Все главы สงครามรัก...ท่านเจ้าคุณ: Глава 21 - Глава 29

ทางด้านนางเอิบกับอ้ายมั่นนั้นดูจะมองหาชัยภูมิที่เร้าใจยิ่งกว่าคู่แรก พวกมันดั้นด้นลึกเข้าไปจนถึงเนินดินที่มีต้นมะเดื่อใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาโน้มลงสู่ลำคลอง อ้ายมั่นมิทันให้เสียเวลา มันคว้าเอวอวบของนางเอิบดึงเข้าหาตัวก่อนจะจับหันหลังพิงเข้ากับต้นมะเดื่อ แล้วรั้งผ้าถุงของนางลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าเผยให้เห็นบั้นท้ายขาวผ่องที่สั่นริกด้วยความเสียวซ่านที่สะสมมาทั้งคืน “อ้ายมั่น... อย่าช้า ข้าอยากโดนเจ้าเล่นสวาทข้านัก หอยข้าสั่นไปหมดแล้ว” นางเอิบพึมพำเสียงพร่า แผ่นหลังเบียดเสียดกับเปลือกไม้ อ้ายมั่นมิเอ่ยคำใดๆ... มันรวบขาข้างหนึ่งของนางเอิบยกขึ้นพาดขึ้นบนท่อนแขนของตน ท่านี้ทำให้นางเอิบต้องใช้มือทั้งสองข้างโหนกิ่งมะเดื่อเหนือศีรษะไว้เพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายมิให้ล้มลง ความชันขององศาขานั้นเปิดทางให้ร่องรูหอยสวาทของนางเผยออ้าเปิดกว้างรับศึกได้อย่างเต็มที่ อ้ายมั่นงัดเอาดุ้นเนื้อที่แข็งประดุจท่อนไม้แดงแทงพรวดเข้าสู่กึ่งกลางกายนางเอิบในคราวเดียวจนมิดโคน “ฉึก!” “อ๊ายยย! อ้ายมั่น... อูยยย มันลึกเหลือเกินอ้าย!” นางเอิบหวีดร้องจนหน้าหงาย ท่าที่ยกขาพาดแขนเช่นนี้ทำให้แก่นกายของอ้ายมั่นทะลวงเข้าไปลึกถึง

เรือมาดลำเขื่องทะยานฝ่าเกลียวคลื่นออกสู่ท้องทะเลอ่าวไทยไกลจากฝั่งพอประมาณ แสงนวลจากดวงจันทร์สาดส่องผิวน้ำจนเป็นสีเงินยวง ขบวนเรือมุ่งหน้าลงใต้เลาะเลียบชายฝั่งหนีห่างจากเปลวเพลิงที่เมืองเพชรบุรี ทว่าภายในลำเรือกลับเกิดพายุสวาทโหมกระหน่ำยิ่งกว่าพายุฝน เสียงคลื่นกระทบกราบเรือ ซ่า... ซ่า... ประสานไปกับเสียงครางระงมที่ดังมาจากทุกมุมของลำเรือ อ้ายชิดและอ้ายมั่น รับหน้าที่ปลอบขวัญ นางเจิม และนางเอิบ อย่างดุเดือดที่ท้ายเรือคู่หนึ่ง หัวเรือคู่หนึ่ง บ่าวหญิงทั้งสองที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาหมาดๆ กลับพบว่าอ้อมกอดของทหารหาญยามนี้คือที่พึ่งที่ซ่านเสียวที่สุด พวกนางยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับแรงตัณหาเพื่อลบล้างภาพฝันร้ายจากพวกกบฏ เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นสลับกับเสียงเรือโยกคลอนจนปะทะเกลียวคลื่น แยกไม่ออกว่าเสียงใดคือเสียงจากแรงธรรมชาติ เสียงใดคือเสียงจากแรงสวาท ภายในห้องประทุนเรืออีกลำหนึ่งที่ตกแต่งด้วยผ้าแพรพริ้วไหว ท่านเจ้าคุณประคองร่างสั่นเทาของ คุณท้าวเรียม ลงบนฟูกหนานุ่ม ท่านมิได้รุกรานด้วยความหิวกระหายเหมือนทุกครา ทว่ากลับบรรจงจุมพิตซับน้ำตาที่หางตาของนางอย่างแผ่วเบา “ขวัญเอ๋ยขวั

พริบตาที่น้ำรักอาคมของท่านเจ้าคุณฉีดพุ่งเข้าสู่ร่องรูสวาทของแม่มดร้ายแสงดาวจนล้นปรี่ ร่างที่เคยดูอวบอัดเย้ายวนด้วยมนต์ดำพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าสยดสยอง ผิวพรรณที่เคยเต่งตึงเริ่มเหี่ยวย่น แห้งกรัง ปริแตกลอกออกเป็นสะเก็ดสีดำ กลายเป็นไอควันเหม็นไหม้คละคลุ้ง พุ่งออกจากทวารทั้งเก้าพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณชั่วร้ายที่ถูกขับไล่ “อ๊ากกกกกก!!!” เสียงทุ้มต่ำของแม่มดที่ซ้อนอยู่ภายในค่อยๆ แหบแห้งลง ก่อนจะสลายกลายเป็นเพียงเศษเถ้าถ่านที่ปลิวหายไปในอากาศ ที่เหลืออยู่บนแท่นหินมิใช่แม่มดแสงดาวผู้โหดเหี้ยมอีกต่อไป ทว่ากลับกลายเป็นร่างของเด็กสาววัยแรกรุ่นที่ดูอ่อนเยาว์และบอบบาง นางนอนหายใจรวยริน ผิวพรรณกลับมานวลเนียนเป็นธรรมชาติอย่างที่ควรจะเป็น แม้จะดูอิดโรยแต่ร่องรอยแห่งอาคมโฉดได้มลายสิ้นไปแล้ว สายลับสาวที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ถึงกับทิ้งดาบในมือแล้วโผเข้าไปหาเด็กสาวผู้นั้นด้วยอาการตื่นตะลึง “นารี... นารีจริงๆ ด้วย...!!!” นางช้อนร่างสาวน้อยขึ้นมากอดแนบอกด้วยหยาดน้ำตาที่นองหน้า “ท่านเจ้าขา... นี่คือลูกพี่ลูกน้องของฉันที่ถูกลักตัวหายไปเมื่อปีกลาย น้องยอมทิ้งเกียรต

