สงครามรัก...ท่านเจ้าคุณ

แสงแดดสายแผดเผาลงมายังเรือนบ่าวไม้ไผ่หลังย่อม “อีหนู” ก้าวเท้าที่ยังสั่นน้อยๆ กลับมาถึงเรือนด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป อาการของสตรีที่เพิ่งผ่านการเสียพรมจรรย์มาหมาดๆ แผ่ซ่านออกมาจนผู้เป็นพ่อและแม่ที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่สังเกตเห็นได้ทันที อีหนูแจ้งว่าท่านเจ้าคุณได้เสียกับมันแล้ว คุณหญิงก็ยอมรับให้มันเป็นเมียบ่าวและสั่งให้ย้ายขึ้นไปอยู่บนเรือนใหญ่ สองตายายก็ตาโตด้วยความหวัง พ่อของนางรีบเถิบเข้ามาใกล้ พลางกระซิบแกมบังคับ "อีหนูเอ๊ย... หากมึงจะให้ครอบครัวเราลืมตาอ้าปากได้มั่นคง มึงต้องพาน้องสาวมึงขึ้นไปปรนนิบัติท่านอีกคน ทรัพย์สินเงินทองจะได้ไม่ไปไหนเสีย พ่อแม่ลูกจะได้อยู่อย่างสบายไปทั้งชาติ" “อีเอื้อง” น้องสาววัยไล่เลี่ยกันนั่งตาซื่อมองพี่สาว นางยังอ่อนต่อโลกนัก ผิวพรรณแม้มิได้นวลเนียนเท่าพี่สาวแต่ก็มีความสดใหม่ประดุจดอกไม้ป่าที่เพิ่งบาน นางเอ่ยถามด้วยความฉงน "พี่จ๋า... การเป็นเมียบ่าวเขารับใช้กันเยี่ยงไรหรือ น้องต้องกวาดพื้นถูเรือน หรือต้องทำกระไรท่านเจ้าคุณจึงจะเมตตา" อีหนูมองหน้าน้องสาวพลางยิ้มกริ่ม นางจูงมืออีเอื้องเข้าไปในห้องเก็บฟืนที่มิดชิด ความรุ่มร้อนที่เพิ่งได้รับจากท่า

ท่ามกลางความเงียบสงัดบนระเบียงเรือนใหญ่ “แม่น้อย” เมียรองของเจ้าบ้านใหญ่ผู้มีฐานะเป็นมารดาคนรองของท่านเจ้าคุณ ผู้ที่ยังคงสิริโฉมงามสะคราญด้วยวัยเพียงสามสิบปีต้นๆ นางยืนทอดถอนใจมองลงไปยังชานบ้านที่กั้นด้วยกำแพงไม้ และไม้พุ่มใบหนา ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนหวนกลับมาทับซ้อนกับภาพเริงสวาทเบื้องล่าง มันเป็นราตรีที่นางเกือบจะได้ลิ้มรสสวาทจากเจ้าคุณพ่อของท่านเจ้าคุณเป็นครั้งแรก หากมิมีราชการด่วนมาขวางเสียก่อน นางยังจำสัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านทว่าทรงพลังของท่านเจ้าคุณใหญ่ได้ติดตา ในครานั้นท่านเชยคางนางขึ้น จุมพิตที่ซอกคอจนนางสั่นสะท้าน ก่อนจะแทรกมือหนาเข้าสู่ใจกลางกายที่ยังมิเคยมีชายใดรุกล้ำ ปลายนิ้วของท่านบดบี้และขยับรัวเร็วอย่างช่ำชองจนแม่น้อยหวีดร้องไม่ออก ร่างกายของนางบิดเร่าไปตามจังหวะนิ้วที่ทิ่มแทงเข้าออกอย่างหนักหน่วงจนผ้านุ่งเปียกชุ่มไปด้วยละอองชื้นรสหวานหอม นางเสร็จสมจนร่างกระตุกเกร็งคาปลายนิ้วท่านในชั่วขณะเดียวกันนั้นก็มีเสียงตะโกนเรียกหน้าห้องหอ ให้ท่านไปเข้าเฝ้าด้วยเรื่องราชการด่วนต่างเมืองบัดเดี๋ยวนั้น ความค้างคาในเกมรักครั้งนั้นกลายเป็นเพลิงที่สุมทรวงแม่น้อยมานับปี เพราะแม้น

