หมอพิษข้ามภพ

ซูเย่ว! ระวัง!!!”

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

“กรี๊ดดดดดด...”

อสนีบาตสีม่วงสองสายฟาดลงบนร่างสะโอดสะองของหญิงสาวผู้ถือกำเนิดในฤกษ์ แรม 7 ค่ำ เดือน 7 ยามจื่อ นางคร่อมบังร่างของศิษย์น้องที่อยู่ด้วยกันมานาน 13 ปี

รอยยิ้มบางเบาเปิดขึ้นบนดวงหน้าหวานแต่เย็นชาของศิษย์เอกหมอประหลาด วงหน้างดงามราวหยกสลักจึงดูอ่อนละมุนลงหลายส่วน

‘ดูแลตัวเองให้ดี’

คำพูดไร้เสียงราวสายลมอ่อนพัดผ่าน...

เป็นถ้อยคำสุดท้ายที่ หวังหยูซิน เหลือทิ้งไว้ในแดนเทพยุทธ์บรรพกาลอู๋จง

เรือนร่างและดวงจิตค่อย ๆ เลือนร่างโปร่งแสงหายไป...ตลอดกาล

เฮือก!!!

พรึ่บ!

ดวงตาหงส์ดำขลับเปิดขึ้นฉับพลัน ก่อนสายตาที่พร่ามัวจะค่อย ๆ รับเอาภาพต่าง ๆ รอบตัวเข้าสู่ครรลองสายตา

‘ที่นี่ที่ใด? ไย...ประหลาดนัก’

หวังหยูซินค่อย ๆ หันมองรอบกาย นางเห็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาว เพดานสูงราบเรียบสีขาวไม่มีขื่อคานไม้ ทางขวามือของนางมีวัตถุรูปทรงประหลาดมีหญิงชรานอนหลับตาอยู่บนนั้น

“คนไข้ฟื้นแล้วเหรอคะ! เดี๋ยวฉันตามหมอมาดูอาการคุณหน่อยนะคะ รู้สึกยังไงบ้าง” หญิงสาวในชุดสีขาวสวมหมวกหน้าตาแปลกประหลาดเดินยิ้มแย้มเข้ามาพูดคุย

แต่แปลกนักภาษาพูดแม้จะคล้ายคลึงกัน แต่มีบางคำที่นางไม่เข้าใจ หวังหยูซินจึงเงียบรอดูท่าที

รู้สึกนางผู้นี้จะบอกข้าว่าจะตามหมอ?

แล้วเดินมาใกล้ข้า กดสิ่งใดสักอย่างบนผนังตรงหัวเตียง ราว ๆ 1 เค่อจึงมีชายกลางคนและหญิงกลางคนเดินเข้ามาหาข้า และทั้งสองล้วนสวมชุดแปลกประหลาด

ฝ่ายชายมีเสื้อคลุมสีขาวห่มทับ มีสิ่งประหลาดใส ๆ แปะอยู่บนดวงตา ฝ่ายหญิงแต่งกายแบบแม่นางที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“คนไข้รู้สึกอย่างไรบ้างครับ? หมอขอฟังเสียงช่องปอดหน่อยนะครับ” ชายกลางคนยื่นมือจับสิ่งประหลาดคล้ายแท่งโลหะมาทางทรวงอก หวังหยูซินส่งสายตาเย็นเยือกกดดันพร้อมจิตสังหารไปให้

นางพยายามขยับกาย แต่กลับไร้เรี่ยวแรงอย่างประหลาด

อึก…แค่ก แค่ก แฮ่ก...

“คุณหมอจาง! เกิดอะไรขึ้นคะ!” หัวหน้าพยาบาลวัยกลางคนมาช่วยประคองคุณหมอที่อยู่ดี ๆ ก็มีท่าทางหอบเหนื่อยยกมือกุมหน้าอก

หวังหยูซินเก็บจิตสังหารกลับคืน เพราะดูจากอาการของชายผู้นี้แล้วไม่มีกำลังภายใน เป็นเพียงคนธรรมดาผู้หนึ่ง

“พวกท่าน... คือ... ใคร” คนไข้บนเตียงถามขึ้นด้วยเสียงแหบเบา ภาษาที่ใช้เป็นภาษาจีนตัวเต็มแบบคำโบราณ

“สวัสดีครับ คนไข้ไม่ต้องตกใจนะครับ ผมเป็นหมอ”

“เมื่อครู่ท่านจะทำสิ่งใดกับข้า?” นางได้ยินเขาเรียกตัวเองว่าหมอจึงผ่อนคลายลง ทั้งจ้องลึกในแววตาไม่มีความกักขฬะหรือสิ่งใดเจือปนจึงยอมนิ่งเฉย

‘คงเป็นวิธีการตรวจชีพจรของคนที่นี่กระมัง’

