All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อขึ้นมายังห้อง เสี่ยภาคินทร์จับข้อมือเล็กแล้วดึงลูกหนี้คนสวยให้ตามเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะได้เดินหายไปในห้องน้ำไป แล้วปล่อยให้เธอยืนเคว้งอยู่กลางห้องคนเดียว ปาริฉัตรยืนหันรีหันขวาง เธอไม่รู้จะทำตัวแบบไหน จะให้ไปนั่งรอบนเตียงกว้างก็ไม่กล้าพอ หญิงสาวจึงเดินไปโซฟานุ่มตัวใหญ่มุมหนังสือในห้อง เสี่ยภาคินทร์เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมผ้าขนหนูพันรอบเอวแต่ผืนเดียว สายตามองไปที่เตียงกว้างแต่ก็ต้องขมวดคิ้วเพราะไม่เห็นร่างบางอยู่ที่นั่น พลันสายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่นั่งตัวตรงบนโซฟาสีดำใหญ่มุมห้อง "ทำไมมานั่งตรงนี้?" เสี่ยหนุ่มถามขณะที่เดินเข้ามาหาเธอ "ก็ นั่งตรงนี้สบายใจกว่าบนเตียงนี่คะ" ปาริฉัตรตอบ สายตากลมโตมองไปที่ใบหน้าหล่อเข้มที่มีหยดน้ำเกาะประปราย ที่สร้างเสน่ห์ขึ้นให้กับเขาโดยไม่รู้ตัว เธอไล่สายตาลงมายังอกแกร่งที่มีแต่มัดกล้ามสีเข้มนั่น ดูท่าเสี่ยหนุ่มคงออกกำลังกายประจำถึงได้มีกล้ามเนื้อที่สวยขนาดนี้ ปาริฉัตรไล่สายตาลงไปยังก้อนแข็งตรงหน้าท้องที่เป็นลอนเรียงตัวกันสวย แล้วเลยไปยังชายผ้าขนหนูที่เห็นขนอ่อนรำไรโผล่ออกมาและหายลงไปในผ้า หญิงสายกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากเมื่อนึกถึ

เสี่ยภาคินทร์วางร่างบางลงบนที่นอนนุ่มตามแนวขวางของเตียงก่อนที่จะคลานตามขึ้นไป มือหนาจับร่างเธอพลิกคว่ำในท่าคลานเข่า ร่างบึกบึนขยับเข้าไปประกบด้านหลังเธอ มือหนาจับแก่นกายถูปลายมนขึ้นลงที่กลีบเนื้ออูมก่อนจะส่งความใหญ่โตเข้าไปในร่องนุ่มซึ่งตอนนี้กลายเป็นแดงจัดที่เดียวมิดลำ "อ๊ะ อื้อ" ปาริฉัตรร้องก่อนที่จะกัดปากล่างแน่นเพื่อกลั้นความจุกเสียดที่ก่อตัวขึ้นจากการรุกล้ำของท่อนเนื้อใหญ่ "อา ฉันชอบร่องเธอจริง ๆ แป้งหอม" เสี่ยหนุ่มเอ่ยคำหยาบเสียงกระเส่าก่อนที่สะโพกแกร่งเริ่มขยับเชื่องช้า ดึงท่อนเนื้อใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยเส้นเลือดขอดปูดรอบลำท่อนเข้าออกรูรักคับแคบของเธอเนิบนาบ "อ๊ะ อา อือ" ปาริฉัตรพยายามกลั้นเสียงครางไม่ยอมมีอารมณ์ร่วมไปกับเขา แขนบางที่ยันพื้นเตียงสั่นระริกเพราะความเสียวซ่าน หญิงสาวเกร็งตัวทุกครั้งที่เสี่ยหนุ่มส่งท่อนเอ็นเข้ามาสุดโคน "เสียวก็ร้องออกมาไม่ต้องกลั้น แม่ง เสียวฉิบ!" เสี่ยภาคินทร์บอกเธอก่อนที่จะคำรามคำหยาบออกมาเมื่อแก่นกายเขาโดนช่องรักแคบดูดหนึบ เขาดึงมันออกมาอย่างยากลำบากก่อนที่ดันพรวดกลับไปที่เดิม "อ๊ะ หนะ..หนูไม่ได้เสียว อึก!" ปาริฉัตรพูดออกมาอย่างยาก

