับ!” นึกว่าจะไม่มีอะไรให้ประหลาดใจอีกแล้ว แต่ยิ่งฟังยิ่งน่าปวดหัวหนักกว่าเดิมอีก นอกจากจะมีผู้ชายตั้งท้องแล้วยังเป็นเด็กอีกอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง เขารับเรื่องนี้ไม่ได้หรอก เพราะหากว่ากันตามตรงขาของเขาก้าวเข้าไปในคุกแล้วข้างนึงด้วยซ้ำทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เจษฎาพยายามตั้งสติ เตือนตัวเองให้ใจเย็นเข้าไว้ มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้

            “เรื่องมันอาจจะซับซ้อนไปหน่อย แต่ผมก็อยากจะเล่าทุกอย่างให้เคลียร์และชัดเจนที่สุดตามหลักฐานที่ผมหามาได้ ผมอยากให้คุณคิดเสียว่าเป็นนิทานเรื่องหนึ่ง ส่วนคุณจะตัดสินใจอย่างไรต่อนั้นก็สุดแท้แต่คุณครับ”

            “ครับ”

            “คืออย่างนี้ครับ เด็กคนนั้นที่ผมหมายถึงที่จริงเขาอายุ 18 แล้วล่ะครับ เขาเป็นเด็กกำพร้าไม่รู้ที่มา อยู่กับพ่อแม่บุญธรรมตั้งแต่ยังเล็กแล้วก็ถูกซื้อตัวมาขายอีกทอดเพื่อผลประโยชน์อะไรบางอย่าง ผู้ชายท้องได้จะถูกเรียกว่าโอเมก้าบอย จากการสันนิษฐานน่าจะมีอยู่ไม่ถึง 5 % ทั่วโลก เพียงแต่คนทั่วไปไม่รู้ ผมก็ไม่รู้นะครับว่าพวกเขาไปพบความพิเศษของเด็กคนนี้ได้ยังไง รู้แต่ว่าเขาถูกขายมาในราคาที่ถูกมากเพื่อกำหนดให้เป็นคนอุ้มท้องให้ลูกของคุณ” ยศกรพูดพลางหยิบรูปใบหนึ่งออกจากซองเอกสารมาวางตรงหน้าของเจษฎา มองปราดเดียวก็เข้าใจว่าคนในรูปที่ยืนทื่อ ๆ สีหน้าเรียบเฉยนั่นคือเด็กที่ยศกรพูดถึง

            “เด็กคนนี้ชื่ออันดาครับ”

            “อันดา” คนฟังพูดชื่อนั้นซ้ำราวกับต้องการจะจำมันให้ขึ้นใจ “นี่มันบ้ามาก ฟังดูไม่ต่างอะไรจากการค้ามนุษย์เลยนะครับ”

            “ตอนที่ผมรู้ผมก็พูดไม่ออกเหมือนกันครับ แต่ผมรับประกันได้ว่าข้อมูลและหลักฐานทั้งหมดที่ผมได้มาไม่ใช่สิ่งที่ทำขึ้นมาเอง ผมพอจะมีคนรู้จักที่ไว้ใจได้ที่ยอมให้ข้อมูลมาบางส่วนแต่เขาก็พูดอะไรไม่ได้มากกว่านี้แล้ว เพราะเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องสุ่มเสี่ยงมาก”

            “แล้วตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหนครับ”

            “เด็กคนนั้นอยู่ถูกกักตัวเอาไว้ที่ไหนสักที่ในบ้านของนายบัณฑิต เหมศร คนที่คุณเจษฎ์สงสัยนั่นแหละครับ”

            แล้วนามที่ถูกเอ่ยตอนหลังนั่นก็ทำให้เจษฎาหน้ายุ่งยิ่งกว่าเดิม บัณฑิตก็คือเพื่อนสนิทของปรเมศน์พ่อบังเกิดเกล้าของเขา หลังจากที่ปรเมศน์เสียชีวิต บัณทิตก็ทำประกาศสงครามย่อม ๆ โดยการมุ่งหมายจะทำลายครอบครัวอิทธิรารักษ์ ที่ผ่านมาเจษฎาเข้าใจว่าพ่อของเขากับคุณอาบัณฑิตคือเพื่อนรักมาตลอด แต่ทำไมเรื่องถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้ไปได้

            “ผมเข้าใจในความยุ่งยากใจของคุณนะครับคุณเจษฎ์ แต่เรื่องนี้มันละเอียดอ่อนมากจริง ๆ สิ่งที่คุณจะตัดสินใจทำอะไรหลังจากนี้ ผมขอให้คุณไตร่ตรองคิดให้รอบคอบ ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี”

            ปรเมศน์เสียไปได้สองเดือนแล้ว พินัยกรรมถูกเปิดแล้ว ที่จริงไม่มีอะไรต้องจัดการอีกแล้วด้วยซ้ำเพราะปรเมศน์ไม่ได้ยกสมบัติเลยสักชิ้นให้กับเจษฎาเพราะรู้ว่าลูกชายไม่ได้รักชอบผู้หญิงและเจษฎาเองก็เต็มใจที่จะไม่รับมันเพราะรู้ตัวว่าไม่คู่ควร

            แต่เจษฎาก็ได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว นับตั้งแต่เขาเดินออกจากบ้านหลังนั้นเมื่อตอนอายุแค่เพียง 19 ปี ชายหนุ่มสู้ชีวิตยิบตาส่งตัวเองเรียนจนกระทั่งตั้งตัวได้จากการหาประสบการณ์จากการทำงานและออกมาเปิดบริษัทชิปปิ้งเป็นของตัวเอง เขามีความสุขกับชีวิตของตัวเองดี แม้สุดท้ายเขาจะไม่เป็นที่ยอมรับของพ่อตัวเองก็ตาม

