Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายท้ายหมู่บ้านผู้มั่งคั่ง: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ท่านอามีอะไรจะคุยกับข้าหรือขอรับ” ดลธีเอ่ยถามเมื่ออยู่กับท่านอาเพียงสองคน “ข้าอยากรู้จักคนที่ถักผ้าผืนนี้” ดารันหยิบผ้าคลุมไหล่สีม่วงลาเวนเดอร์มาคลุมทับไหล่ตนอีกชั้น อากาศในฤดูนี้เหมาะที่จะขายผ้าคลุมไหล่มากที่สุด ราคาที่หลานชายรับมาก็ไม่ถือว่าแพงมาก นางรับมาปรับราคาอีกสักหน่อยก็คงไม่น่าเกลียด ของนำเข้ายังแพงกว่านี้หลายเหรียญเงิน “ท่านอาคิดจะทำการค้ากับนางหรือขอรับ” “หรือเจ้าคิดเช่นไร” มุกปากชายหนุ่มคลี่ยิ้ม “ข้าคิดไว้ก่อนที่จะซื้อมาให้ท่านแล้วขอรับ” แค่เถ้าแก่เส็งบอกว่าสงสารนาง เขาก็พลอยสงสารไปด้วย คนมีความสามารถเขาย่อมอยากสนับสนุน จึงคิดหาวิธีช่วยนางอีกทางหนึ่ง ไม่คิดว่าดารันจะคิดไปในทางเดียวกันกับเขา “ข้าจะถามเถ้าแก่เส็งให้ขอรับ” วันนั้นเถ้าแก่เส็งบอกว่านางไม่อยากเปิดเผยตัวตน ไม่ทราบว่านางมีเหตุผลอันใด เขาเองก็ไม่อยากเซ้าซี้ “ถ้าเจ้าเจอนางก็ยื่นสิ่งนี้ให้กับนางก็แล้วกัน” ดลธีรับมาแล้วอ่านดู เป็นสีของผ้าคลุมไหล่ที่นางต้องการทั้งหมดยี่สิบผืน “ไม่สั่งมากเกินไปหรือขอรับ” “เจ้าก็รู้ว่าในเมืองนี้คนชอบของ

ปรารถนานั่งเกวียนของลุงเพ็งเข้าตลาดพร้อมกับวราลี บนเกวียนยังมีผู้โดยสารอีกห้าหกคน คราวนี้ไม่มีใครกล้าไล่นางอีก ไม่เช่นนั้นนางจะเหมาเกวียนเข้าตลาดเพียงคนเดียว ส่วนพวกเขาคงนั่งรออีกนานกว่าเกวียนอีกเล่มจะเทียบท่า ปรารถนาทำให้ชาวบ้านมองนางเปลี่ยนไปจากเดิม ทั้งการแต่งกายและเสื้อผ้าหน้าผม ทุกอย่างล้วนดูดีเข้ากัน จนกลายเป็นพวกเขาที่ด้อยกว่านางหลายเท่า ข้างกายนางยังมีกระเป๋าสะพายใบเล็กสีครีมซึ่งน่าจะใช้เชือกถัก ตรงกระดุมปิดถักเป็นดอกทานตะวันมีกลีบดอกคละสีเจ็ดกลีบ ถ้าพวกเขาดูไม่ผิดงานที่มีลักษณะแบบนี้น่าจะมีขายที่ร้านเถ้าแก่เส็ง ซึ่งพวกเขาไม่รู้ว่าเถ้าแก่รับมาจากไหน นางคงซื้อมาจากร้านนั้น เพียงแต่พวกเขามองว่านางฟุ่มเฟือยโดยใช่เหตุ ครู่หนึ่งก็มีเสียงพูดขึ้น “มีเงินเท่าจิ๋มหมัดแต่อยากอวดร่ำอวดรวย ริหาซื้อของนำเข้ามาใช้โอ้อวดผู้อื่น เงินจะซื้อข้าวให้ลูกกินยังไม่มี ลุกขึ้นมาแต่งหน้าทาปากยั่วผู้ชาย” น้ำเสียงทั้งเหยียดทั้งอิจฉานั้นเป็นเสียงของกระเต็นลูกสาวคนเล็กของเชยเจ้าของนาเกลือแห่งหนึ่งในหมู่บ้านนี้ ชุ่มผู้เป็นพี่ชายจึงมองตาม “เป็นธรรมดาของคนที่โดนสามีทิ้ง ย่อมต้องทำทุกอย

