Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายท้ายหมู่บ้านผู้มั่งคั่ง: Kabanata 21 - Kabanata 30

ปิ่นกับปืนเข้าไปจับกุมมือแม่ไว้คนละข้างเพื่อปลอบโยน ‘พวกนางจะตายหรือไม่’ ‘นายหญิงห่วงแม่กับพี่สาวมากรึ’ ‘เปล่า ข้ากลัวรังเจ้าจะถูกเผาต่างหากล่ะ’ ผึ้งน้อยไม่ตอบแต่กลับหัวเราะชอบใจ พอมีเวลาว่างดารันจึงปลีกตัวไปหาแม่ที่บ้านเพื่อเล่าเรื่องของหลานชายคนโปรดให้เดือนเพ็ญฟัง “เจ้าแน่ใจรึว่าเจ้าดลชอบนางจริง ๆ” “แน่ใจเจ้าค่ะ ถึงกับอุ้มลูกชายให้นางแล้วพาเดินชมงาน อย่างนี้ไม่เรียกชอบ แล้วท่านแม่จะเรียกอะไรได้เจ้าคะ ทำเหมือนพ่อแม่ลูกก็ไม่ปาน คนในอำเภอก็เห็นกันหมด ไม่เห็นเขาจะสนใจด้วยซ้ำ” เดือนเพ็ญถอนหายใจยาว “เขาคงคิดดีแล้วกระมัง” “อย่างไรนางก็รู้จักทำมาหากิน ไม่ได้งอมืองอเท้าขอใครกินเหมือนที่ผ่านมา อีกอย่างลูกทั้งสองของนางก็น่ารักน่าชัง ถ้าท่านแม่เห็นจะต้องชอบนางแน่นอนเจ้าค่ะ” นางกล่าวเยินยอปรารถนากับลูก เพื่อช่วยหลานชายอีกทาง อีกประการดารันก็ยังไม่มีหลานให้ท่าน หลานชายที่แต่งงานไปก็ยังไม่มีบุตร ถ้าได้ปรารถนามาเป็นหลานสะใภ้ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ ที่นางมีเหลนให้ท่านพร้อมกันตั้งสองคน

“เอาละ มาครบทุกคนแล้ว ข้าจะได้กล่าวเปิดงานสักที” เดือนเพ็ญกล่าว มองปรารถนาแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินขึ้นไปบนเวที บนเวทีมีพิธีกรหญิงหนึ่งคน เดือนเพ็ญกล่าวทักทายและขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานวันเกิดของนางในวันนี้ ก่อนรับประทานอาหารเย็นร่วมกันนางยังกล่าวถึงร้านผ้า ‘ดารัน’ ที่ลูกสาวของนางดูแลอยู่ ว่าตอนนี้ได้รับงานถักจากช่างฝีมือดีมาขาย เดือนเพ็ญจึงอยากแนะนำช่างคนนี้ให้ทุกคนได้รู้จัก เรื่องนี้นางปรึกษากับดารันเรียบร้อยแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหาเรื่องผู้หญิงที่หลานชายกำลังสนใจ นางจึงยอมเป็นผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างกายแม่ม่ายขอทานคนนั้นเอง หากจะมีใครว่าก็ให้ว่าท่านย่าคนนี้แทน ปรารถนาก็เพิ่งทราบวันนี้ว่าเจ้าของร้านรับซื้อทองแท้จริงแล้วก็คือท่านย่าของเขาคนนั้น เช่นนั้นแล้วเดือนเพ็ญก็เปรียบเสมือคนที่ให้โอกาสนางอีกคนหนึ่งเช่นกัน “เชิญแม่นางปัก และลูกทั้งสองบนเวทีนี้เลยเจ้าค่ะ” พิธีกรสาวกล่าวเชิญ ปรารถนาตกใจจนตัวสั่นไปหมด นางหันไปสบตากับดารัน นางพยักหน้า แล้วไล่สายตาไปที่นายท่านคนนั้น เขาพยักหน้าหงึกหงักแววตามั่นคงทำให้นางรู้สึกอบอุ่นจนคลายความตื่นเต้นลงไปได้บ้าง

“ท่านแม่ ท่านพ่อจะมาอีกหรือไม่เจ้าคะ” นางถามแม่ด้วยแววตาเป็นกังวล“เขาคงไม่กล้ามาอีกแล้วละ” นางคิดเช่นนั้น“ข้ากับท่านพี่ไม่อยากให้เขามาเจ้าค่ะ”“พวกเจ้าไม่ต้องกลัว เขาทำอะไรเจ้าสองคนไม่ได้หรอก” นางพูดออกพร้อมกับสื่อสารภาษามือให้ปืนเข้าใจด้วย‘ข้าไม่อยากเจอท่านพ่อ’ ปืนบอกแม่ พร้อมกับเบะปากนางรวบเขาเข้ามากอดอีกครั้ง แล้วบอกลูก ‘เจ้าอย่ากลัวไปเลย พี่ผึ้งหน้าบ้านเราจะไม่ยอมให้เขาเข้ามา’ วราลีสบตากับนายหญิง คล้ายกับสิ่งนั้นคือคำสั่งลูก ๆ หลับไปแล้ว แต่นางยังนั่งอยู่ข้างเตียงลูก เหตุการณ์ที่อดีตสามีเคยตบตีนางกับลูก ทำให้ลูกทั้งสองหวาดกลัวจนจำฝังใจและไม่อาจให้อภัยได้ โดยเฉพาะครั้งที่เขาตบกกหูลูกชายในวัยเพียงหกขวบจนหูหนวก อย่างไรปิ่นกับปืนก็คงไม่ยอมรับพ่อคนนี้อีกแล้ว อย่าแม้แต่ได้คิดว่าจะกลับมาอยู่กับนาง เพราะนางก็ไม่เอาผู้ชายพรรค์นี้เช่นกันมืดกลับไปถึงบ้านแม่ก็ตบตีภรรยาจนบาดเจ็บสาหัสอย่างที่เคยทำเป็นประจำ โทษฐานที่กล้าตามไปว่าเขาถึงบ้านอดีตภรรยา แม่กับน้องสาวก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม เพราะกลัวจะโดนลูกหลง เวลาลูกชายเกรี้ยวกราดเช่นนี้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แม้แต่ตอนที่เขาทำกับอดีตภรรยาและลูกยังไม่มี

