หมอพิษข้ามภพ

“สวรรค์! เรื่องจริงเหรอเนี่ย!”ซู้ด!!!เหล่าคนในห้องเก็บหลักฐานสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอดแม้แต่เจ้าของล่วมยาเองยังตกตะลึงไม่แพ้กัน“หะ เห็ดหลินจือต้นใหญ่ขนาดนี้อายุกี่ปีกันเนี่ย โสมคนต้นอวบ ๆ นั่นอีก!” บุรุษพยาบาลเบิกตาพร่ำพูดราวกับละเมอหวังหยูซินจ้องเขม็งไปยังเห็ดหลินจือที่ตอนเก็บมาจากแดนอู๋จงอายุเพียง 50 ปี สีไม่ได้แดงสดและดอกใหญ่ขนาดนี้ โสมเองก็เช่นกันดันกลายเป็นโสมเลือดข้ามภพข้ามเวลามา 1500 ปี...เห็ดหลินจือกับโสมกลายเป็นสมุนไพรอายุกว่า 1,000 ปีหากเธอรู้คงไม่เปิดดูของโจ่งแจ้ง การเปิดเผยความมั่งมีแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี‘ส่วนสมุนไพรอื่นที่อายุไม่ยืนยาว กลายเป็นซากแห้งกรัง’มือเรียวขยับเปิดดูขวดยาต่าง ๆ พบว่ายารักษาโรคบางชนิดไม่อาจนำมาใช้ได้ เหลือพวกยาที่ออกฤทธิ์กับเส้นลมปราณและชีพจรยังคงอยู่ดี ยาพิษเสียอีกที่ไม่มีขวดไหนเสียหาย‘ยังดีที่มีอะไรไว้ป้องกันตัว’คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น นึกได้ถึงคำบอกเล่าของพยาบาลสวีดินแดนนี้ถูกปกครองโดยทางการ มีกฎห้ามเข่นฆ่าผู้คน ลงมือรุนแรงหักแขนหักขาก็ไม่ได้แต่ข้อดีคือผู้คนส่วนใหญ่อ่อนแอ ไร้วรยุทธ์หวังหยูซินเปิดห่อผ้าตรวจสอบของที่เหลือ มีปิ่นหยก ปิ่นทองอยู

งั้นเอานามบัตรพี่ชายไว้ละกันนะ ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนลองติดต่อพี่มา”นิ้วเรียวสวยยื่นนามบัตรให้ ตัวบัตรสีดำมีตัวอักษรสีทองพิมพ์ลายนูนเป็นหัวของเสือดำ ตรงกลางมีชื่อ ‘กงฉางหมิง’ ตัวใหญ่ พร้อมด้วยเบอร์โทรศัพท์ลงมาอีกบรรทัด“ไม่…”หมับ!“ขอบคุณมากค่ะ คุณชายรองกง” พยาบาลสวีรีบคว้านามบัตรแทนหวังหยูซินที่คำปฎิเสธไม่ทันหลุดออกมา เธอสอดนามบัตรลงห่อผ้าของเด็กสาว…หึ หึ หึ“ถือว่ารับไว้แล้วนะครับ ไว้พบกันใหม่” เขาเดินกลับไปที่รถของตัวเอง สองสาวยืนมองแล้วหันหน้าไปตามทางของตัวเองบ้าง“นี่สาวน้อย พี่ชายชื่อกงฉางหมิง เธอล่ะชื่ออะไร”กงฉางหมิงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยด้วยซ้ำ เขาจึงตะโกนถามมาจากในรถ“หวังซินหยู”ณ อาคารสำนักงานราชการ หมู่อาคารของราชการถูกวางผังเมืองให้อยู่ในละแวกเดียวกันหมดเพื่อความสะดวกชั้น 7 ของอาคารหนึ่ง ชายหนุ่มใส่แว่นไร้กรอบรูปร่างค่อนไปทางท้วมเล็กน้อย ยืนยกโทรศัพท์ที่ตกรุ่นไปสามปีค้างอยู่ใบหน้าทรงกลมธรรมดาตาตี่เล็กกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่บังเอิญถ่ายได้“เชี่ย! เชี่ย! นี่มัน…เรื่องจริงหรือเปล่าวะ หรือใครมาถ่ายคอนเทนต์ลงเสี่ยวหงชู [1] ไม่ได้แบบนี้ต้องลงให้ทุกคนมาช่วยกัน