พูดจบประโยคนั้นมะกรูดก็หันมาที่นายหญิง “เจ้าเอาอะไรบ้าง” “ข้าเอาสามชั้นหนึ่งโล กับซี่โครงหนึ่งโลเจ้าค่ะ” ปรารถนาตอบ “เจ้าเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่รึ ข้าไม่เคยเห็นหน้า แต่ก็รู้สึกคุ้นตาอยู่เหมือนกัน เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง” มะกรูดถามพลางย่นคิ้วหนาเข้มเข้าหากัน “ข้าน้อยชื่อปักอย่างไรเล่าเจ้าค่ะ เถ้าแก่เนี้ยจำข้าไม่ได้เชียวหรือ” นางกล่าวอย่างนอบน้อม มะกรูดถึงกับตาค้าง ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นมองมาที่นางเป็นตาเดียวอย่างไม่เชื่อสายตา “ใช่อาปักจริง ๆ รึ” “เจ้าค่ะ” “เจ้าเลิกเป็นขอทานตั้งแต่เมื่อไร” “เป็นเดือนแล้วเจ้าค่ะ” “ข้าถึงไม่เห็นเจ้ามาเดินขอข้าวในตลาดสินะ” “เจ้าค่ะ” นางยังกล่าวเสียงสดใส ยอมรับความจริงข้อนี้อย่างไม่บิดพลิ้ว “ดีแล้ว ๆ เพิ่งมีนายอำเภอคนใหม่มารักษาการ เขากำลังจัดการเรื่องนี้อยู่พอดี ว่าแต่ทุกวันนี้เจ้าไปทำงานอะไรล่ะ ถึงได้แต่งตัวสวยงามเช่นนี้ คงไม่ได้ไปขายเนื้อหนังในร้านเหล้าหรอกนะ” ปากยังถามแต่ในใจปรักปรำนางไปแล้ว คนอย่างปรารถนาจะหากินอย่างอื่นได้อย่างไร นางช

“เช่นนั้นข้าหวังว่านายท่านคงไม่วัดค่าของคนแค่เพียงภายนอก” นางว่าพร้อมกับคลายผ้าคลุมหน้าออก ดวงหน้าขาวเนียน แก้มมีเลือดฝาด ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อปรากฏแก่สายตาเขา แพขนตาหนางอนกะพริบปริบ ๆ ผมยาวสลวยบางส่วนทอดยาวลงมาด้านหน้า สายตาเขาละจากใบหน้านางไม่ได้เลย “นายท่านเจ้าคะ” ปรารถนาโบกมือไปมาอยู่ตรงหน้าเขา ดลธีตื่นจากภวังค์แล้วทำท่าเก้อเขิน เขาเผลอมองนางนานไปหน่อย “นายท่านจำได้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร” เขาเพ่งมองอีกครั้งแล้วพยักหน้า “เจ้าคือคนที่ช่วยข้าไว้วันนั้น” ใช่เป็นดวงตาคู่นั้นที่เขาคุ้นเคย “เจ้าค่ะ” นางยิ้มกว้างจนเห็นไรฟันเรียงสวย ดวงตาเขาก็พร่าเลือนไปเช่นกัน “แล้วทำไมเจ้าถึงไม่อยากให้ใครรู้ว่าเจ้าเป็นใคร” ทำไมนางจึงสวยต่างจากวันนั้นมากเช่นนี้ “เพราะข้าเคยนำของพวกนี้ไปขายแล้วเปิดเผยใบหน้า แต่ไม่มีใครกล้าซื้อของจากขอทานสักคนเลยเจ้าค่ะ” ดลธีเข้าใจทุกอย่างกระจ่างขึ้น “เจ้าเลยคิดว่าข้าจะเป็นคนเช่นนั้น” เขาหรี่ตามองนาง “ข้ามิกล้าเจ้าค่ะ” เขาเงียบไปครู่หน

ปรารถนากลับมาถึงบ้านพร้อมกับซื้อของกินของใช้มาตุนไว้หลายอย่าง นางทำอาหารกลางวันกินกับลูก จากนั้นก็นั่งทำงานที่โต๊ะในห้องโถงต่อ โดยนางปูเบาะรองนั่งให้ลูกนั่งเล่นอยู่บนพื้นบ้าน “ท่านแม่ถักอะไรหรือเจ้าคะ” “ถักหมวกไหมพรม” “หมวกที่เหมือนของข้ากับท่านพี่หรือเจ้าคะ” “ใช่” นางอาจจะถักได้ไม่ถึงสิบใบ เพราะยังต้องเร่งงานให้กับนายท่านผู้นั้น แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีของไปวางขายในวันงาน ได้เงินมาเพิ่มอีกสักหน่อยก็ยังถือว่ามีรายได้ ถ้าไม่มีคนซื้อหรือรังเกียจว่านางเคยเป็นขอทานมาก่อน นางจะนำไปฝากขายที่ร้านเถ้าแก่เส็งก็ได้ “แต่ข้ากับท่านพี่มีคนละสามใบแล้ว” “ข้าจะถักไปขายที่ตลาดคนเดิน” ได้สิบยี่สิบเหรียญเงินก็ยังดี ปิ่นหันไปสื่อสารกับพี่ชายผ่านภาษามือ พี่ชายพยักหน้าคลายความสงสัย ปรารถนาชำเลืองมองลูกนั่งเล่นด้วยกันอย่างมีความสุข ต่อจากนี้ปิ่นกับปืนไม่ต้องไปนั่งขอทานตากแดดตากลมข้างถนนอีกแล้ว เนื้อตัวก็เกลี้ยงเกลา เสื้อผ้าก็สะอาดหมดจด อยากเล่นก็ออกไปวิ่งเล่นหน้าบ้าน สามวันต่อมางานเลี้ยงต้อนรับนายอำเภอ