Todos os capítulos de พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Capítulo 321 - Capítulo 330

กว่าแก้มใสจะหายจากอาการคลื่นไส้ในตอนเช้า อายุครรภ์ของเธอก็ล่วงเลยไปจนเข้าเดือนที่ห้า ในเช้านี้หมอชวิณจึงได้กอดคนตัวนุ่มในตอนที่รู้สึกตัวตื่น ร่างกายมีน้ำมีนวลขึ้นของว่าที่คุณแม่ทำให้เขากอดเธอได้เต็มไม้เต็มมือมากขึ้น "วันนี้ก็ไม่เวียนหัวใช่ไหม?" หมอหนุ่มที่นอนซ้อนหลังอยู่เอ่ยถามเธอ ซึ่งทั้งคู่นอนในท่าตะแคงข้างหันหน้าไปทางเดียวกัน ภรรยาสาวของเขาไม่ลุกไปอาเจียนมาสี่ห้าวันแล้ว ขณะที่เอ่ยถามหมอหนุ่มก็เลื่อนมือไปลูบที่หน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาแล้วอย่างอ่อนโยนราวกลับจะกล่อมให้ลูกเป็นเด็กดีไม่ทำให้แม่ต้องเหนื่อยอีก แต่ว่ามือใหญ่กลับไม่หยุดแค่หน้าท้องเนียน เขาเลื่อนต่ำลงไปหาจุดสงวนที่อยู่ในกางเกงในตัวน้อย ลากปลายนิ้วกรีดไปมาในร่องกลางกลีบอูมผ่านเนื้อผ้า "ไม่..ไม่เวียนแล้ว อา..พะ..พี่วิณ" แก้มใสตอบสามีเสียงสั่น แล้วเธอก็เผลอครางออกมาเมื่อนิ้วร้ายกาจไปกดขยี้ตรงตำแหน่งติ่งเนื้อเล็กที่ซ่อนอยู่ในกลีบเนื้อ มือเล็กเลื่อนมาจับที่หัวไหล่หนาเพื่อหาที่พึ่งพิง จิกเล็บลงบนกล้ามเนื้อแข็งระบายความเสียวซ่านเมื่อคนด้านหลังออกแรงขยี้หนักมือขึ้น เหมือนกับว่าตอนนี้ร่างกายของเธอจะไวต่อการสัมผัสกว่าตอนที่ไม่ได้

"อ๊ะ!" แก้มใสอ้าปากค้างทันทีที่คนด้านบนสะบัดสะโพกกระแทกท่อนเนื้ออวบเข้ามามิดลำ สองมือเล็กรีบไขว่คว้าท่อนแขนแกร่งเป็นที่พึ่งพิง ขยับเรียวขาให้แยกกว้างกว่าเดิมเพื่อลดความคับตึงบริเวณปากทางรัก พ่นลมหายใจเข้าออกถี่ ๆ ให้ร่างกายได้ปรับตัวกับตัวตนใหญ่โตของสามี รู้สึกถึงแรงกระตุกของลำท่อนที่เขาแช่นิ่งอยู่ในตัว ปุ่มเนื้อนุ่มในโพรงแคบตอบรับความรู้สึกโดยการเต้นระริกโอบรัดลำท่อน ต่างคนต่างร่วมกันสร้างความเสียวซาบซ่านโดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ "อ่า โคตรแน่น.." หมอชวิณครางเสียงต่ำ ไม่ว่าจะเข้าไปกี่ครั้ง ร่องเนื้อก็บีบรัดเขาแน่นทุกครั้งไป หากว่าสารภาพตามตรง นี่ก็เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เขารักในตัวของภรรยาคนนี้นักหนา หมอหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเนิบนาบเมื่อทนต่อความเร่งเร้าของช่องแคบไม่ไหวอีกต่อไป ความปวดร้าวระคนเสียวกระสันของลำท่อนทำให้เขาต้องเร่งความเร็วในการชักลำท่อนเข้าออก แรงกระแทกของสะโพกทำให้เนื้อนิ่มของคนใต้ร่างกระเพื่อมไปทั้งตัว อกใหญ่ที่มีขนาดเพิ่มขึ้นเนื่องจากการตั้งครรภ์กลิ้งขึ้นลงตามจังหวะของสะโพก เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือสองข้างไปบีบขยำอย่างเมามันในอารมณ์ พร้อมกับแรงตอกอัดที่เพิ่มแรงขึ้นตามไฟ

