All Chapters of หมอพิษข้ามภพ: Chapter 11 - Chapter 20

เด็กสาวมองท่าทางนั้นค่อย ๆ ขยับถอยห่าง ใบหน้าสวยนิ่งสนิทเป็นปลาตาย ในใจก็คิดว่าเป็นชายขยะเปียกจริง ๆ สินะเพนต์เฮาส์ ชั้น 42 แถบตี้ซานไห่กงฉางหมิงพาลูกแมวแสนซนมายังคอนโดส่วนตัวที่ซื้อไว้เวลากลับมาชิงต่าว เขามีห้องส่วนตัวจะได้ไม่ต้องไปเจอหน้าพ่อและเมียน้อยที่บ้านใหญ่“พักที่นี่ไปก่อน เธอใช้ห้องทางซ้ายได้ตามสบาย ของใช้ในห้องน้ำใช้ได้เลยครับ ผ้าเช็ดตัวอยู่บนชั้นในห้องแต่งตัวในห้องนอน นั่งรอก่อนเดี๋ยวพี่ชายเอาน้ำมาให้แล้วจะพาเธอขึ้นไปส่ง”เจ้าของห้องมองบันไดวนขึ้นชั้นสองแล้วมองที่รถเข็น ห้องเขาไม่มีทางลาด คงต้องอุ้มไม่ก็แบกแมวน้อยขึ้นหลังไปส่งข้างบนเขาก้าวขายาวเข้าไปในครัวเพื่อจะได้รีบกลับมาพาเธอขึ้นไปชั้นสองฟึ่บ...ตึง...มีเสียงแปลกดังขึ้นในห้อง เจ้าของห้องจึงเดินออกมาดู เด็กสาวที่ควรนั่งอยู่ในรถเข็นชั้นล่าง กำลังเข็นรถไปทางประตูห้องทางซ้ายบนชั้น 2!!?‘2 นาที ขึ้นไปได้ยังไง?’ตาเหยี่ยวหรี่แคบ คำนึงถึงความไม่สมเหตุสมผลหลายอย่างในตัวแมวน้อย คำอธิบายเรื่องความจำสับสนใช้ไม่ได้กับภาษาโบราณภาษาที่ถ้าไม่ได้รับการสอนจากผู้เชี่ยวชาญพิเศษไม่มีทางใช้ได้ไหนจะภาษาราชการปกติที่เธอฟังไม่เข้าใจ ส

แปร๊ด… “กะ... ก็มันติดเข็ม อีกข้างเลยใส่ไม่ได้” โดนคนขำชัดขนาดนี้หวังหยูซินก็รู้สึกว่าหน้าร้อนแดงแปร๊ด “ขออนุญาตนะครับ เดี๋ยวพี่ชายช่วยจัดเสื้อให้ ใส่แบบนี้ไปเจอคนนอกไม่ได้แน่” กงฉางหมิงถามความสมัครใจเสียงอ่อน สายตาจริงใจไม่มีอะไรเคลือบแฝง ใบหน้าที่ส่ายไม่ยินยอมหยุดไปสามลมหายใจออกอาการลังเลจึงยอมตกลงในที่สุด ‘แต่งตัวแบบนี้ไปเจอหมอก็ไม่ดีจริง ๆ’ เธอเอียงคอคิดถึงการกระทำหลายอย่างที่ผ่านมาของกงฉางหมิง มีเรื่องให้อับอายหลายครั้ง แต่ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจหรือความคิดเอาเปรียบ ถึงยอมตกลง ชายหนุ่มสะกดจิตตัวเองว่าคนที่เขาช่วยแต่งตัวคือเด็กน้อย เขาหลุบสายตาตลอดเวลา ปล่อยแขนข้างหนึ่งเปลือย กลัดกระดุมอ้อมด้านหน้าเอาผ้าให้ถือบังทรวงอกแล้วใช้ผ้าพันคอมัดรอบเป็นทรงเกาะอกทับเสื้อนอน “ไม่สบายใจที่แขนโล่งเหรอ” เขาสังเกตเห็นเธอหันมองไปทางแขนที่เจ็บบ่อยครั้ง กลีบปากเม้มหากันไม่หยุด “นิดหน่อยค่ะ” เขาเดินกลับห้องไปหยิบเชิ้ตผ้าไหมสีฟ้าเหลือบเงาน้ำเงินมาคลุมหัวให้ ทุกอย่างดูเรียบร้อยขึ้นก็เตรียมพาเธอออกไปให้เสิ่นเย่ดูแผล “สัมภาระเอาไว้ในห้องก่อนครับ ไม่ต้องถือลงไปหรอก” “ขอฉันเอาไว้ใกล้ตั

