บททั้งหมดของ พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: บทที่ 1 - บทที่ 10

"แปลงไหน?" "...." ปาริฉัตรตอบไม่ถูกว่าจะตอบเขาไปอย่างไรดี "พี่ชายเธอชื่ออะไร?" เสี่ยหนุ่มถามเธอต่อด้วยเสียงดุเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยืนนิ่งไม่ตอบคำถามเขา "ชะ..ชื่อประวิทย์ค่ะ" ปาริฉัตรตอบเสี่ยหนุ่มอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อเห็นสายตาคมจ้องมองมาที่เธอเขม็ง "เช็คดูสิ" คำพูดนี้เขาหันไปยังชายที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะของเขา ชายคนนั้นรีบยกไอแพดในมือขึ้นมา เขากดนู่นเลื่อนนี่ไม่กี่ครั้งก็หยุดมือเมื่อเจอสิ่งที่เจ้านายถามหา "นายประวิทย์เอาโฉนดที่ดินเนื้อที่สิบไร่มาค้ำประกันเงินกู้หนึ่งล้านครับเสี่ย ไม่เคยส่งทั้งต้นและดอก เมื่อวานถึงกำหนดยึดที่ผมเลยส่งจดหมายเพื่อที่จะยึดที่ดินแปลงนั้นครับ" หมอก มือขวาคนสนิทของเสี่ยภาคินทร์อ่านรายงานในไอแพดบนมือให้เสี่ยหนุ่มฟัง "หนะ..หนึ่งล้านเหรอคะ" ปาริฉัตรพูดแทรกขึ้นมา เธอตกใจกับวงเงินที่เพิ่งได้ยิน ไม่คิดว่าพี่ชายเธอจะกล้ากู้ยืมเงินจำนวนมากขนาดนี้ ใบหน้าเล็กของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษไม่มีผิด "ไม่รวมดอกเบี้ยนะครับ" หมอกหันมาพูดกับเธอเพื่อให้ข้อมูลเพิ่ม เป็นเพราะจดหมายฉบับนั้น ทำให้เธอต้องรีบมายังบ่อนแห่งนี้อย่างร้อนรน ในเนื้อความจดหมายทวงหนี้ฉบับนั้นมีสำเนาสัญญากา

ทางฝั่งของเสี่ยภาคินทร์ เมื่อเขาไล่แม่กวางน้อยไปแล้ว แต่เขายังมีอารมณ์ที่อยากจะปลดปล่อย เสี่ยหนุ่มจึงเรียกคู่ขาประจำซึ่งเป็นหนึ่งเด็กในสต๊อกเขาให้ขึ้นมาหา เขาร่วมรักกับเธอจนเสร็จสุขสม แต่ยังไม่สามารถดับอารมณ์ที่กระหายอยากในตัวแม่กวางน้อยได้ เสี่ยหนุ่มไม่อาจลืมกลิ่นหอมรสหวานที่ออกมาจากตัวปาริฉัตรได้ เสี่ยหนุ่มจึงโทรหาหมอกมือขวาเขา "รู้ใช่ไหมว่าผู้หญิงที่เข้ามาเมื่อเช้าทำงานที่ไหน" เสี่ยภาคินทร์กรอกเสียงลงไปที่โทรศัพท์เครื่องหรู 'รู้ครับเสี่ย' หมอกมือขวาเขาตอบกลับมา เขารู้จากชุดฟอร์มที่ปาริฉัตรใส่มาในวันนี้ "พากูไปที" พูดจบเสี่ยหนุ่มก็กดวางสายแล้วลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานเพื่อลงไปด้านล่างทันที ต่อให้เมื่อแม่กวางน้อยไม่ยอมรับข้อตกลง เขาก็จะบังคับเธอให้เป็นของเขาให้ได้ เขาไม่อาจลืมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอได้เลย เสี่ยหนุ่มแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจขณะที่เดินไปขึ้นรถที่หมอกเตรียมรอเขาไว้แล้ว เมื่อรถหรูเสี่ยภาคินทร์มาถึงยังร้านที่ปาริฉัตรทำงาน ปรากฏว่าไฟด้านหน้าร้านปิดหมดแล้ว เว้นไว้แค่ดวงเดียวที่อยู่หลังร้านที่ยังคงเปิดอยู่ เสี่ยหนุ่มมองจากด้านนอกก็เห็นเงาคนสองคนเคลื่อนไหวอยู่ในนั้

เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้จัดการหื่นคนนั้นโทรมาหาปาริฉัตรแต่เช้าเพื่อบอกว่าต้องการไล่เธอออก วันนี้หญิงสาวจึงได้อยู่บ้านกับตายายทั้งวัน และเธอก็เห็นว่าทั้งคู่นั้นต่างพากันทำหน้าเครียดกันและรับประทานข้าวได้น้อยกันมาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงจะล้มป่วยกันแน่ ๆ ปาริฉัตรรู้สึกโมโหพี่ชายเธอมากที่เป็นคนอกตัญญูทำกับตายายได้ลงคอ ทั้ง ๆ ที่ตาแสงกับยายเอมนั้นเป็นผู้มีพระคุณเลี้ยงพวกเธอมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ ปาริฉัตรขึ้นมาบนห้องเพื่อนั่งคิดทบทวนข้อเสนอของเสี่ยภาคินทร์ หรือว่าเธอจะต้องทำแบบนั้นจริง ๆ หญิงสาวรู้สึกกลัวแต่ก็รู้สึกสงสารตายายมากกว่า ปาริฉัตรคิดว่าเธอต้องรับผิดชอบในสิ่งที่พี่ชายเธอก่อเอาไว้ คิดได้ดังนั้น หญิงสาวรีบลุกไปค้นกระเป๋าเพื่อหานามบัตรของเสี่ยหนุ่ม เมื่อเจอแล้วหญิงสาวกดเบอร์ที่ปรากฎในนั้นแล้วโทรออก ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด 'ฮัลโหล' รอไม่นานก็ได้ยินเสียงดุดันจากทางปลายสาย "...." จู่ ๆ ก็มีก้อนกลมวิ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอทำให้ปาริฉัตรไม่มีเสียงที่จะเอื้อนเอ่ยออกไป 'โทรมาแล้วไม่พูด จะโทรมาทำไมวะ’ เสียงดุเข้มของเสี่ยภาคินทร์ตะคอกขึ้นอย่างโมโห "สะ..เสี่ย หนูเอง" ปาริฉัตรค่อยๆพูดออกไป หญิงสาวตกใจท

สองชั่วโมงต่อมา ปาริฉัตรนั่งอยู่เงียบ ๆ แต่ข้างในเธอตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก สองมือเล็กประสานกันแน่น เหงื่อออกเปียกจนชุ่มมือบางทั้งสองข้างของเธอ ดวงตากลมโตเหลือบมองไปยังเสี่ยหนุ่มเป็นระยะ ๆ เสี่ยภาคินทร์เมื่อบอกกับเธอแล้ว เขาก็นั่งก้มหน้าจัดการเอกสารตรงหน้าโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวอีกเลย เสี่ยหนุ่มปล่อยให้แม่กวางน้อยนั่งทำใจไปก่อน เตรียมตัวเตรียมใจเพื่อรอเวลาที่เขาจะพาเธอขึ้นเขียง เสี่ยภาคินทร์คิดแล้วกระตุกที่มุมปากยกขึ้นยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ ครืด! เสียงเลื่อนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของเสี่ยภาคินทร์ทำเอาปาริฉัตรที่นั่งรอเงียบ ๆ ถึงกับสะดุ้ง และเมื่อเธอหันไปยังเสี่ยหนุ่มก็พบเขาเดินตรงมายังเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยช่างผิดกับสายตาคมที่มองเธอ ทำเอาหญิงสาวรู้สึกร้อนวูบขนแขนตั้งขึ้นอัตโนมัติ "ไปกัน" เสี่ยภาคินทร์เอ่ยกับหญิงสาวด้วยเสียงทุ้มต่ำก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคนที่เขาเอ่ยชวนทำปาริฉัตรต้องรีบคว้ากระเป๋าสะพายที่วางไว้บนพื้นโซฟานุ่มข้างตัวแล้วรีบลุกขึ้นขยับขาก้าวเดินตามคนร่างใหญ่ออกไป เมื่อมาถึงชั้นล่างของคาสิโน เสี่ยภาคินทร์ได้เดินเข้าไปหาการ์ดสองคนที่ยืนคุมบ่อนหน้า

"แบบนี้ต้องลองชิมทั้งตัว" เมื่อสิ้นเสียงเสี่ยภาคินทร์ฉกริมฝีปากหนาลงบนปากอิ่มของเธอรวดเร็วจนปาริฉัตรไม่ทันได้ตั้งตัว ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาแล้วตวัดปลายรัวเร็วกวาดเอาความหอมหวานจากโพรงปาก ดูดกลืนลิ้นน้อยของเธออย่างหื่นกระสันในอารมณ์ "อื้อ!" ปาริฉัตรรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออก หญิงสาวทุบกำปั้นเล็กที่อกแกร่งเพื่อเป็นการประท้วง "อา" เสี่ยภาคินทร์ยอมถอนริมฝีปากจากปากอิ่มของเธออ้อยอิ่งอย่างเสียดาย เขาเลยเบนเป้าหมายโดยการก้มหน้าลงซุกจมูกลงที่ซอกคอที่หอมกลิ่นแป้งอ่อน ๆ เสี่ยหนุ่มทั้งดอมดม ทั้งขบเม้นดูดคอระหงแรงจนเป็นรอยแดงขึ้นมา "อ๊ะ หนูเจ็บ" ปาริฉัตรสะดุ้งแรงเมื่อเธอรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอจากฝีปากร้อนของคนตัวใหญ่ที่เล่นกับร่างกายของเธออย่างไม่รู้จักอิ่ม เสี่ยหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ หญิงสาวเห็นเปลวไฟราคะอยู่ในตาคมคู่นั้น ทำให้เธอต้องเบนหน้าหนีอย่างเร็ว "หึหึ" เสียงหัวเราะในลำคอขอเสี่ยหนุ่มดังขึ้น ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงไปหาอกอวบ ขณะที่ใช้มือหนาเลื่อนไปด้านหลังบางเพื่อปลดตะขอยกทรงออกและเขี่ยไปจนพ้นตัวเธออย่างคนชำนาญ "สวย น่ากินจังวะ" เสี่ยหนุ่มยิ้มออกมาอย่างพอใจเมื