Все главы ตำนานรักลิขิตสวรรค์ [PWP] + [NC30+]: Глава 121 - Глава 125

ฝูหลินปรากฏกายหน้าลู่เหวินกง ทหารเซียนยกกระบี่ใช้ฝูหลินก้าวเดินเข้าไป เมื่อเข้ามาเขามายังสวนหน้าตำหนักนางมองโต๊ะเก้าอี้ที่คุ้นเคย ที่ทรงหยอกล้อกับนางเป็นเนืองๆ ฝูหลินเดินมายังต้นร้อยบุปผา ผกาสวรรค์ที่นางปลูกด้วยเวทย์ยังคงอยู่ นางก้าวเดินเข้ามายังภายในตำหนัก มองดูแล้วไม่มีใครทั้งนั้นนางจึงเดินไปนั่งลง มีกาน้ำชาที่เย็นชืดกับแก้วชาที่เหมือนไม่มีคนดื่มกินมานานจนฝุ่นจับ ฝูหลินไม่ได้คิดอะไรมากจึงเทชาลงในแก้ว เสกให้ร้อนในทันตาฝูหลินจึงยกขึ้นดื่มช้าๆ แล้ววางลง ฝูหลินมองไปทางทวารบานของตำหนัก ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวสะอาด พระพักตร์ดูงดงามเมื่อมีคนพบเห็น แต่บัดนี้ดูอิดโรยและซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด วงพักตร์ดูซีดขาวยิ่งนัก คิดว่าเทพเซียนเช่นเขาคงไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ตอนนี้นางไม่รู้จะกล่าวว่าอะไรดีระหว่าง 'ท่านสบายดีไหม หรือ ท่านดื่มชาก่อนดีไหม' แต่ประโยคแรกควรตัดทิ้งไปเมื่อองค์ไท่จื่อทรงประทับนั่งตรงข้างนาง ฝูหลินจึงถอยห่างเล็กน้อย จนองค์ไท่จื่อทรงเอ่ยพระโอษฐ์ด้วยพระสุรเสียงเศร้าหมอง แต่ยังคงเผยแย้มพระสรวนให้นาง ตั้งแต่นางจากไปพระองค์ไม่เคยแย้มพระสรวนอีกเอย จนกระทั่งได้ตอนนี้ที่แย้มพระสรวนให้นาง ในรอบสอ

“ความจริงหม่อมฉันขัดพระประสงค์ของไท่จื่อที่นำของสองสิ่งมอบให้กงจู่ก่อนที่พระองค์จะดับขันธ์ แต่เฉินซุนทนไม่ได้ที่จะเห็นไท่จื่อเป็นทุกข์ที่พระองค์ไม่ได้ก่อขึ้น” เฉินซุนเอ่ยบอกจบ ฝูหลินปาดน้ำตาเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหมองเศร้า หดหู่ใจ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงสีแดงกับแสงสีดำทั่วทั้งท้องฟ้า อีกทั้งดวงดาวตกลงจากท้องนภา “นั้นคือสิ่งใด” ฝูหลินจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย “ไท่จื่อกำลังสู้กับฮวาเฟย ทรงใกล้เพลาที่พระองค์จะดับขันธ์แล้ว” “เฉินซุนบอกข้ามาว่าองค์ไท่จื่ออยู่ที่ใด ข้าจะต้องไปหาเขา เขาจะตายผู้เดียวไม่ได้ เขาขี้หึง ขี้หวงข้าถึงเพียงนั้น เขาคงไม่ยอมให้ข้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเป็นแน่ เขาคงอยากให้ข้าตายตามเขาแทบขาดใจ” องค์ไท่จื่อทรงต่อสู้เพียงลำพังในแดนทะเลเพลิง ฮวาเฟยแข็งแกร่งยิ่งนัก นางการดูซับไอของเฮยม่อหวังทั้งสองตนที่ตายไป นางจึงสู้กับอิ๋งหงมาล่วงระยะเวลาเป็นสองวัน อีกทั้งทรงใช้พลังเวทย์ครอบบริเวณทะเลเพลิงถึงสามชั้นให้เป็นปราการ ไม่ให้ไอมารฮวาเฟยหลุดออกไปยังธุลีแดนดินได้ ไม่ช้าพระองค์ถูกกระบี่ของฮวาเฟยประทับที่พระอุระไท่จื่อทรงเชพระองค์เล็กน้อย ฮวาเฟยจึงหัวเราะเสีย

หลังจากฝูหลินฟื้นมา เหล่าเทพเซียนนำของมาบำรุงนางไม่ขาดสายจนล้นลู่เหวินกง ไท่จื่อทรงเนรมิตตำหนักขึ้นใหม่บนทะเลสาบหยวนอวี้ เพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย อีกทั้งนางจะได้พักผ่อน ส่วนฝูเถียนมี่เทียนซุนทรงนำไปฝากกับเทียนโฮ่ว (เทียนซุน แปลว่า หลานสวรรค์) เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ไท่จื่อพาเทียนซุนเข้าไปถวายพระพรเทียนโฮ่วในเยว่หัวกง ไท่จื่อทรงจับพระหัตถ์พาฝูเถียนมี่เข้ามายังในห้องโถง สายตาของเหล่านางกำนัลเซียนจับจ้องที่ฝูเถียนมี่ ฝูเถียนมี่ดีใจยิ่งนักฟู่จวินของเขาพามาพบจู๋หมู่ (จู๋หมู่ แปลว่า ย่า) “เหนียงชิน ข้าของฝากฝูเถียนมี่บุตรของข้า ให้ท่านดูแลสักวันสองวัน แล้วข้าจะมารับกลับ” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ ทำให้ทุกคนตกใจไม่น้อยโดยเฉพาะเทียนโฮ่ว “เด็กผู้นี้เป็นลูกของเจ้ากับฝูหลินหรือ” “ใช่ ถ้านางพักฟื้นจนหายเป็นปกติ ข้าจะมารับเขาด้วยตัวเอง” องค์ไท่จื่อตรัสเช่นนั้น เทียนโฮ่วทรงเผยแย้มโอษฐ์ แล้วอ้าพระกรทันที “เถียนมี่มาหาจู๋หมู่เร็วเข้า” เทียนโฮ่วตรัสอย่างอ่อนโยน ฝูเถียนมี่มองพระพักตร์ของไท่จื่อ ไท่จื่อพยักพระพักตร์เบาๆ ฝูเถียนมี่ก้าวเดินเข้าไปหาเทียนโฮ่วทันที “เถียนมี่ เถียนมี่ เจ้าเป็นบุตรชายของไท่จื่อแ