All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 211 - Chapter 220

เดวิดเอียงคอมองเซิ่งถิงเชินด้วยความสงสัย พลางเอ่ยว่า “แต่ผมรู้สึกว่าเอเวอลินไม่ใช่คนแบบนั้นนะครับ หรือเป็นเพราะเธอมีเรื่องผิดใจกับแฟนคุณ คุณถึงได้วิจารณ์เธอแบบนี้?”เซิ่งถิงเชินตอบ “เธอยังไม่คู่ควรให้ผมวิจารณ์หรอกครับ คุณก็ระวังจะไปเสียท่าให้เธอก็แล้วกัน”เดวิดหัวเราะ เอ่ยว่า “คุณมีอคติกับเอเวอลินมากจริง ๆ อย่าใจร้ายกับผู้หญิงนักเลยครับ แต่ถ้าผมต้องเสียท่าให้เธอจริง ๆ ผมก็ยินดีนะครับ”“ดูไม่ออกเลยนะครับ ว่าคุณกลายเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”“ผมก็อยากเป็นคนดีมาตลอดนั่นแหละครับ”เซิ่งถิงเชินยิ้มแต่ไม่พูดแย้งอะไร ก่อนจะเอ่ยว่า “แต่ขอเตือนคุณไว้หน่อยนะครับ เธอไม่ใช่ผู้หญิงโสดตัวคนเดียวที่ยังไม่มีลูกหรอกนะ”เดวิดกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้ เขาเอ่ยว่า “ตอนที่ผมจีบเอเวอลินก่อนหน้านี้ เธอก็บอกว่าตัวเองแต่งงานแล้วจริง ๆ แต่ผมก็ได้ยินมาว่าสามีของเธอไม่ใช่คนดีอะไร แถมยังไม่ดีกับเอเวอลินเลยสักนิด ผู้หญิงที่ทั้งสวยและมีเสน่ห์แบบเอเวอลิน สามีของเธอถ้าไม่ตาบอดก็ต้องสมองมีปัญหาแน่ ๆ”เดวิดพูดไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าของชายหนุ่มข้างกายที่ดำทะมึนลงเลยแม้แต่น้อยส่วนเรื่องที่เดวิดรู้ม

หรงซูเงยหน้าขึ้นก็เห็นเดวิดกับเซิ่งถิงเชินเดินเข้ามาในห้องหรงซูชะงักไปเล็กน้อย“เอเวอลิน คุณตื่นแล้ว มีตรงไหนไม่สบายอีกไหมครับ จะให้เรียกหมอมาหรือเปล่า?”หรงซูตอบ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันดีขึ้นมากแล้ว”เดวิดเดินเข้าไปหา โน้มตัวลงแล้วยื่นมือออกไปหรงซูยังไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือของชายหนุ่มก็ทาบลงบนหน้าผากของเธอแล้ว“เหมือนจะไม่ได้ตัวร้อนขนาดนั้นแล้วจริง ๆ คุณยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลย อยากกินอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมให้คนเอามาส่งให้”หรงซูพูดกับเดวิด “ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่อยากกินอะไร ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก เดวิด... พวกคุณออกไปก่อนเถอะค่ะ!”เดวิดยืดตัวตรง หันกลับไปมองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง แล้วหันมาพูดกับหรงซู “คุณถิงเชินมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณน่ะครับ”หรงซูไม่ได้ปรายตามองชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเขา เดวิด คุณพาเขาออกไปเถอะค่ะ”เดวิดหันไปมองเซิ่งถิงเชิน “ถิงเชิน งั้นรอให้เอเวอลินหายดีก่อนค่อยคุยกันเถอะ”เซิ่งถิงเชินจ้องหรงซูด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยว่า “เดวิด คุณออกไปก่อน”-หรงซูเงยหน้าขึ้นขวับจ้องเซิ่งถิงเชินพลางขึ้นเสียง “เซิ่งถิงเชิน คุณฟังที่ฉันพูดไม่