“แล้วเรื่องไปงานแสดงสินค้าล่ะ” ปิ่นที่นั่งฟังแม่กับท่านลุงคุยกันอยู่เงียบ ๆ จึงพูดขึ้น “ท่านแม่ข้าอยากไปชมดูงานแสดงสินค้าเจ้าค่ะ” นางหันไปอธิบายพี่ชายแล้วถามเขา ‘ท่านพี่อยากไปหรือไม่เจ้าคะ’ ‘ข้าอยากไป’ ปืนทำท่ากระตือรือร้น ปรารถนาส่ายหัวเล็กน้อย นางจะขัดลูกทั้งสองได้อย่างไร หากไม่พาไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็สงสาร ดลธีกลั้นยิ้มไม่อยู่เมื่อรู้คำตอบกราย ๆ เตรียมตัวยังไม่ทันพร้อมดีงานวันแสดงสินค้าก็มาถึงแล้ว คราวนี้วราลีอยากเข้าไปในจังหวัดกับนายหญิงจึงไม่ยอมอยู่เฝ้าบ้าน ปรารถนาจึงฝากบ้านไว้กับรุ้งหนึ่งวัน รุ้งเต็มใจดูแลบ้านให้ แถมยังยินดีที่รู้ว่าผู้ชายที่เทียวไปเทียวมาบ้านหลังนี้บ่อยครั้งคือนายอำเภอคนใหม่ เมื่อนางเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนใหม่ เนื้อคู่ก็คงพลอยเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นด้วย รถม้าเข้ามาจอดหน้าบ้านแต่เช้าตรู่ หม่ำช่วยปรารถนาขนของขึ้นไปจัดเรียง งานจัดทั้งหมดห้าวัน แต่ปรารถนาไปแค่วันเดียว ไม่เกินค่ำวันนี้ก็กลับมาแล้ว มาถึงงานปรารถนากับดลธีก็ช่วยกันจัดวางสินค้าให้สวยงาม ส่วนปิ่นกับปืนก็ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยมีท่านลุงหม่ำเป็นคนช่วยดูแ

ปรารถนาไม่รู้จะตกใจเรื่องไหนก่อนดี ไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร จู่ ๆ ก็เดินเข้ามาสำรวจร่างกายนางอย่างถือวิสาสะ “ข้าไม่เป็นอะไร” ดูเขาเป็นห่วงนางมากเกินกว่าเหตุ“ข้าได้ยินว่าโจรปล้นบ้านเจ้า”“โจรปล้นบ้านเราตอนไหนหรือเจ้าคะท่านแม่” ปิ่นถามด้วยความตกใจดลธีมองนางอีกครั้งเมื่อปิ่นถามเช่นนั้นนางจึงส่ายหน้าช้า ๆ ให้เขารู้ความนัย “ไม่มีโจรที่ไหนหรอก ท่านลุงคงเข้าใจผิด” นางบอกลูกด้วยน้ำเสียงเนิบช้า“นั่นสิเจ้าคะ ถ้ามีโจรปล้นบ้านเราข้าก็ต้องรู้เรื่องสิ”“เอ่อ… ใช่ท่านลุงเข้าใจผิด เช่นนั้นข้าขอคุยธุระกับท่านแม่ของพวกเจ้าสักครู่ได้หรือไม่” เขาใช้ภาษามือให้ปืนเข้าใจด้วย“หลายครู่ก็ได้เจ้าค่ะ ข้ากับท่านพี่จะนั่งรออยู่ตรงนี้นะเจ้าคะ” ปิ่นบอกท่านลุงเสียงเจื้อยแจ้วผึ้งน้อยถึงกับขำลั่น แต่มีเพียงปรารถนาเท่านั้นที่ได้ยิน นางหันมองวราลีตาเขม็ง ‘ไปเถอะนายหญิง นายท่านเขาคงเป็นห่วงนายหญิงมาก’วราลีกล่าวจบ ดลธีก็ไม่รอให้ปรารถนาตอบรับ เขาฉุดมือนางเดินออกมานอกบ้าน ลูกทั้งสองหัวเราะชอบใจที่เห็นท่านลุงจูงมือท่านแม่ของตน ผึ้งน้อยก็ยิ้มตาม นางอยากให้นายหญิงสมหวังในเรื่องความรักสักที จะได้มีคนดูแลนางกับลูกบ้าง