Todos os capítulos de พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Capítulo 281 - Capítulo 290

"ไหนบอกว่าจะอาบน้ำไงคะ?" แก้มใสหันเลิ่กลั่ก เอี้ยวตัวไปมองด้านหลังก็พบว่าร่างสูงของหมอชวิณมาหยุดอยู่ที่ข้างอ่างอาบน้ำใหญ่ "ก็จะอาบอยู่นี่ไง" หมอหนุ่มพูดเสียงทุ้มนุ่มพลางอมยิ้มให้กับแผนตัวเองที่อยู่ในหัว ก้าวขายาวราวกับนายแบบลงไปในอ่างอาบน้ำโดยที่มีร่างบางยังเกาะติดอยู่บนตัวเขา เขาค่อย ๆ ทรงตัวนั่งลงเหยียดขายาวไปด้านหน้า เอี้ยวตัวไปหมุนปุ่มควบคุมน้ำที่อยู่เหนืออ่าง ทันใดนั้นก็เกิดกระแสน้ำวนที่มีอุณหภูมิอุ่นแล้วระดับก็ค่อย ๆ เพิ่มระดับขึ้นทีละนิด ๆ "อ๊ะ" แก้มใสอุทานออกมาเสียงเบาเพราะในตอนที่เขาเกร็งหน้าท้องเพื่อไปเปิดน้ำทำให้สิ่งใหญ่โตที่อยู่ในตัวเธอนั้นได้สอดเข้ามาลึกกว่าเดิม ร่างบางพยายามโก่งตัวหนีความกระสันเสียวแต่ก็โดนมือแกร่งจับเอวคอดเอาไว้ เธอจึงได้แต่กัดริมฝีปากยอมรับความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นในช่องทางรัก "เป็นอะไรเหรอครับ?" หมอชวิณอมยิ้มล้อเลียนขณะที่ถาม รู้ทั้งรู้ว่าใบหน้าสวยเหยเกเพราะเหตุใดก็ยังจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หนำซ้ำยังขยับสะโพกกระทุ้งท่อนเนื้อเข้ามาเบา ๆ มือใหญ่สองข้างที่จับอยู่ที่เอวกิ่วออกแรงกดโยกสะโพกอิ่มให้โพรงเนื้อกินแก่นกายเข้าไปลึกกว่าเดิม แรงบดขยี้ของปลายหัวมน

กว่าหมอชวิณจะพาแก้มใสมายังห้องจัดเลี้ยงก็เป็นเวลาเกือบสามทุ่มครึ่ง ซึ่งงานเลี้ยงตามตารางเริ่มที่เวลาสองทุ่ม นับว่าทั้งคู่มาช้ากว่าเวลามากพอสมควร ทันทีที่หนุ่มหล่อสาวสวยก้าวเข้าห้องจัดงาน ทั้งคู่ก็เป็นเป้าสายตาของคนหมู่มากที่ส่วนใหญ่ได้นั่งประจำโต๊ะที่จัดไว้รับรองเรียบร้อยแล้ว มีเพียงไม่กี่คนที่ลุกขึ้นไปตักอาหารบุฟเฟต์หลากหลายที่จัดไว้เรียงรายรอบ ๆ ห้อง "จับแขนพี่ไว้ครับ" หมอชวิณเอ่ยบอกคนตัวเล็ก โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อไปจับมือนุ่มของหญิงสาวขึ้นมาเกี่ยวที่ท่อนแขนตัวเองเหมือนกับว่าเขาช่วยพยุงตัวเธอ มือหนาอบอุ่นยังคงกุมอยู่หลังมือเล็กที่วางบนท่อนแขนตัวเองไว้ไม่ยอมปล่อยเพราะคิดว่าเธออาจจะประหม่าเมื่อได้มาเจอกับผู้คนมากมายและสายตาของคนหลายร้อยคู่แบบนี้ "ค่ะ" แก้มใสตอบรับเงยหน้าส่งรอยยิ้มหวานให้คนตัวสูงที่เขาเอาใจใส่เธอ ก็เธอนั้นยังขาสั่นไม่หายจากกิจกรรมที่เพิ่งทำกับเขาบนห้องพัก อีกทั้งยังต้องใส่รองเท้าส้นเข็มสูงแบบนี้ทำให้การทรงตัวของเธอไม่เป็นปกติ แล้วยิ่งเจอสายตาหลายคู่ที่จดจ้องมาทำให้เธอรู้สึกประหม่ายิ่งนัก "โต๊ะเราอยู่ตรงนั้น" หมอหนุ่มพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะที่มีเพื่อน ๆ นั่งอยู่ ส