หรงซูวางโทรศัพท์ลง สีหน้าพลันเคร่งขรึมลงทันทีในตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นหรงซูปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้เป็นปกติก่อนจะเดินไปเปิดประตู เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็เอ่ยทัก “ศาสตราจารย์ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”เจียงหวยซวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ดูสดชื่นขึ้นเยอะเลยนะ”หรงซูขานรับในลำคอ “พักผ่อนไปตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืน ต่อให้ไม่หายก็คงต้องหายแล้วล่ะค่ะ”“ลงไปกินมื้อเช้ากันเถอะ!”ทั้งสองคนลงไปยังห้องอาหารชั้นล่างเพื่อกินมื้อเช้า“เอเวอลิน คุณเจียง”เดวิดเดินเข้ามาหาเมื่อหรงซูเห็นเขาก็ส่งยิ้มทักทายไปประโยคหนึ่ง“คงไม่รังเกียจที่จะให้ผมร่วมโต๊ะมื้อเช้าด้วยใช่ไหมครับ?”หรงซูเลิกคิ้วยิ้มพลางเอ่ย “ถ้าฉันบอกว่ารังเกียจ คุณจะยอมไปไหมล่ะคะ?”เดวิดวางถาดอาหารของตนลงแล้วดึงเก้าอี้นั่งข้าง ๆ พลางเอ่ย “เอเวอลิน คุณอย่าพูดจาทำร้ายจิตใจกันแบบนี้สิครับ ผมจะเสียใจมากนะ”หรงซูพูดหยอกล้อ “คนอย่างคุณยังจะเสียใจเพราะผู้หญิงเป็นด้วยเหรอคะ วันนี้พระอาทิตย์ก็ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียหน่อย”เดวิดหัวเราะ “อย่าเพิ่งมีอคติกับผมขนาดนั้นสิครับ ผมพยายามจะเป็นคนดีอยู่จริง ๆ นะ”หรงซูยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาพลางเม

ทนายวังเอ่ยรายงาน “เหตุผลที่ทางศาลแจ้งมาคือฝ่ายจำเลยร้องขอให้เลื่อนการพิจารณาคดีออกไปครับ ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ระบุไว้ และยังไม่มีกำหนดการเลื่อนที่แน่นอนครับ”มือของหรงซูที่จับโทรศัพท์อยู่บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย“คุณหรงครับ ทางผมขอแนะนำให้คุณกับคุณเซิ่งลองเจรจากันดูก่อนนะครับ”ทนายวังรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเบื้องหลังของอีกฝ่ายนั้นแข็งแกร่งมาก การฟ้องร้องครั้งนี้เกรงว่าคงไม่ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆหรงซูตอบ “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”เมื่อวางโทรศัพท์ลงหรงซูก็นั่งนิ่งเงียบอยู่บนโซฟาครู่ต่อมาเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่ง แล้วกดโทรออกสัญญาณดังขึ้นเพียงสองครั้ง ก่อนจะถูกกดตัดสายทิ้งไปดื้อ ๆหรงซูขมวดคิ้วมุ่นจากนั้นเธอก็เปลี่ยนไปต่อสายหาเดวิดแทนยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงของเดวิดก็ดังมาตามสาย “ว่าไง เอเวอลิน คุณคิดถึงผมแล้วเหรอ?”หรงซูเอ่ยถามอย่างไม่อ้อมค้อม “เดวิด คุณรู้ไหมคะว่าเซิ่งถิงเชินอยู่ที่ไหน?”เดวิดถอนหายใจด้วยความผิดหวัง “ที่แท้ก็ไม่ได้คิดถึงผมนี่เอง! คุณตามหาเขาทำไมเหรอครับ?”หรงซูตอบ “ฉันมีธุระกับเขานิดหน่อยค่ะ”“ตอนนี้พวกเรากำลัง

“คุณน้าเอเวอลินดูสิคะ กิ๊บติดผมอันใหม่ของหนู” เหมยเหม่ยถอดกิ๊บติดผมของตัวเองออกมายื่นให้หรงซูดูกิ๊บประดับเพชรสีชมพู มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของสั่งทำพิเศษจากดีไซเนอร์หรงซูยิ้ม “สวยมากเลยค่ะ เหมยเหม่ยใส่อะไรก็น่ารักไปหมดแหละ!”เหมยเหม่ยเอ่ยอย่างมีความสุข “คุณพ่อเป็นคนออกแบบให้หนูค่ะ”หรงซูชะงักไปเล็กน้อย เซิ่งถิงเชินเป็นคนออกแบบงั้นเหรอ? นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะออกแบบเป็นด้วย“เหมยเหม่ย วันหยุดสุดสัปดาห์นี้เดี๋ยวน้าไปรับหนูดีไหม?”เหมยเหม่ยตื่นเต้นสุด ๆ เอ่ยตอบ “ดีเลยค่ะ หนูอยากให้พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์เลย”หรงซูมองลูกสาวด้วยแววตาอ่อนโยนหลังจากคุยโทรศัพท์กับเหมยเหม่ยเสร็จหรงซูสงบสติอารมณ์ลงแล้วก็หันมาจัดการงานของนิตยสารเศรษฐกิจต่ออีกสักพัก เมื่อตรวจสอบรายงานที่เกี่ยวข้องจนเสร็จ เธอก็คุยโทรศัพท์เรื่องงานอีกสองสามสายพอความยุ่งวุ่นวายเข้ามาแทนที่ เธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดถึงเรื่องอื่นอีกพอตกค่ำ จู่ ๆ เดวิดก็มาหาเธอ พร้อมกับนำมื้อค่ำขึ้นมาส่งให้ถึงห้อง“ฮัลโหล”หรงซูชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปรับมาพลางเอ่ย “ขอบคุณค่ะ”“ก่อนคุณจะกลับประเทศ เราตกลงกันไว้แล้วนะว่า