ด้วยนางเองก็เป็นหมอผู้หนึ่ง ล้วนไม่แบ่งแยกชายหญิงตอนตรวจรักษา และมองดูข้าวของรอบตัวล้วนไม่มีสิ่งใดเหมือนที่ที่นางจากมา แม้แต่ฟูกหรือเตียงที่นางนอนอยู่ก็แตกต่าง

หญิงสาวยอมนอนนิ่งให้ตรวจร่างกายด้วยใบหน้าเรียบเฉย ลองโคจรลมปราณตามจุดชีพจร รู้สึกว่าพละกำลังค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับมาช้า ๆ

“เท่าที่ตรวจดูร่างกายค่อนข้างปกติดีทุกอย่างนะครับ ตอนนี้คนไข้รู้สึกผิดปกติตรงส่วนใดของร่างกายบ้างไหมครับ?”

“ข้า ไม่เจ็บปวดที่ใด ท่านหมอข้าขอถามได้หรือไม่ว่านี่สถานที่นี้คือที่ใด หมายถึงเมืองของท่านน่ะ”

หมอจางมีสีหน้าหนักใจหันมองสบตากับหัวหน้าพยาบาล เขารู้สึกแปลกใจตั้งแต่การพูดจาที่ใช้คำโบราณเข้าใจยากของคนไข้

‘หรือคนไข้จะมีปัญหาในส่วนสมองด้านการรับรู้’

หมอจึงเริ่มถามคำถาม เรื่องชื่อ อายุ จะให้ติดต่อญาติหรือไม่ และอีกหลายคำถามจนแน่ใจว่าคนไข้มีภาวะสมองสับสน

“ส่งตัวไปตรวจ MRI [1] ด้วยนะครับ”

หลังจากนั้นนางจึงถูกพวกเขาพาไปทดสอบอะไรสักอย่างที่คล้ายอุโมงค์ตื้น ๆ ปลายเปิด แล้วจึงถูกพาไปหาท่านหมอคนอื่น มีการสอบถามพูดคุย หวังหยูซินตอบแค่บางอย่างที่เหลือเลือกที่จะนิ่งเงียบ

หรือไม่ก็ตอบเพียง “ไม่รู้” “จำไม่ได้”

หลังจากกลับมาพวกเขาให้หญิงสาวกินยารูปร่างแปลกประหลาดพวกมันเป็นเม็ดขนาดเล็ก เพียงเอาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม กินไปสักพักทำให้รู้สึกง่วง หวังหยูซินจึงสกัดจุดไม่ให้ยาออกฤทธิ์ น่าเสียดายที่เข็มทองอยู่ในล่วมยา จึงไม่อาจขับยาออกมาได้

ก่อนหลับไหลหวังหยูซินไม่อาจข่มกลั้นถามเอากับหญิงที่เรียกแทนตัวว่าพยาบาลว่า

“ล่วมยาของข้าอยู่ที่ใดหรือ?”

1 อาทิตย์ต่อมา

“คุณหวังครับ ขอบคุณสำหรับการให้ปากคำนะครับ ข้าวของส่วนตัวของคุณอยู่ที่สถานีตำรวจ คุณไปรับได้หลังออกจากโรงพยาบาล ส่วนพวกเอกสารราชการที่ต้องทำใหม่นำใบรับรองแพทย์ไปยื่นติดต่อขอใบรับรองการทำบัตรประชาชน ใบสำคัญการแจ้งเกิดที่สถานีตำรวจเช่นกันครับ”

ภายในอาทิตย์ที่ผ่านมาหวังหยูซินได้เรียนรู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ไม่น้อยจากปากคำบอกเล่าของพยาบาลและเหล่าคนไข้ที่อยู่ห้องเดียวกัน

ดินแดนนี้มีชื่อว่า ‘โลก’ เธอมาอยู่ในแคว้นที่เรียกว่า ‘ประเทศจีน’ ในปี 2025 เมืองนี้คือเมืองซานตง ด้วยความที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ทำให้หญิงสาวเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็ว การใช้คำพูดแทนตัว ข้าวของรอบตัวเรียกว่าอะไร

อย่างเช่นสิ่งอัศจรรย์ที่ให้แสงสว่างแทนมุกราตรีเรียกว่าหลอดไฟ

วันนี้มีเจ้าหน้าที่ทางการเรียกว่าตำรวจ มาสอบสวนหวังหยูซินเป็นครั้งสุดท้าย เพราะหญิงสาวมาหมดสติอยู่ที่ไท่ซาน เจ้าหน้าที่จึงส่งตัวเธอลงจากเขามายังโรงพยาบาลของรัฐ

‘คุณหวัง มีภาวะความจำสับสนและความจำเสื่อมครับ’

พอได้รับการวินิจฉัยและคำยืนยันจากหมอ ตำรวจก็ดูจะผ่อนคลายการสอบสวนลง เพราะหญิงสาวไม่มีเอกสารใด ๆ ติดตัวมา รอยนิ้วมือยังไม่สามารถค้นหาได้ทั้งในฐานข้อมูลประชากรจีนหรือชาวต่างชาติที่เข้าประเทศมา

ราวกับหญิงสาวปรากฏตัวขึ้นมาจากอากาศ...