ครืด ครืด โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่ถูกวางไว้ที่หัวเตียงสั่นสะเทือนขึ้นเพราะมีสายเรียกเข้า เสียงขูดของโทรศัพท์ไปทำให้เสี่ยภาคินทร์ที่นอนตะแคงข้างกอดเอวคอดของปาริฉัตรอยู่ขยับตัวอย่างคนงัวเงีย "อือ" เสียงครางในลำคออย่างนึกรำคาญที่มีอะไรบางอย่างมารบกวนการนอนของเขาที่เพิ่งจะได้นอนพักผ่อนในตอนรุ่งเช้า เสี่ยหนุ่มเอี้ยวตัวไปควานหาโทรศัพท์แล้วยกขึ้นมาดูชื่อคนโทรมา จากนั้นจึงใช้นิ้วยาวปัดหน้าจอเพื่อรับสาย "มีอะไร?" เสี่ยหนุ่มพูดรับสายพลางยกมือหนาอีกข้างขึ้นลูบหน้าตัวเองเพื่อไล่ความมึนงง 'เสี่ยไม่เข้าคาสิโนเหรอครับ?' เสียงหมอกดังมาตามสาย "วันนี้กูไม่เข้า มีอะไร?" เสี่ยภาคินทร์ตอบลูกน้องกลับไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้ม 'ครับ เสี่ยครับ พนักงานใหม่ยังไม่มาทำงานเลยครับ' ที่หมอกถามหาปาริฉัตรเพราะเสี่ยให้เธอเริ่มงานวันนี้และเขาต้องเอาชื่อหญิงสาวไปขึ้นทะเบียนพนักงาน "วันนี้เธอคงจะไปไม่ได้แล้ว" เสี่ยหนุ่มพูดขณะที่สายตาคมเหลือบมองไปที่แผ่นหลังขาวเนียนของคนที่เขาพูดถึง ที่ตอนนี้มีแต่รอยแดงเป็นวง ๆ จากฝีมือเขาพลางยกยิ้มที่มุมปากเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ร่างกายหอมกรุ่มนุ่มนิ่มของเธอทำใ

เสี่ยภาคินทร์พาปาริฉัตรมายังโรงพยาบาลเอกชนใหญ่แห่งหนึ่ง ที่เสี่ยหนุ่มบอกว่าเป็นของเพื่อนตนเอง "ไงไอ้เสี่ย วันนี้มาทำอะไร?" หมอหน้าหล่อนามว่าชวิณเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะแล้วเอ่ยทักเสี่ยหนุ่ม พลันสายตาเหลือบไปเห็นสาวน้อยหน้าสวยเดินตามหลังเพื่อนตัวเอง "ใครวะ?" หมอชวิณถามพลางจ้องไปที่หญิงสาวไม่วางตา "เด็กกู มึงจะมองอะไรนักวะไอ้หมอ?" เสี่ยภาคินทร์พูดเสียงเข้มชักสีหน้าใส่เพื่อนที่เอาแต่จ้องมองแม่กวางน้อยของเขาไม่วางตา "มึงเปลี่ยนแนวแล้วเหรอวะ? ทำไมมาเล่นกับเด็กแบบนี้ ปกติเห็นควงแต่นางแบบหุ่นสะบึ้ม" หมอชวิณถามพลางเลื่อนสายตามายังเพื่อนตนเอง "อายุยี่สิบสองแล้ว ไม่เด็กแล้ว" เสี่ยภาคินทร์แย้งเพื่อนเสียงห้วน ไม่พอใจลึก ๆ ที่เพื่อนพูดถึงผู้หญิงคนก่อน ๆ เพราะมันอาจจะทำให้แม่กวางน้อยของเขาคิดมาก เธอยิ่งบอกให้เขาไปเอากับคนอื่นอยู่ "อายุยี่สิบสองจริงเหรอ ทำไมหน้าเด็กจังวะ?" หมอชวิณถามพลางเหลือบไปมองหน้าปาริฉัตรอีกครั้งเพื่อพินิจพิจารณาหน้าอ่อนวัยของหญิงสาว "อือ" เสี่ยหนุ่มส่งเสียงในลำคอตอบเพื่อนสั้น ๆ "แล้วมึงมาทำอะไร?" หมอชวิณถามเพราะปกติเสี่ยภาคินทร์ไม่ค่อยได้มาที่นี่สักเท่าไห

สองวันถัดมา วันนี้เป็นการทำงานวันแรกของปาริฉัตร เธอเตรียมตัวออกจากบ้านแต่เช้า แต่การเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทางนั้นยากลำบาก ระยะทางจากบ้านหญิงสาวไปคาสิโนนั้นไกลเอาเรื่อง เธอต้องขึ้นรถสองต่อซึ่งนั่นทำให้เธอเสียเวลาเป็นอย่างมาก จนกระทั่งตอนนี้เป็นเวลา 9 นาฬิกา ปาริฉัตรก็ยังไม่ถึงคาสิโนของเสี่ยภาคินทร์ "สายแล้ว ๆ " ร่างบางชะเง้อมองหารถโดยสารสายที่เธอจะต้องขึ้นพลางดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์เป็นระยะ ๆ ด้วยอาการที่ร้อนรนในใจ ขณะที่ปาริฉัตรกำลังมองดูรถประจำทางอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือในมือก็ดังขึ้น เมื่อเธอหงายหน้าจอดูก็พบว่าเป็นชื่อเจ้าหนี้ของเธอ "สวัสดีค่.." 'เธออยู่ไหน ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่มา' ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ เสียงดุดันของเสี่ยภาคินทร์ก็แทรกมาเสียก่อน "หนูรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ค่ะ รถยังไม่มาเลยแล้วรถก็ติดมากเลยค่ะ" ปาริฉัตรตอบเสี่ยหนุ่มไปพลางชะเง้อมองรถไปด้วย "โอ๊ะ! รถมาแล้วค่ะ แค่นี้นะคะ" ติ๊ด! หญิงสาวพูดเร็วแล้วกดวางสายทันทีไม่รอให้เสี่ยภาคินทร์ได้พูดอะไร เธอรีบก้าวขาขึ้นรถไปก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหนักใจ เธอคงต้องหาที่พักใกล้ ๆ คาสิโนเสียแล้ว ไม่งั้นคงต้