All Chapters of เฝ้า(รอ)รัก [Mpreg]: Chapter 31 - Chapter 40

“ทำไมถึงไม่ให้น้องนั่งรถเข็นล่ะตาเจษฎ์” เสียงของบุษบงดังอยู่ไม่ห่างหลังจากที่เดินออกมาต้อนรับสมาชิกคนใหม่ วันนี้อันดาได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วหลังจากที่พักรักษาตัวในโรงพยาบาลมาเป็นเวลาเกือบสิบวัน “ผมค่อยยังชั่วแล้วครับคุณผู้หญิง” อันดากลัวว่าเจษฎาจะถูกต่อว่าจึงรีบออกตัวในขณะที่เจษฎาเองก็ประคองคนตัวเล็กไว้ไม่ห่าง มีก็แต่นิลนีกับกับกาญจนีเท่านั้นที่หันมามองหน้ากันด้วยความงุนงงว่าคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้ไปสนิทสนมกับอันดาตอนไหนกัน ถึงได้เรียกกันด้วยความเอ็นดูขนาดนั้น “ว่าแต่อันดามีข้าวของที่ต้องขนกลับจากโรงพยาบาลมากมายขนาดนี้เชียวเหรอ” นิลนีเอ่ยถาม เพราะหลังจากที่เห็นว่าน้องชายตัวเองกลับมาแล้วก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไรด้วยอีก มีก็แต่ไปโรงพยาบาลเพื่อจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้เท่านั้น “ของผมเอง” เจษฎาพูดแล้วก็อุ้มอันดาขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปยังห้องของตัวเอง ส่วนคนพี่งงหนักกว่าเดิม แถมยังหันไปจ้องหน้าแม่ตัวเองราวกับไม่อยากเชื่อสายตา “มองแม่ทำไมยัยนิล” “คุณแม่คะ น้องจะค้างที่นี่เหรอคะ” อาจเพราะเจษฎาถูกตัดขาดอย่างไร้เยื่อใยจากคนเป็นพ่อแม่ เขาจึงไม่เคยกลับมาค

“คุณแม่ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยครับ” “อะไรของแกน่ะตาเจษฎ์ เดินตึงตังทำตัวเป็นเด็กไปได้” บุษบงที่กำลังนั่งดูแคทตาล็อกเครื่องเพชรอยู่ในห้องรับแขกตำหนิลูกตัวเองเสียงขุ่น เธอเองก็เพิ่งจะเห็นหน้าค่าตาลูกชายก็วันนี้เอง ปกติเจษฎาไม่แม้แต่จะร่วมมื้ออาหารด้วย เข้าออกบ้านประหนึ่งว่าที่นี่เป็นเพียงที่ไว้สำหรับงีบนอนชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น “คุณแม่ทำอะไรกับอันดาครับ” “ทำอะไร” “แปลงปลูกผักเล็ก ๆ พวกนั้น คุณแม่ใช่มั้ยที่เป็นคนเอาออกไป” “แล้วทำไมล่ะ แม่ขึ้นไปหาทีไร ก็เห็นงุ่นง่านวุ่ยวายอยู่แต่กับดินกับหญ้า เอาออกเสียก็ดีจะได้หัดอยู่นิ่ง ๆ ซะบ้าง” “อยู่นิ่ง ๆ เหรอครับ อันดาไม่ดูหนัง ไม่เล่นโซเชียล ไม่สุงสิงกับใคร แล้วคุณแม่ยังจะให้เขาอยู่นิ่ง ๆ อีกเหรอ เขาเป็นคนนะครับไม่ใช่หุ่นยนต์” “แม่ก็ไม่ได้บอกว่าอันดาเป็นหุ่นยนต์นี่ เด็กคนนั้นควรจะสำนึกบุญคุณด้วยซ้ำที่ได้รับการดูแลขนาดนี้ วัน ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย อยู่สุขสบายอย่างกับเจ้าชายน้อย แกเองก็ไม่ค่อยจะสนใจใยดีอะไรเขาอยู่แล้ว แล้วจะมาโวยวายแม่ทำไม” “ทำไมคุณแม่ถึงคิดว่าผมไม่สน” ถ้าไม่สนเขาจะมาหาเรื่องแม่ตัวเองทำไมกัน “ถ้าส