เจ้าหน้าที่สรุปคดีว่าหญิงสาวถูกทำร้าย อาจมีผู้มีอิทธิพลคิดกำจัดเธอแล้วลบข้อมูลออกจากระบบราชการ เจ้าหน้าที่เล็ก ๆ จึงไม่กล้าสืบสาวต่อ

“สงสัยจะเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ไม่แน่ว่าถูกสั่งเก็บชิงมรดกหรือเปล่า ดูจากข้าวของติดตัวฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตเลยให้ตาย!”

“จริง! แค่มีสักชิ้นก็สบายไปทั้งชาติ”

พยาบาลสวีที่ทำหน้าที่ดูแลคนไข้ในวอร์ดของหวังหยูซินได้ยินตำรวจเดินคุยกันออกมาจากห้องพักรวม

‘น่าสงสารคุณหวัง อยู่ตระกูลใหญ่ใช่ว่าจะมีชีวิตที่ดี’

“สวัสดีค่ะคุณหวัง วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ ฉันขอวัดความดันหน่อยนะคะ ”

“สวัสดีค่ะ พยาบาลสวี ฉันมีเรื่องรบกวนค่ะ ตำรวจบอกให้ฉันไปที่สถานีตำรวจเพื่อจัดทำเอกสารระบุตัวตนและรับของที่เก็บไว้ค่ะ ถ้าจะรบกวนคุณพยาบาลไปเป็นเพื่อนได้ไหมคะ”

พยาบาลมองใบหน้างดงาม ผิวกายขาวละเอียดเรียบลื่น แพขนตาดกงอน ริมฝีปากอิ่มเป็นรูปกระจับ จมูกโด่งรูปหยดน้ำ คิดแล้วก็เห็นจริงตามคำตำรวจว่า

หน้าตาผิวพรรณราวบุตรหลานตระกูลใหญ่

“ได้สิคะ คุณหวังลองขอคุณหมอดูก่อนนะคะว่าไปได้ไหม”

หวังหยูซินพยักหน้าตกลงอย่างไม่อิดออด พอถึงคราวที่คุณหมอมาตรวจอาการก็ได้รับอนุญาตแต่ต้องมีบุรุษพยาบาลไปช่วยเข็นรถเข็นด้วย

การนอนหลับยาวนานถึง 3 เดือน ทำให้กล้ามเนื้อทั่วร่างอ่อนแรงไปมากแม้จะเดินลมปราณฟื้นฟูเร็วเสียจนหมอยังแปลกใจก็ตาม

เช้าวันรุ่งขึ้นพยาบาลสวี บุรุษพยาบาลเติ้ง พาหวังหยูซินนั่งรถเข็นไปยังสถานีตำรวจ โดยนางพยาบาลสวีช่วยจัดการกรอกเอกสารต่าง ๆ ให้ ส่วนเธอเพียงแค่จับสิ่งที่เรียกว่าปากกาลงลายมือชื่อเท่านั้น

“นี่ครับของใช้ส่วนตัวของคุณหวัง ลองตรวจสอบดูก่อนนะครับว่าครบถ้วนหรือไม่” ตำรวจที่นำข้าวของมาส่งมอบมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด

“ขอบคุณค่ะ”

พยาบาลสวีเห็นท่าทางของตำรวจแล้วนึกถึงคำพูดของเจ้าหน้าที่สองคนเมื่อวาน แทบจะเก็บความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว

แต่พบว่ามันเป็นเพียงล่วมยาไม้กล่องหนึ่ง กับย่ามแบบห่อผ้าไม่เล็กไม่ใหญ่สีฟ้าอ่อนห่อหนึ่ง

‘ข้าวของก็ดูธรรมดานี่นา?’

แกร๊ก!...เสียงเปิดกล่องล่วมยา ของด้านในจึงเผยโฉมออกมาให้คนในห้องเก็บข้าวของอายัดของกรมตำรวจได้เห็น

พระเจ้า! เธอขอกลับคำพูดใหม่!

ล่วมยาธรรมดา แต่ของด้านในไม่ธรรมดาเลยสักนิด!!!

[1] MRI - การตรวจด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ใช้ได้ดีกับการตรวจสมอง เส้นประสาทไขสันหลัง เส้นประสาทในร่างกาย กล้ามเนื้อ กระดูก ตรวจเส้นเลือดได้ โดยไม่ต้องฉีดสารเปรียบเที่ยวความชัด