“คนไข้คะ ยาก่อนนอนค่ะ” หวังหยูซินไม่แปลกใจในยาของคนที่นี่แล้ว เธอออกจะชอบด้วยซ้ำมันกินง่าย มีพิษต่อร่างกายน้อย เธออยากศ๊กษาการแพทย์ของที่นี่ เด็กสาวคิดขณะค่อย ๆ ปิดเปลือกตาพักผ่อน เธอหันเสี้ยวหน้าไปทางหน้าต่างที่มีแสงจันทร์เสี้ยวส่องลอดบานหน้าต่างลงมาจุดหนึ่งบนพื้น ที่มีละอองสีขาวละเอียดกระจายบางเบา กริ๊ก… เสียงโลหะแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องพักฟื้น ยามวิกาลที่คนไข้ต่างหลับใหลตามนาฬิกาชีวิต บ้างก็จากฤทธิ์ยา เงาคนขยับไหวย่องผ่านเตียงหลังแรกที่กำลังหลับสนิท ผ่านเตียงสองที่ว่างเปล่า มุ่งหน้ามาที่เตียงสุดท้ายของหวังหยูซิน ม่านเตียงปิดล้อมรอบทำให้ไม่เห็นสภาพคนไข้ “เดี๋ยวก่อนพี่ไหล ถ้าเกิดนังนั่นยังไม่หลับล่ะ ฉันกลัวมันตื่นมาเจอเข้าน่ะสิ” “ไหนเอ็งบอกว่าหมอให้ยาที่กินแล้วง่วงไงวะ ป่านนี้หลับถึงไหนต่อไหนแล้ว” “ยากินแล้วง่วง ไม่ใช่ยานอนหลับนะพี่” นายเติ้งกับนายไหลคือสองคนที่เข้ามา พวกมันกระซิบคุยกันอยู่หน้าเตียงคนไข้ นายเติ้งเริ่มหวาดกลัวจึงยื้อนายไหลไว้ ด้วยความรำคาญคนปอดแหก นายเติ้งล้วงผ้าในถุงพลาสติกใสออกมาส่งให้ “ถ้ากลัวมันตื่นก็โปะยานี่ซ้ำ รับรองห

“หนอนพิษ? มันคืออะไรกัน” กงอวี้ฉือนายท่านรองตระกูลกง สอบถามแพทย์ตระกูลเสิ่นที่เป็นเพื่อนของบุตรชายคนโตอย่างเครียดเคร่ง “รบกวนญาติเชิญทางนี้ดีกว่าครับ” เสิ่นเย่พาคนของตระกูลกงขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัว เขาฉายภาพเอกซเรย์สามมิติขึ้นบนจอโปรเจกเตอร์ แล้วใช้ไฟฉายแอลอีดีชี้ไปยังจุดดำจุดหนึ่งบนนั้น “เห็นเงาดำที่เกาะอยู่ผนังหัวใจนี่ไหมครับ นี่คือหนอนพิษที่ว่า” ... เรื่องประหลาดที่น่าเหลือเชื่อเผยตัวอยู่ตรงหน้า ความหนักหนาของมันเหมือนมวลอากาศหนักที่แทรกตัวเข้าไปในช่องปอด ลำคอของเหล่าคนที่มารับรู้ตีบตันจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ “อาเย่ หนอนพิษมีผลกระทบอะไรกับร่างกายบ้าง” คำถามของกงฉางหมิงดังช้าชัด แต่ละถ้อยคำเหมือนค้อนทุบกระหน่ำลงกลางใจ “เราใช้แบบจำลองสามมิติ สร้างแผนภาพการใช้ชีวิตของหนอนตัวนี้ พบว่ามันจะคอยเจาะดูดเลือดจากเส้นเลือดแดงหัวใจ แล้วปล่อยของเสียที่เป็นสารพิษออกมาพอหัวใจสูบฉีดสารพิษจึงกระจายไปทั่วร่างกาย สารพิษไม่อาจระบุชนิดได้นี้มีผลไปทำลายแอนติบอดี้และกัดกินเนื้อเยื่อ นานวันเข้าร่างกายจะค่อย ๆ เสื่อมถอย อวัยวะภายในจะถูกทำลายลงช้า ๆ” ซู้ด... ผลลัพธ์ร้ายแรงกว่าที่ค

กริ๊ง...กริ๊ง‘แมวหยิ่ง’ ชื่อผู้โทรที่กงฉางหมิงบันทึกไว้ปราหฎบนหน้าจอโทรศัพท์คุณชายรองกงรีบกดรับสายพลางคิดว่าแมวน้อยจะมีเรื่องอะไรให้ตนประหลาดใจอีกหรือไม่“แมวน้อย คิดถึงพี่ชายแล้วเหรอ”“เอ่อ...ใช่ญาติของนางสาวหวังหยูซินไหมครับ”…ดวงตาคมกระพริบมองชื่อให้แน่ใจอีกครั้ง รับสายปั๊บความประหลาดใจก็กระแทกหน้าเต็ม ๆ“ครับ ผมเป็นพี่ชายเธอ คุณเป็นใคร มาใช้โทรศัพท์น้องผมได้ยังไง”คนสถาปนาตัวเองเป็นพี่ชายรีบเดินออกไปหาสืออี้ที่ยืนเฝ้าประตูห้องพักพิเศษด้วยความร้อนใจ“ผมร้อยเวรเฉียว ติดต่อจากสถานีตำรวจไถตงครับ นางสาวหวังหยูซินถูกควบคุมตัวในข้อหาบุกรุกสถานที่สาธารณประโยชน์ เชิญญาติมาประกันตัวแล้วรับกลับด้วยครับ"ห๊ะ!?“บุกรุก? น้องสาวผมบุกรุกที่ไหนครับ”ชื่อสถานที่ตำรวจบอกมาเขาอึ้งจนตาเบิกกว้างนิ่งงันไปชั่วขณะ“ที่ไหนนะครับ!?!?”1 ชั่วโมงต่อมากงฉางหมิงเดินมาหยุดหน้าห้องขังผู้ต้องหาหญิง ในมุมลึกสุดหลังลูกกรงเด็กสาวหน้าตางดงามพิสุทธินั่งขัดสมาธิหลับตากอดล่วมยาแน่นลักษณะภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในสายตาเขากลับมองว่า สาวน้อยกำลังไม่สบอารมณ์...มากด้วย“สาวน้อย...พี่ชายมาแล้ว ไปกลับบ้านกัน”ตึก...ถ้อยคำง่าย