บททั้งหมดของ เด็กฝึกงานของหมอโหด 18+ (Set 4 Just Only You 5/5): บทที่ 11 - บทที่ 15

Chapter 11“ตะโกนทำไมเนี่ย” ธีโอเอ่ยถามไลลาด้วยน้ำเสียงดุเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะเผลอคิดเรื่องลามก แต่เขาก็ไม่ได้ขับรถโดยประมาทเลยสักนิด“ก็คุณธีโอขับรถเลยทางยูเทิร์นไปโรงเรียนแล้วน่ะสิคะ”“อ้าวเหรอ?”“ป่านนี้ลูกของหนูนั่งรอแย่แล้ว” เมื่อได้ยินไลลาบ่น แล้วทำหน้าเซ็ง ธีโอก็ปรายตามองหญิงสาวแว็บหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า...“เธอบ่นฉัน เหมือนกำลังบ่นผัวเลยนะ”“คุณไม่ใช่ผัวของหนูสักหน่อย ใครจะกล้าบ่นคุณล่ะคะ เมื่อกี้หนูบ่นคนเดียวต่างหาก”“ถ้าฉันเป็นผัวเธอ เธอจะบอกว่า...กล้าบ่นฉันงั้นเหรอ?”“อะไรของคุณคะเนี่ย” เมื่อธีโอพูดกำกวมด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ไลลาก็ไปต่อไม่เป็น“หึ...” ธีโอหัวเราะในลำคอ “หึอะไรคะ”“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ?”“หนูไม่คิดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ตอนนี้อยากไปถึงโรงเรียนเร็ว ๆ” ไลลารีบพูดวกมาเรื่องเดิม เมื่อเขากำลังพาพูดนอกเรื่องไปไกล“ได้” ธีโอตอบรับพร้อมกับเอานิ้วเคาะพวงมาลัยรถ เมื่อเห็นข้างหน้าถนนโล่ง เขาจึงเหยียบคันเร่งด้วยความเร็ว เพียงไม่นานก็ขับมาถึงโรงเรียนอนุบาล Dek-d หลังจากรถสปอร์ตจอดนิ่งสนิทด้านหน้าอาคารเรียน ธีโอก็หันไปมองคนที่นั่งเบาะข้างคนขับ ที่จู่ ๆ เหงื่อแตกพลั่กตามกรอบหน

Chapter 13“การผ่าตัดสมองผ่านไปได้ด้วยดีครับ แต่คนไข้มีสภาวะไม่รู้สึกตัว เปอร์เซ็นต์การฟื้นของคนไข้มีเพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ซึ่งทางเราต้องบอกญาติตามตรงว่าคนไข้มีความเสี่ยงสูงที่จะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา” คำพูดของแพทย์ที่บอกอาการบาดเจ็บของเหมราชยังหลอนอยู่ในหัว จนทำให้ไลลาร้องไห้ออกมาด้วยความกังวลใจ เพราะกลัวว่าพี่ชายของเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก“หม่ามี้ร้องไห้ทำไมคะ” ใบชาเอ่ยถามด้วยความตกใจพร้อมกันนั้นเด็กน้อยก็ยกมือเช็ดคราบน้ำตาให้คุณแม่ของเธอ“หม่ามี้สงสารพ่อเหมค่ะ” “โอ๋ ๆ ไม่ต้องร้องไห้นะคะ คุณลุงบอกหนูว่าพ่อเหมก็แค่นอนหลับ เดี๋ยวพ่อเหมก็ตื่นค่ะ” ใบชาปลอบใจคุณแม่ของเธอด้วยความไร้เดียงสา ก่อนที่จะหันไปหาตัวช่วยที่ตอนนี้กำลังขับรถอยู่ “คุณลุงขา ช่วยยืนยันกับหม่ามี้หน่อยสิคะ ว่าพ่อเหมก็แค่นอนหลับ”“อย่าเครียดไปเลยนะ ฉันได้ย้ำกับทีมแพทย์ให้เฝ้าดูแลอาการของเหมราชอย่างใกล้ชิด เหมราชจะต้องฟื้นอย่างแน่นอน” ย้อนกลับไปสองชั่วโมงก่อนหน้านี้ หลังจากธีโอพาสองแม่ลูกขับรถออกจากไร่องุ่นวัชรากุล เขาก็พาไลลากับใบชาแวะไปที่โรงพยาบาล ซึ่งเมื่อไปถึงโรงพยาบาล ทางทีมแพทย์ได้ผ่าตัดเสร็จแล้ว และย้ายเหมร

Chapter 15รุ่งเช้าวันอังคาร07.00 น.“ปะป๊าขา ปะป๊าเพิ่งเป็นพ่อของหนูเมื่อวานนี้เอง แต่เช้าวันนี้ปะป๊าหน้าตาคล้ายหนูแล้ว”น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังเจื้อยแจ้วออกมาจากห้องแต่งตัวทำให้ไลลารู้สึกตัวตื่น เมื่อลืมตาตื่นถึงได้รู้ว่าตอนนี้เธอนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง หญิงสาวจึงกวาดตามองสำรวจห้องนอนหรูหราที่ตกแต่งห้องโทนสีดำ แต่มองสำรวจห้องได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของสามีกำมะลอตอบกลับลูกสาวของเธออย่างอารมณ์ดี“ฮ่า ๆ ลูกสิครับต้องหน้าคล้ายปะป๊า เพราะปะป๊าเกิดก่อนหนู”หลังจากไลลาได้ยินธีโอตอบกลับใบชา หญิงสาวจึงลุกขึ้นนั่งและลงจากเตียง เดินไปตามเสียงพูดของใบชาและธีโอที่กำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลินในห้องแต่งตัวที่อยู่ภายในห้องนอนใหญ่และเมื่อหญิงสาวเดินมาถึงกรอบประตูห้องแต่งตัว ไลลาจึงหยุดเดินและยืนดูภาพอบอุ่นตรงหน้า ที่ใบชานั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง โดยที่ธีโอยืนเปียผมให้ใบชาด้วยความตั้งใจที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ไลลามองเงาสะท้อนบนกระจก พลางคิดในใจว่า ทั้งคู่หน้าตาคล้ายกันจริง ๆ ด้วย นี่ถ้าใบชาไม่พูดขึ้นเธอก็คงไม่ได้สังเกต ซึ่งในขณะที่ไลลากำลังมอง ตา คิ้ว จมูกปากของทั้งคู่ ใบชาก็ทั