พยาบาลสาวรับยามาอย่างเสียมิได้ ส่วนกงฉางหมิงอุ้มเด็กสาวนำขึ้นไปยังห้องด้านบนหวังหยูซินไม่ได้ดิ้นหรือห้ามปรามขยับตัวหาท่าสบายในวงแขนแข็งแรงสวีอวี้ถงมองท่าทางที่ดูปกติสามัญของคนทั้งสองตาเกือบค้างไอ้ที่ปกติสามัญนี่แหละที่ผิดปกติ!‘สองคนนี้เพิ่งรู้จักกันสองวันเองนะ”ความรู้สึกของคนปลูกผักกาดแล้วมีหมูมาคาบไปกินเป็นอย่างนี้เอง“คุณหวังมีแผลตรงไหนคะ” หลังชายเจ้าของที่นี่กลับลงไปด้านล่าง สวีอวี้ถงจึงรีบเข้าโหมดงานหวังหยูซินพอเป็นหญิงสาวก็เปิดผ้าให้ดู หัวไหล่และท่อนแขนเรียวแดงและบวมน้อย ๆ แต่ไม่มีแผลพุพอง สายตาพยาบาลสาวสงสาร“ฉันฝังเข็มไว้ไม่รู้สึกเจ็บค่ะ” คนเจ็บตัวเสียอีกที่ต้องปลอบพยาบาลพี่เลี้ยงเพิ่งจะเห็นเข็มเงินที่ปักคาแขนไว้หลายจุด ปากอ้าหวอพูดไม่ออกเป็นนาน‘คุณหมอเสิ่นคงฉีดยาระงับปวดให้’หญิงสาวคิดไปว่าคนไข้สาวคงมีภาวะความจำสับสนคิดไปว่าตัวเองมีวิชาแพทย์แผนจีน ความคิดนี้ค่อนข้างอันตรายอาจจะต้องให้ปรึกษาแพทย์“เข็มนี่ดึงออกได้ไหมคะ ตอนทายาอาจไปกระทบเข้านะคะ พี่พยาบาลคิดว่าเอาออกก่อนดีกว่านะคะ” พยาบาลสวีพูดบอกอ่อนโยนเหมือนเวลาปลอบเด็กเล็ก“งั้นรอฉันดึงเข็มออกแปบหนึ่งค่ะ

“ฉันไม่รู้ว่าที่นี่เขาตรวจโรคกันยังไง ดูจากสิ่งใดบ้าง แต่เป็นไปได้ว่าจะไม่เจออะไร”เด็กสาวกล่าวเตือน ก่อนจะบอกวิธีการตรวจอย่างลังเล“เพื่อความแน่ใจ ต้องให้พิษแสดงอาการ...” เธอกระซิบเสียงขาดหาย...เสิ่นเย่กลับห้องมาเจอชายหนึ่งหญิงหนึ่งหันหน้าไปคนละมุมห้องคุณหมอประตำตัวเจ้าของห้องเดินเข้าไปกระซิบคุยกัน ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ตกลงกันได้“พี่ขายจะออกไปโรงพยาบาลก่อน เธอพักอยู่ที่ห้องไปก่อน ถ้าเบื่อก็เปิดโทรทัศน์ดู”เขายื่นแท่งสีดำยาวมีรอยตะปุ่มตะป่ำนูนขึ้นมาจนเต็มแท่ง แล้วสอนวิธีเปิดปิด เปลี่ยนช่องสัญญาณ“ฉันอยากไปร้านขายยาด้วยค่ะ” เด็กสาวรีบบอกก่อนจะถูกทิ้งให้อยู่เฝ้าบ้านคนเดียวแขนกับไหล่ก็เริ่มปวดตุบจนหน้าซีดความเจ็บปวดทำให้ไม่มีสมาธิเดินลมปราณ จากที่คิดว่ากลางดึกคืนนี้จะเริ่มลุกเดินได้ต้องล่าช้าออกไปอีก“งั้นเธอไปโรงพยาบาลพร้อมพี่ชาย ให้หมอดูแผลหน่อย...อย่าดื้อนะ” กงฉางหมิงเห็นแววตาดื้อรั้นเลยดักทางไว้ก้อนกินของเขาแล้วมือไม้อ่อน แมวดื้อเลยต้องพยักหน้าคล้อยตาม แต่ก็แสดงการต่อต้านเล็ก ๆ ไม่ยอมให้ชายหนุ่มเข็นรถให้ทั้งสามคนลงลิฟต์มายังชั้นลานจอดรถ ขณะที่พยาบาลสวีที่ลงมาก่อนทุก

หวังหยูซินกระพริบตาปริบเพราะคำเรียกขานที่สนิทสนมเกินไป ตัดสินใจปล่อยไปก่อนในเมื่อมีเรื่องให้ชำระความตรงหน้าสายตาจิกคมพร้อมแววคาดโทษน้อย ๆ“ฉันไม่รู้จักขีดพวกนี้ค่ะ”ฟืด...กงฉางหมิงหายใจแรงจนจมูกบาน ริมฝีปากบางสั่นระริก“สือซาน! แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า คดี ๆ โง่ ๆ จัดการแค่ 5 นาที แกคิดเงินเด็กผู้หญิงอายุ 18 ที่อ่านหนังสือไม่ออก แสนห้า!”เจ้านายหนุ่มสุดทนกับความงกของลูกน้อง เสียงคำรามของเขาแทบถล่มกำแพงห้องสอบสวนให้พังราบดูเหมือนสือซานเองก็ตกตะลึง ใบหน้าหล่อทะเล้นแดงจากความอายตัวเอง“ใช้เวลา 15 นาที ต่างหาก” ทนายผู้ตกเป็นจำเลยสังคม แก้ต่างเรื่องเวลาให้ตัวเองแอ๊ด...สืออี้แง้มประตูออกให้พอเห็นใบหน้า สายตาเหยียดหยามพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย ทิ้งคำพูดก่อนถอยกลับไปยืนเฝ้าหน้าห้อง“เศษสวะ“ปึง！ประตูกระแทกเปรียบกับเศษสวะลอยมากระแทกปากสือซานที่หุบไม่ลง“ฉันจะลงโทษให้แก...ทำงานฟรี 6 เดือน!”ประกาศิตจากปากเจ้านายยิ่งกว่าโทษประหาร เพราะสือซานเกลียดที่สุดคือ...งานฟรีถูกตัดโบนัสยังไม่ปวดใจเท่า！“ม่ายยยยย...”แอ๊ด...สืออี้กลับมาอีกรอบพร้อมใบหน้าเย้ย มือตบลงบนกระเป๋าเสื้อปุปุ“