All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 271 - Chapter 280

หมอชวิณพาแก้มใสมารับประทานอาหารยังร้านอาหารใกล้ ๆ กับโรงพยาบาล เพราะถ้าทนหิ้วท้องไปรับประทานที่บ้านก็เกรงน้ำย่อยจะหลั่งออกมาแล้วโรคกระเพาะจะถามหาเอาได้ ครืด! ครืด! หลังจากที่นั่งรับประทานกันไปสักพัก ก็มีสายเรียกเข้ามาในโทรศัพท์เครื่องหรูสีดำของหมอหนุ่มที่วางไว้บนโต๊ะ สายตาคมปรายตาไปมองชื่อผู้โทรเข้าแล้วจึงวางช้อนและส้อมลงคู่กันในจาน "ฮัลโหล โทรมาทำไมดึก ๆ ดื่น ๆ " หมอชวิณกรอกเสียงลงไปด้วยน้ำเสียงเอือมระอา 'เชี่ย! เพิ่งจะสี่ทุ่ม' เสียงภูริชดังแว่วมาตามสาย เสียงนั้นดังออกมาจนแก้มใสสามารถได้ยินได้ "เออ ๆ กูกินข้าวอยู่ มีอะไร?" หมอชวิณพูดปัด ๆ ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงให้มากความ 'กูจะโทรมาบอกว่ากูจะงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมใหม่ในวันที่ 9 ที่จะถึงนี้ กูเรียนเชิญมึงกับเมียด้วยนะครับ' ภูริชกล่าวถึงธุระที่โทรหาเพื่อน ไม่ลืมที่จะเอ่ยเชิญแฟนสาวของเพื่อนด้วยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท "แล้วมึงบอกไอ้สองคนนั้นหรือยัง?" หมอชวิณถามถึงเสี่ยภาคินทร์และธันวา เพื่อนสนิทในกลุ่มพวกตน'บอกแล้ว ไอ้เสี่ยมันจะพาเมียเด็กของมันไปด้วย บอกเมียมึงด้วยว่าเพื่อนเธอก็ไป' ภูริชตอบกลับมา พร้อมทั้งจัดแจงบอกข่าวให้แก้ม

ณ โรงแรมสุดหรูระดับห้าดาวของภูริช โรงแรมขนาดใหญ่ซึ่งอยู่บนเกาะส่วนตัว ตัวโรงแรมถูกก่อสร้างใกล้ชายหาดสีขาวสะอาดตา ตลอดแนวทางเดินที่มุ่งลงสู่ชายหาดถูกประดับประดาไปด้วยพันธุ์ไม้ดอกหลากสีสร้างความสดใสขึ้นในสายตาแก่ผู้พบเห็น และด้านหน้าซึ่งยกสูงขึ้นมาจากหาดทรายมีสระว่ายน้ำกว้าง มีทั้งแบบตื้นสำหรับเด็กและแบบลึกสำหรับผู้ใหญ่ที่สร้างไว้เป็นทางเลือกอีกทางของผู้ที่ไม่ชื่นชอบน้ำทะเลที่เค็มจนขมคอนั่น รอบ ๆ สระมีเก้าอี้ชายหาดตั้งห่างกันเป็นระยะ ๆ รอบสระและร่มชายหาดไว้สำหรับบังแดดที่แสนร้อนจัดอย่างแดดของเมืองไทย หมอชวิณและแก้มใสที่เดินทางมากับรถยนต์คันใหญ่ซึ่งทางโรงแรมจัดไว้เพื่อบริการนักท่องเที่ยวในการเดินทางระหว่างโรงแรมและท่าเรือ เมื่อทั้งคู่มาถึงก็พบว่าเพื่อนของเขานั่นก็คือ ธันวากับเสี่ยภาคินทร์และภรรยาอย่างแป้งหอมพากันนั่งคุยบริเวณล็อบบี้ด้านล่าง "มาช้าแท้วะ?" ธันวาถามขึ้นเมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาในรัศมีการได้ยิน ปรายตามองแก้มใสที่เดินตามหลังหมอหนุ่มเพียงนิดก่อนจะดึงสายตากลับไปมองใบหน้าหล่อของเพื่อนตัวเอง "ช้าอะไรวะ เพิ่งจะบ่ายโมง มึงอย่ามาหาเรื่องกู" หมอชวิณชักสีหน้าใส่เพื่อนพร้อมกับตอบเสียง

หมอชวิณสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจะดันกายลุกขึ้นเดินไปหาคนตัวเล็กที่กำลังจะเปิดกระปุกโลชั่นบำรุงผิวอย่างใจเย็น เมื่อเขาเดินไปถึงมือหนาได้แย่งสิ่งที่อยู่ในมือของหญิงสาวและวางไว้ดังเดิมรวดเร็ว "อ๊ะ พี่วิณจะทำอะไรคะ?" แก้มใสที่มีสีหน้าตกใจเมื่อจู่ ๆ หมอหนุ่มก็มาแย่งของในมือ แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา ใบหน้าเธอก็ถึงกับร้อนวูบเมื่อแววตาของเขานั้นมีไฟราคะอยู่เต็มเปี่ยม "เพิ่งจะหกโมงเอง" หมอหนุ่มเอ่ยเสียงแตกพร่าขณะที่เอื้อมมือไปจับกิ๊ฟที่หนีบผมเธอออกทำให้ผมดำขลับตกกระจายเต็มแผ่นหลังเล็ก "ละ..แล้วไงคะ? อ๊ะ!" แก้มใสที่เริ่มใจคอไม่ดีกับท่าทีของคนตัวสูงเอ่ยถาม ตั้งท่าจะขยับหนีแต่ก็ต้องใจหายวูบเมื่อร่างเธอถูกท่อนแขนแข็งแรงช้อนตัวขึ้นเหนือพื้น เธอจึงรีบตวัดแขนเรียวกอดคอหนาอัตโนมัติเพราะกลัวตกลงไปด้านล่าง "มีเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะเริ่มงาน" หมอชวิณพูดขึ้นในตอนที่สาวเท้ายาวอุ้มหญิงสาวไปยังเตียงขนาดใหญ่อย่างเร่งรีบ "ไหนบอกกับเพื่อนว่าไม่มีอารมณ์ก่อนตะวันตกดินไงคะ?" แก้มใสที่รู้จุดประสงค์ของหมอหนุ่มแล้วเอ่ยถาม ก็เขาเพิ่งจะบอกคุณธันวาไปว่าถ้าไม่มืดจะยังไม่ทำ แล้วนี่ดูท่าเธอคงจะโดนเขาจับทำรักเ