เมื่อพายุสวาทรอบแรกสงบลง คุณหญิงนวลที่บัดนี้อิ่มเอมด้วยน้ำรักจนผิวพรรณดูเปล่งปลั่งก็ลุกขึ้นแต่งกายอย่างทะมัดทะแมง นางหันมามองท่านเจ้าคุณที่นอนทอดกายอยู่บนฟูกด้วยสายตาที่รู้ใจพยัคฆ์ดีกว่าใคร นางมิได้หึงหวงจนปิดกั้น ทว่ากลับเรียกบ่าวคนสนิทให้ยกสำรับยาบำรุงที่ปรุงจากโสมคนและกำลังเสือโคร่งเคี่ยวกับน้ำผึ้งป่ามาวางไว้ข้างเตียง “รับประทานเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะท่านพี่” คุณหญิงนวลยิ้มกริ่มพลางส่งถ้วยยาให้ “นวลน่ะอิ่มแล้ว ทว่าแม่พวกที่เหลือเขายังหิวกันนัก เห็นมาด้อมๆ มองๆ กันอยู่ที่หน้าเรือน นวลจึงจัดให้แม่ลำดวนกับแม่บัวคำเข้ามาปรนนิบัติท่านพี่พร้อมกันเสียเลย จะได้มิเสียเวลาเจ้าค่ะ” ท่านเจ้าคุณดื่มยาบำรุงรสเข้มข้นจนหมดถ้วย พลันรู้สึกถึงกระแสความร้อนที่วิ่งพล่านไปตามเส้นเลือด พลังแกร่งที่เพิ่งจะหลั่งไหลไปกลับดีดตัวขึ้นมาผงาดง้ำอีกครั้งอย่างน่าอัศจรรย์ ทันทีที่คุณหญิงนวลก้าวพ้นประตูออกไป สตรีสองนางที่งามเด่นคนละแบบก็คลานเข่าเข้ามาในห้อง แม่หญิงลำดวน อนุภรรยาผู้อ่อนหวานมาในชุดผ้าสไบสีเหลืองอ่อนบางเบา ส่วน แม่บัวคำนักรบหญิงแกร่งที่คุณหญิงให้ขึ้นทะเบียนเป็นอนุอีกคนหนึ่งนั้นมาในชุดนุ

ท้องนภาเหนือพระนครยามนี้ช่างแจ่มใสนัก เสียงระฆังจากวัดวาอารามดังกังวานสลับกับเสียงอึกทึกของตลาดร้านรวงที่กลับมาคึกคักอีกครั้ง หลังจากพายุสงครามกบฏปักษ์ใต้ถูกกำราบลงด้วยฝีมือของ ท่านเจ้าคุณพระยาราชสงคราม แม้เชื้อไฟแห่งความขัดแย้งจะยังมิอาจกวาดล้างได้สิ้นซากตามตะเข็บชายแดน ทว่าในใจกลางราชธานีนั้น ลมหายใจของราษฎรกลับมาเป็นปกติสุข กลิ่นอายของการค้าขายเริ่มพัดพาความมั่งคั่งมาสู่ลุ่มน้ำเจ้าพระยาอีกครา เรือสำเภาขนาดมหึมาจากทั่วทุกสารทิศจอดเรียงรายอยู่นอกขนอน ทอดสมอรอเวลาที่จะนำสินค้าแปลกตามาแลกเปลี่ยนกับทรัพยากรล้ำค่าของสยาม ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองนั้น กลับมีเงาทะมึนของมหาอำนาจสี่ทิศที่จ้องมองสยามด้วยสายตาตะกละตะกลาม ทั้ง เปอร์เซีย ผู้มั่งคั่งเครื่องเทศ จีน ผู้ถือครองแพรพรรณ ญี่ปุ่น ผู้นำเข้าอาวุธกล้า และ ฮอลันดา ยักษ์ใหญ่หัวแดงผู้กระหายการผูกขาด ต่างฝ่ายต่างส่งคณะทูตทางการค้าเข้ามาเพื่อหวังจะช่วงชิงสิทธิพิเศษให้เป็นของชาติตนเพียงผู้เดียว ณ พระที่นั่งลับหลังม่านมุก สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงประทับนิ่งขรึม เบื้องหน้าคือท่านเจ้าคุณคู่พระทัยที่เพิ่งสวมเสื้อผ้าเข้ามาปรึกษราชการลับ หลังจ