            แต่เรื่องที่คุยกับยศกรนี้จะเรียกว่ามันเป็นอาชญากรรมก็ย่อมได้ เพราะน้ำเชื้อของเจษฎาถูกขโมยจากธนาคารอสุจิที่ควรจะเป็นที่ ๆ ปลอดภัยสำหรับผู้ฝากน้ำเชื้อทุกคน แล้วน้ำเชื้อเหล่านั้นยังถูกเอาไปฝังในท้องของโอเมก้าบอยที่ไม่รู้ที่มาที่ไปไม่ต่างอะไรจากการลักลอบค้ามนุษย์ แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่กล้าเพิกเฉยนั่นเพราะว่าพินัยกรรมของปรเมศน์นั้นมีข้อหนึ่งที่เขียนไว้ หากว่าลูกของเขาไม่ว่าใครคนไหนสามารถสืบทายาทให้กับวงศ์ตระกูลได้ มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นทายาทตัวจริงและเด็กที่เกิดมาอยู่รอดภายใน 1 ปีนับจากเปิดพินัยกรรม ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งจะถูกโยกย้ายไปให้ลูกคนนั้นแทนที่จะถูกยกให้กับมูลนิธิ 

            แน่นอนว่าปรเมศน์คงไม่ได้คาดหวังอะไรกับลูกสาวอยู่แล้วเพราะรู้ดีว่าลูกคนโตเป็นหมัน เขาหวังกับลูกชายคนเล็กต่างหาก

            เจษฎาแค่นหัวเราะให้กับแผนการของพ่อ เขาจะไม่คิดใส่ใจมันเลยถ้าไม่ใช่มีคนตั้งตนเป็นศัตรูกับครอบครัวของเขาและเลือกวิธีการที่มันพิลึกพิลั่นแบบนี้ แล้วเจษฎาจะปล่อยให้มันไปตกอยู่ในมือของคนที่คิดทำลายครอบครัวของเขาได้อย่างไร ถ้าทำแบบนั้นก็นับว่าเขาใจร้ายเกินไปแล้ว

            หลังจากที่ยศกรกลับไป เจษฎาก็โทรหาใครคนหนึ่งทันที

            “พี่นิลเหรอครับ ผมมีเรื่องสำคัญอย่างจะคุยกับคุณแม่ ท่านพอจะมีเวลาว่างให้ผมสักหน่อยรึเปล่าครับ…….ครับ ตอนบ่ายโมงผมจะเข้าไปครับ”

            โชคดีที่เจษฎายังมีความสัมพันธ์อันดีกับพี่สาวอยู่บ้างแม้จะเปราะบางอยู่มากก็ตามที อย่างไรเสียถ้าตัดเรื่องรสนิยมทางเพศที่พ่อแม่เขาจงเกลียดจงชังออก เจษฎาก็ยังเป็นน้องชายสุดภาคภูมิใจของนิลณีอยู่ดี นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมแม่ของเขาถึงยังยอมคุยดีด้วยอยู่เพราะมีพี่สาวคอยเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้นั่นเอง

            ระหว่างนั้นเจษฎาก็พยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโอเมก้าบอย เขาพิมพ์ทุกอย่างที่อยากรู้ลงบนช่องการค้นหา แล้วก็พบว่ามีการพูดถึงเรื่องโอเมก้าไม่น้อยเลย แม้แต่เวบไซต์ต่างประเทศก็มีการแสดงทัศนะเรื่องนี้อยู่บ้างประปราย ความเห็นก็มีทั้งเชื่อและไม่เชื่อ ส่วนใหญ่ไม่เชื่อและตีเรื่องนี้ตกไปอยู่ในหมวดนิยายอยู่เสียทุกครั้งไป

            สิ่งที่รับรู้ทำให้เจษฎาสับสน หากจะบอกว่านักสืบยศกรกุเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อหลอกเอาเงินค่าจ้างจากเขามันคงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะยศกรจะไม่ขอรับเงินค่าจ้างเรื่องนี้เลยสักบาทหากเจษฎาพิสูจน์แล้วว่ามันไม่ใช่ความจริง แล้วการจะเอาชื่อเสียงทั้งชีวิตมาทิ้งเพียงเพราะกุเรื่องผู้ชายท้องได้มันก็ดูจะไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

            ข้อมูลขี้ปะติ๋วที่ได้ทำเอาใบหน้าคมส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาหนักหน่วง เจษฎาประสานมือวางบนตักตัวเอง วนนิ้วโป้งคลึงกันเล่นไปมาราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เขาไม่ได้คิดอะไรหัวแทบแตกแบบนี้มานานแล้ว เรื่องที่เขาจู่ ๆ ก็ดันมีลูกเป็นตัวเป็นตนยังไม่น่าสนใจเท่ากับว่าพ่อของเขามีเรื่องบาดหมางใจอะไรกับเพื่อนตัวเอง ถึงได้ต้องทำกันขนาดนี้

            ชายหนุ่มมีลางสังหรณ์ว่าหากปล่อยเรื่องนี้เอาไว้ รับรองได้ว่าชีวิตของเขาและครอบครัวไม่มีทางสงบสุขได้อีกต่อไป

*ทรานส์แมน ชายข้ามเพศ คนที่แปลงเพศจากหญิงเป็นชาย