“เป็นอะไรไปอีก” เจษฎาหายจากห้องไปครู่ใหญ่และกลับมาพร้อมกับอาหารและขนมหวานที่เขาสั่งเอาไว้ กลับมาถึงก็ไม่เห็นอีกคนอยู่ในห้องตัวเองแล้ว เมื่อเดินไปตามถึงได้เห็นว่าอันดากำลังนั่งหน้าบูดมองออกไปนอกหน้าต่างห้องตัวเอง แต่ข้างตัวมีแท็บเล็ตที่เปิดทิ้งไว้อยู่ด้วย ดูท่าแล้วคงจะเบื่อถึงขีดสุดถึงได้ยอมเปิดมันดูจนได้ “ผมสบายดีครับ” “สบายดีแต่ปากยู่จนจะชนกับจมูกแล้ว” คนตัวสูงเดินอ้อมตัวไปยังหัวเตียงฝั่งที่เจ้าของห้องนั่งอยู่ แต่ยังไม่ทันจะถึงตัวอันดาก็ขยับตัวถอยหนีราวกับรังเกียจเขา “โกรธที่ฉันจูบนายเหรอ” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอัตโนมัติเมื่อถูกจี้จุดตรงเผง ใช่ เขาควรจะโกรธ แต่ตอนนี้แค่รู้สึกไม่พอใจแค่นั้น “เป็นใครก็ต้องไม่ชอบที่ถูกทำแบบนั้น” “แต่ฉันว่าฉันน่าจะชอบ” อันดาเพิ่งรู้ว่าเจษฎาน่าหมั่นไส้ได้ถึงขนาดนี้ เขาช้อนสายตาขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วก็ต้องรีบเบือนหน้าหนี ส่วนอีกคนก็ยังตามมานั่งข้าง ๆ แต่จะไปขยับไปไหนได้อีกเพราะอีกนิดตัวก็จะติดหัวเตียงแล้ว “กินข้าวกัน ฉันหิวแล้ว” “คุณกินก่อนเลยครับ ผมยังไม่หิว” “แต่ลูกฉันหิว ตั้งสองคนนะในนี้” ไม่พูดเปล่า ยังจะเ

“หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้มีภาวะแท้งคุกคาม เด็กหยุดหายใจไปสักพักแล้วก่อนที่จะมาถึงที่นี่….” เจษฎานิ่งค้างไป แต่ก็ถึงกับต้องประคองพี่สาวที่ดูเหมือนว่าจะรับไม่ได้เป็นอย่างมากกับเรื่องนี้ “แต่เรายังช่วยเด็กอีกคนไว้ได้” ยิ่งกว่าขึ้นรถไฟเหาะ ความรู้สึกที่กำลังพุ่งดิ่งลงเมื่อครู่ได้ถูกดึงกลับขึ้นมาอีกครั้ง ความเสียใจที่มาพร้อมกับความดีใจที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ “แล้วอันดาล่ะครับคุณหมอ แม่ของเด็กล่ะ” “คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แต่ตอนนี้ต้องให้พักผ่อนก่อนเพราะคนไข้ร่างกายอ่อนแอและมีภาวะเครียดสะสม ถ้ายังไงหมอขอคุยกับญาติถึงรายละเอียดที่เหลือดีกว่านะครับ” ทั้งเจษฎาและนิลนีขอเข้าคุยกับแพทย์ด้วยทั้งคู่ ในตอนนี้แพทย์ที่ทำการรักษาอันดาขอตัวไปนานแล้ว เหลือก็แต่พยาบาลที่คอยแนะนำเรื่องต่าง ๆ เพิ่มเติม “คุณพยาบาลคะ แล้วแบบนี้จะไม่อันตรายกับเด็กอีกคนที่ยังอยู่เหรอคะ” “อย่างที่คุณหมอได้เรียนบอกไปนะคะว่ามีเคสแบบนี้เกิดขึ้นมาแล้วหลายเคส และส่วนใหญ่แฝดที่ยังมีชีวิตอยู่ก็สามารถเจริญเติบโตในครรภ์ได้ต่อจนกว่าจะคลอด ดังนั้นญาติไม่ต้องกังวลนะคะ โอกาสรอดของเด็กยังมีสูงมาก เพียงแต

เจษฎากลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งในตอนเกือบสี่ทุ่ม เป็นครั้งแรกที่ชายรู้สึกไม่กล้าสู้หน้าอันดาเท่าไหร่ ก่อนที่จะเดินเข้าห้องเขาจึงใช้เวลาประเมินสถานการณ์อยู่พอสมควร แต่แล้วเดินเข้าไปก็ต้องชะงักเมื่อเจอกับผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่หน้าไม่คุ้นนัก เจ้าของเตียงหลับไปแล้ว แต่ภายในห้องกลับไม่ได้มีอันดาเพียงลำพัง “คุณแม่” “แม่ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าแกต้องทิ้งอันดาให้อยู่คนเดียวอีกแน่” บุษบงตำหนิลูกชายของตนพร้อมกับปิดนิตยสารในมือวางลงข้าง ๆ โซฟา มองลูกชายด้วยความเอือมระอา “ผมไม่ได้ทิ้ง..แค่มีธุระ” “ธุระอะไรของแกกัน หายไปทั้งวี่ทั้งวันขนาดนี้” ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าบุษบงมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ตอนไหน เพราะเจษฎาออกจากที่นี่ไปในตอนบ่ายเพื่อเข้าออฟฟิศ เย็นก็แวะปรึกษาเพื่อนนิดหน่อย ถึงได้กลับตอนนี้ “นี่มันก็ดึกแล้วนะครับ ทำไมคุณแม่ถึงมาอยู่ที่นี่” “ถ้าแม่ไม่อยู่ แล้วใครจะอยู่เป็นเพื่อนอันดากันล่ะ” ตอนแรกเจษฎาก็คิดว่าแม่ตัวเองอาจจะยังไม่รู้ว่าเขาเสียลูกไปแล้วหนึ่งคน แต่พอได้สบตาแม่ตัวเองก็เริ่มเข้าใจว่ามันไม่ใช่อย่างที่เขาคิด บุษบงดวงตาแดงก่ำ ในมือข้างหนึ่งกำทิชชู่เอาไว้แน