The Billionaire's Revenge Pact のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

CHAPTER 51: The Promposal​Valderama Penthouse. Tuesday Night.​"Stop shaking the table, Michael."​Nasa dining area kami. Michael was sitting across from Solene, books spread out. But he wasn't studying. He was scribbling furiously on a notepad, erasing, and scribbling again. His leg was bouncing nervously, shaking the expensive mahogany table.​"S-Sorry po, Pres," Michael stammered, placing his hands on his lap.​Solene sighed, not looking up from her Physics textbook. "If you're stressed about the Calculus exam, don't be. The derivative of a constant is zero. Just remember that."​"Opo. Zero."​Solene stood up. "CR lang ako. Don't touch my calculator."​Pagkaalis ni Solene, napasubsob si Michael sa mesa. "Patay."​Atticus, who was reading his iPad in his armchair nearby, lowered his device. He had been watching Michael for twenty minutes.​"You look like you're about to commit tax evasion," Atticus remarked coldly.​Napatalon si Michael. "S-Sir Atticus! Hindi po! Good evening po!"

CHAPTER 53: Ang Unang Sayaw​Valderama Grand Hotel. Prom Night.​Nandito kami ngayon sa sarili naming hotel. Ang buong ballroom ay punong puno ng mga estudyanteng nakabihis ng magaganda. Puno ng ilaw at paboritong tugtog ng mga kabataan ang paligid.​Pero kaming dalawa ni Atticus ay nandito sa madilim na VIP balcony sa second floor.​"Atticus ibaba mo nga yang binoculars mo," saway ko sa asawa ko. Kumakain ako ng lechon kawali na kinuha ko pa sa buffet sa baba. "Nagmumukha kang snatcher dyan sa dilim. Umupo ka nga dito."​"Hindi pwede Tin," sagot niya habang nakadikit pa rin ang mata sa binoculars. "Kailangan kong bantayan ang perimeter. Tignan mo yung Michael na yan. Kanina pa nakatingin sa leeg ni Solene."​"Kwintas yung tinitignan nung bata kasi kumikislap! Gutom lang yan Chairman. Kumain ka na nga lang."​Tumanggi siya. Patuloy lang siya sa pagiging sniper niya sa taas. Hinayaan ko na lang kasi alam kong nagaalala lang talaga siya bilang tatay.​ANG ARTISTA AT ANG KANYANG MUSA​Sa

CHAPTER 55: Ang Huling Tag Araw​Isla Valderama Palawan. Dalawang Linggo Bago ang Pasukan.​Malakas ang hangin mula sa elisi ng private helicopter habang dahan dahan itong bumababa sa helipad ng aming isla. Kulay asul na asul ang dagat at pino ang puting buhangin. Ito ang paboritong pahingahan ng pamilya namin tuwing gusto ni Atticus na takasan ang magulong mundo ng negosyo sa Maynila.​Pero ngayon hindi lang kami ang nandito.​Pagbukas ng pinto ng helicopter unang bumaba si Atticus suot ang kanyang puting polo shirt at itim na shades. Mukha siyang bilyonaryong handang bumili ng isa pang isla anumang oras. Sumunod ako at ang mga bata.​Tapos may dalawang bisita na halatang naninibago sa ginagawa namin.​Bumaba si Patricia na tuwang tuwa habang kinukuhanan ng picture ang dagat gamit ang camera niya. Suot niya ang isang simpleng summer dress at malaking sumbrero. Sa likod niya bumaba si Michael. Namumutla si Michael at nakahawak sa tiyan niya dahil halatang nahilo siya sa byahe sa himpa

CHAPTER 57: Ang Bagong Mundo ni Solene​Harvard University Boston. Unang Linggo ng Pasukan.​Malamig ang hangin sa Boston. Halos balutin na ni Solene ang buong sarili niya ng makapal na jacket habang naglalakad sa campus. Wala na ang mainit na araw ng Pilipinas. Wala na ang mga tauhan ni Atticus na nagbubukas ng pinto para sa kanya. Wala na ang driver na laging naghihintay sa labas ng gate. Dito isa lang siyang ordinaryong estudyante na may bitbit na mabigat na backpack at nagmamadali papunta sa klase.​Pagpasok niya sa dorm room niya napabuntong hininga siya. Maliit ang kwarto kumpara sa walk in closet niya sa penthouse namin. Dalawang kama dalawang mesa at isang maliit na bintana na nakaharap sa kalsada. Wala pa ang roommate niya kaya mag isa siyang nag aayos ng mga gamit.​Binuksan niya ang isa sa mga malalaking kahon na pinadala ng tatay niya. Bumungad agad sa kanya ang limang bote ng bagoong na binalot sa makapal na bubble wrap. Natawa na lang siya nang mahina. Kahit malayo siya

CHAPTER 59: Tayong Dalawa Ulit​Valderama Penthouse. Kasalukuyang Panahon.​Malaki ang hapag kainan namin. Kasya ang labing dalawang tao sa mahabang mesa na gawa sa mamahaling kahoy. Dati rati laging puno ito ng ingay tuwing umaga. Sa kanan ko nakaupo si Solene na laging nagmamadaling ubusin ang kape niya habang nagbabasa ng libro. Sa kaliwa ko naman si Art na tahimik lang kumakain ng itlog habang may earphone sa tenga. At sa dulo si Atticus na laging may kausap sa telepono tungkol sa mga bilyong pisong negosyo niya.​Pero ngayong umaga nakakabingi ang katahimikan.​Dalawang plato na lang ang nakahain. Ako sa isang dulo at si Atticus sa kabilang dulo. Nakapatong ang tablet niya sa mesa pero hindi siya nagbabasa ng balita tungkol sa stocks. Nakatitig lang siya sa screen na parang may hinihintay.​"Alas otso na sa Boston," basag ni Atticus sa katahimikan. Tinignan niya ang mamahaling relo niya. "Bakit hindi pa nagtetext ang anak mo? Baka nakalimutan niyang kumain ng hapunan. Baka may um