ที่เรือนของท่านเจ้าคุณผู้เป็นบุตรชาย บรรยากาศยามสายเต็มไปด้วยความเงียบเหงาผิดกับความรุ่มร้อนเมื่อวันวาน คุณหญิงนอนเอกเขนกอยู่บนตั่งเตียงด้วยอาการปวดเมื่อยระบมไปทั้งกาย ผลจากการศึกหนักสามหญิงหนึ่งชายทำเอาธาตุในกายแปรปรวนจนครั่นเนื้อครั่นตัว ท่านเจ้าคุณสั่งกำชับให้อีหนูคอยดูแลปรนนิบัติคุณหญิงอย่าให้ห่าง ส่วนอีเอื้องให้ไปกำกับบ่าวไพร่ดูแลความเรียบร้อยบนเรือน ก่อนที่ท่านจะก้าวลงเรือบดลำน้อยเพื่อไปราชการ เรือลัดเลาะไปตามคุ้งน้ำที่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับ สองฟากฝั่งคือวิถีชีวิตชาวน้ำอันงดงาม เรือนไทยใต้ถุนสูงเรียงรายสลับกับเรือนแพที่มีควันไฟกรุ่นจากการทำกับข้าว ชาวบ้านพายเรือขายขนมเบื้องและผลหมากรากไม้เสียงเจื้อยแจ้ว บ่าวไพร่กำลังก้มหน้าก้มตาหาบน้ำขึ้นตลิ่งกันอย่างขะมักเขม้น ขณะที่เรือกำลังเข้าเทียบท่าที่คุ้งน้ำช่างตีดาบ สายตาของท่านเจ้าคุณก็ปะทะเข้ากับ "จำปา" ลูกสาวช่างตีดาบวัยเพิ่งแตกเนื้อสาว สาวจำปาเนื้อตัวดูเล็กทว่าเนื้อหนังมังสาแน่นเปรี๊ยะ ผ้านุ่งที่รั้งขึ้นสูงเผยให้เห็นปลีน่องขาวนวล นางกำลังจะยกหาบน้ำทว่าดินเลนริมตลิ่งกลับลื่นไถลจนร่างบางหงายหลังลงมา "ว้าย...อกอีแป้นร่วง..."

พายุกามกิจเพิ่งสงบลง แต่ดูเหมือน "พยัคฆ์ร้าย" อย่างท่านเจ้าคุณจะยังมิยอมคืนร่างเป็นแมวเชื่อง เมื่อคุณหญิงเหลือบมองลงไปเห็นท่อนสวรรค์ที่ยังคงตั้งตระหง่านชูชัน แม้จะผ่านศึกหนักกับสี่นางมาจนน้ำกามแทบเหือดแห้ง นางจึงอดไม่ได้ที่จะเย้าหยอกสามีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ท่านพี่เจ้าขา... ของรักของท่านยังขยับเขยื้อนลำพองใจปานนี้ เห็นทีเรือนเราคงต้องขยับขยายที่หลับที่นอนเสียใหม่มั้งเจ้าคะ หรือว่าท่านพี่อยากจะได้ 'นางไหน' มาช่วยพวกน้องผ่อนแรงเพิ่มอีกสักคน?" ท่านเจ้าคุณหัวเราะร่าในลำคอ เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของท่านทำให้เมียบ่าวทั้งสามที่กำลังนอนหอบระรินต้องเงี่ยหูฟังด้วยความระทึก ท่านเชยคางคุณหญิงขึ้นมาสบตา แววตาคมกริบนั้นฉายชัดถึงความต้องการที่ "พิสดาร" ยิ่งกว่าเดิม "หากเจ้าถามว่าอยากได้เมียแบบไหน... ข้าก็ชักจะเบื่อพวกสาวชาวบ้าน หรือสาววัยใสที่ยังมิประสีประสาเสียแล้วล่ะแม่นวล" ท่านเจ้าคุณเว้นจังหวะ พลางลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยของคุณหญิง "คราวหน้า... ข้าอยากได้ นางรำแช่มช้อย หรือไม่ก็ แม่ครูจากสำนักนางใน ที่ช่ำชองกลเม็ดเผด็จศึก หรือถ้าจะให้เร้าใจกว่านั้น... ข้าอยากได้ เมียท

เมื่อท่านเจ้าคุณก้าวเท้าขึ้นเรือนใหญ่ด้วยท่าทางอิดโรยและขาสั่นปานประหนึ่งนกปีกหัก ท่านก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็น คุณหญิง นั่งเป็นประธานอยู่บนตั่งไม้สัก ล้อมรอบด้วย อีหนู อีเอื้อง ยางจำปา ที่มารวมตัวกันด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทว่าแฝงประกายตาเจ้าเล่ห์ กลิ่นน้ำหอมอบร่ำโชยมาเตะจมูกท่านพร้อมกับบรรยากาศที่คุกรุ่นอย่างแปลกประหลาด “กลับมาเสียทีนะเจ้าคะคุณพี่...” คุณหญิงเอ่ยเสียงเรียบพลางจิบน้ำชา “ไปธุระราชการที่คุ้งน้ำไหนมาหรือเจ้าคะ ถึงได้กลับมาในสภาพเหมือนคนโดนรีดน้ำเค้นเนื้อจนหมดตัวเช่นนี้ อีอิ่มมันไปสืบมาหมดแล้วว่าท่านแอบไปกกแม่ม่ายลำดวนมาทั้งคืน หนำซ้ำยัง ‘เล่นพิเรนทร์’ กับร่องรูทวารหลังของนางอีกด้วย.." ท่านเจ้าคุณหน้าถอดสี จะอ้าปากอธิบายก็พูดไม่ออก เมื่อสี่สาวขยับเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง ท่านโดนกักขังไว้กลางวงล้อมของเมียรัก “ในเมื่อท่านพี่มีเรี่ยวแรงเหลือเฟือไปแจกจ่ายนางข้างนอก พวกน้องทั้งสี่ก็คงต้องขอ ‘เก็บภาษี’ คืนให้หนักหนากว่าที่ท่านไปเสียมาเจ้าค่ะ” คุณหญิงประกาศกร้าว พลางสั่งให้อีหนูกับอีเอื้องช่วยกันรั้งตัวท่านเจ้าคุณลงบนฟูกกว้างกลางห้อง คุณหญิงเริ่มลงทัณฑ์ด้วยการขึ้น