"เหมือนหนูจะหนาวพี่เลยเอาเสื้อมาให้" เสียงของหมอชวิณดังขึ้นเหนือศีรษะของแก้มใสพร้อมกับความอบอุ่นบริเวณไหล่เมื่อหมอหนุ่มวางเสื้อสูทของตัวเองคลุมมาที่ไหล่เปลือยให้เธอ หมอหนุ่มนั่งมองหญิงสาวมาสักพักแล้วว่าเธอยกมือลูกที่ต้นแขนบ่อย ๆ คาดว่าเธอคงจะรู้สึกหนาว และอีกอย่าง ตั้งแต่ที่แก้มใสและแป้งหอมแยกโต๊ะไปนั่งคุยกับผู้ช่วยสาวของภูริช เขาก็รู้สึกว่าโต๊ะของสามสาวเป็นจุดสนใจมากขึ้นโดยเฉพาะกับเพศชายที่เวลาเดินผ่านเพื่อไปตักอาหารเพิ่มก็จงใจเดินเฉียดมายังโต๊ะของพวกเธอนั่งคุยกันอยู่ ก็ทั้งสามสาวนั้นช่างพร้อมใจกันใส่ชุดที่เปิดเผยช่วงไหล่ที่มองด้วยตาก็รู้ว่าเนียนนุ่ม อีกทั้งหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่จนดันพุ่งเนื้อผ้าเกิดเป็นจุดเด่นดึงดูดสายตาให้มองสิ่งนั้นเป็นอันดับแรก จนเขาทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นมาแล้วถอดเสื้อสูทออกแล้วคลุมผิวกระจ่างให้เธอ ด้วยความรู้สึกทั้งห่วงทั้งหวงในเวลาเดียวกัน "ขอบคุณค่ะ" แก้มใสเงยหน้าเล็กยิ้มหวานให้หมอหนุ่มพลางเลื่อนมือไปกุมหลังมือใหญ่ที่ยังคงวางอยู่ที่ไหล่ของเธอพลางขณะที่เอ่ยขอบคุณ การกระทำของทั้งคู่ทำเอาผู้หญิงสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะถึงกับหลุดยิ้มออกมาให้กับท่าทางสวีตหวานของข้าวใหม่ป

"แก้มใส ไปเล่นน้ำกัน" แป้งหอมพูดขึ้นหลังจากที่รับประทานอาหารเช้าแล้วนั่งย่อยมาสักพัก จากนั้นเธอก็ได้หันไปหยิบกระเป๋าผ้าสีชมพูอ่อนที่วางบนเก้าอี้ว่างข้าง ๆ ที่เธอได้ถือติดมือลงมาจากห้องพักด้วย ส่วนอีกมือก็กำลังปัดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อต่อสายหาพลอยที่เธอได้ทำการแลกเบอร์ไว้ตั้งแต่เมื่อคืน "หนูไปเล่นน้ำนะคะ" แก้มใสหันไปบอกกับหมอชวิณกำลังอ่านอีเมลในโทรศัพท์ ถึงเขาจะลาพักร้อนไว้แต่ก็ยังมีงานส่งมาให้ตรวจอีก "ครับ เดี๋ยวพี่ตามไป" หมอหนุ่มเงยหน้าละสายตาออกจากหน้าจอมือถือแล้วตอบหญิงสาว ยิ้มอ่อนให้เพียงนิดจากนั้นก็ก้มหน้าลงไปสนใจโทรศัพท์ในมือดังเดิม สองสาวสวยเดินออกมาพ้นเขตรัศมีร่มเงาของตัวตึกโรงแรม ทั้งคู่ก็ต้องหรี่ตาเมื่อต้องสู้กับแสงแดดจ้าของดวงตะวัน ละอองของน้ำทะเลวิ่งเข้าปะทะผิวบางเป็นระยะ ๆ เสียงน้ำทะเลที่แล่นเข้ากระทบกับหาดทรายทำให้ฟังแล้วรู้สึกสดชื่น เพ่งสายตาฝ่าแสงจ้าไปยังชายหาด ก็พบว่ามีนักท่องเที่ยวลงเล่นน้ำเป็นจุด ๆ ไม่หนาแน่นเหมือนกับช่วงบ่ายซึ่งเป็นเวลาที่คนส่วนมากจะนิยมลงเล่นกัน "พลอยมาแล้ว" แป้งหอมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางของเพื่อนใหม่เดินเลาะมาตามด้านข้างตึกพร้อมทั้งยิ้มหวานมา

"พี่วิณ ช้าหน่อยค่ะหนูเดินไม่ทัน" แก้มใสตะโกนบอกคนตัวโตข้างหน้าที่ตั้งหน้าตั้งตาสาวเท้าเดินเร็วโดยที่มือใหญ่ก็จับมือดึงให้เธอเดินตาม ด้วยความที่ช่วงขาของเขาและเธอไม่เท่ากัน คนที่ขาสั้นกว่าจึงต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ตามเขาให้ทัน "....." หมอชวิณที่เอาแต่เงียบมาตลอดทางยอมชะลอฝีเท้าให้ช้าลงตามคำร้องขอของคนด้านหลัง โดยที่ปากเขากำลังขบกรามเข้าหากันแน่นเพราะอาการปวดร้าวที่ลำท่อน ยิ่งในหัวฉายภาพที่เห็นหญิงสาวเล่นน้ำด้วยชุดเซ็กซี่ชวนทำรัก ความปวดหนึบยิ่งวิ่งแล่นกระจายไปทั้งแก่นกายต้องการระบายออกอย่างเร่งด่วน "หนูต้องเข้าไปล้างตัวก่อน" แก้มใสขืนตัวไว้ไม่ยอมเดินต่อเมื่อพบว่าหมอหนุ่มกำลังจะพาเธอเดินพ้นทางไปห้องอาบน้ำ เมื่อมองไปด้านหลังเพื่อจะรอเอากางเกงขาสั้นและชุดชั้นในที่ฝากไว้ในถุงผ้าของแป้งหอมคืน ก็พบว่าเพื่อนของตัวเองโดนเสี่ยภาคินทร์พาตัวแยกไปอีกประตูทางเข้าอีกฝั่งหนึ่ง เมื่อหันกลับมาก็พบว่าร่างสูงของหมอหนุ่มได้หันมาประจันหน้ายืนประชิดติดกับตัวเธอเรียบร้อยแล้ว "เลือกเอาว่าจะให้พี่กระแทกในห้องอาบน้ำนั่นหรือว่าจะให้ไปกระแทกบนห้อง" หมอชวิณพูดเสียงกดต่ำ หลุบตามองเนินอกที่กระเพื่อมขึ้นลงต