"อยากได้ของพี่หรือยัง?" หมอชวิณผละปากออกจากกลางหว่างขาเมื่อเห็นว่าอารมณ์สวาทของหญิงสาวนั้นขึ้นสูงถึงขีดสุดแล้ว สังเกตจากดวงตาที่หวานเยิ้มเต็มไปด้วยไฟปรารถนา จึงรีบถอดกางเกงออกเพื่อปลดปล่อยความเป็นชายออกมาให้เป็นอิสระ ทันทีที่ขอบกางเกงรูดลงไปพ้นความยาวลำแข็ง ท่อนเนื้อบวมปูดที่รายล้อมไปด้วยเส้นเลือดขอดที่ขดตัวอยู่รอบนอกก็เด้งผึงออกมาเป็นอิสระ อวดความใหญ่โตให้ประจักษ์ต่อสายตาของคนเบื้องล่าง "พี่วิณขา.." แก้มใสเรียกหมอหนุ่มเสียงหวาน ยอมแยกขาเรียวคร่อมร่างใหญ่เพียงแค่เขาขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาเยิ้มหลุบมองไปยังลำท่อนที่ชี้ตรงมายังเธอ ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากล่างแน่นในขณะที่ภายในหัวนึกภาพว่าสิ่งใหญ่โตนี้เข้ามาอยู่ในตัว เพียงแค่นี้ก็ทำให้โพรงรักปล่อยน้ำกระสันออกมาเพื่อเตรียมพร้อมรับให้เขาเข้ามา"อย่ายั่วถ้าไม่อยากเดินขาถ่าง" หมอหนุ่มพูดเสียงกดต่ำสะกดอารมณ์กระสันเอาไว้เมื่อเห็นท่าทางแสนเซ็กซี่ของคนที่กำลังนอนหอบกระเส่าด้วยความปรารถนาใต้ร่าง เสียงหวานที่ออกมาจากปากน้อยทำใจเขาเต้นแรง ที่ผ่านมาหญิงสาวไม่เคยเรียกเขาแบบนี้มาก่อน ถึงแม้ว่าจะเป็นเพราะอารมณ์สวาทครอบงำแต่มันก็ทำให้เขารู้สึกดี อยากแตกใส่ตัว

"จะถึงเวลาเริ่มงานแล้วนะคะ" แก้มใสเตือนเรื่องเวลาให้คนที่นอนทับเธออยู่รับรู้ ดวงตากลมหลุบไปเห็นรอยแดงที่ต้นแขนใหญ่ทำเธอร้อนวูบที่ใบหน้าเมื่อคิดได้ว่ารอยเหล่านี้เกิดขึ้นได้เพราะอะไร นับวันเธอยิ่งชื่นชอบความรุนแรงในการทำรักของเขาและโต้ตอบกลับโดยการทำให้ตัวเขาเป็นรอยแบบนี้เหมือนที่เขาชอบทำรอยไว้บนเนื้อตัวของเธอในทุก ๆ ครั้งที่ร่วมรัก นี่เธอติดนิสัยจากเขาหรือนี่ น่าอายจริง ๆ แรงโยกคลอนยามหอบหายใจทำให้เนื้อเปียกชื้นของคนสองคนมาเบียดเสียดกันอยู่แบบนี้ทำให้เกิดความเหนอะหนะแต่เธอกลับไม่รู้สึกรำคาญเลยแม้แต่นิด กลับชื่นชอบโดยการขยับเรียวขาออกกว้างเพื่อให้ร่างกายของคนตัวโตเข้ามาแนบชิดกับเธอมากขึ้น "ตัวหนูมีแต่เหงื่อ" หมอชวิณพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้ยกหน้าขึ้นจากหมอน ริมฝีปากบางยกยิ้มเมื่อคิดได้ว่าเป็นเพราะอะไร ขยับสะโพกเล็กน้อยกระตุ้นลำท่อนที่เริ่มอ่อนตัวให้แข็งขืนขึ้นมาในช่องทางรักของเธอ "เป็นเพราะใครล่ะคะ พอเลยนะรอบเดียวพอแล้ว" แก้มใสตวัดสายตามาค้อนให้คนที่นอนยิ้มอารมณ์ดี เธอรีบห้ามเพราะเริ่มรู้สึกตึงที่ปากทางรักอันเกิดจากการขยายใหญ่ของท่อนเนื้อที่ยังแช่คาอยู่ในตัว "ไปอาบน้ำกัน" หมอหนุ่มผลุนผลั