สี่เดือนต่อมา เวลาเดินหน้าไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็เดินทางมาจนถึงเดือนกำหนดคลอดของแก้มใส ร่างสูงเดินลงมาตามบันไดหลังจากที่เขาได้อาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคลอันเกิดจากออกกำลังกายยามเช้า เสียงดังอันเกิดจากตะหลิวกระทบกับกระทะที่ดังออกมาจากในครัว เรียกความสนใจของหมอชวิณให้เดินไปตามเสียงและกลิ่นหอมนั้น เมื่อเดินพ้นประตูไปก็พบว่าร่างอุ้ยอ้ายของภรรยาสาวกำลังปรุงอาหารอยู่หน้าเตาแก๊ส ภายในกระทะตรงหน้าของเธอมีข้าวผัดสีสันน่ากินซึ่งกำลังถูกพลิกกลับไปกลับมาด้วยฝีมือของหญิงสาว "พี่วิณตื่นแล้วเหรอคะ? รอแป๊บนึงนะคะหนูผัดเสร็จพอดี" แก้มใสหันมามองหน้าผู้เป็นสามีเพียงพริบตาก่อนจะหันไปง่วนกับข้าวผัดในกระทะต่อ ไม่นานเธอก็ปิดแก๊สเป็นอันว่าอาหารเช้าได้ถูกปรุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว "ทำไมหนูทำเองล่ะ ทำไมไม่ให้เนียนทำ หือ?" หมอหนุ่มเอ่ยถามพลางเดินอ้อมมาข้างหลังภรรยาท้องแก่ สอดมือสองข้างมาโอบกอดท้องนูน สัมผัสลูบไล้หน้าท้องที่พุ่งล้ำหน้าทรวงอกออกมาเหตุจากมีทารกอายุครรภ์เก้าเดือนอยู่ในนั้น "ให้หนูขยับตัวบ้างสิคะ หนูกิน ๆ นอน ๆ จนเป็นหมูแล้วนะคะ" แก้มใสพูดเสียงสดใสพลางก้มมองหน้าท้องนูนของตัวเองเพื่อแสดงให้หมอหนุ่มร

สองชั่วโมงต่อมา หมอชวิณขับรถพาแก้มใสมาถึงบ้านของบิดามารดา เมื่อดับเครื่องยนต์แล้วหมอนุ่มรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมไปทางฝั่งเพื่อไปรอรับแก้มใสที่ตอนนี้การเคลื่อนไหวของเธอเชื่องช้าไปเสียหมด "ส่งกระเป๋ามาเดี๋ยวพี่ถือให้" หมอหนุ่มที่ยืนรอภรรยาข้างรถได้พูดขึ้น ยื่นมือใหญ่ไปรอรับกระเป๋าถือใบเล็กของเธอเพื่อคนท้องโตจะได้เคลื่อนไหวสะดวกขึ้นเมื่อไม่มีอะไรมาเกะกะ "ค่ะ" แก้มใสยิ้มหวานไปให้เป็นการขอบคุณ เธอส่งกระเป๋าให้สามี วางมือน้อยบนมือใหญ่ที่เขายื่นมาให้เกาะจับก่อนจะวาดขาลงแล้วดันตัวลุกขึ้นยืนโดยที่มีคนตัวโตดึงช่วยให้เธอลุกจากที่นั่งได้ง่ายขึ้น จากนั้นหมอหนุ่มก็พาภรรยาสาวเดินเข้าไปในบ้านโดยที่มือเขานั้นยังจับที่มือนุ่มเหมือนเป็นการช่วยดูแลการย่างก้าวของเธอไปในตัว "มากันแล้วเหรอ แม่ทำคุกกี้ไว้ให้ทานเล่นกัน เสร็จพอดีเลย" คุณพิมลภาเดินออกมาจากในครัวโดยที่ท่านยังมีผ้ากันเปื้อนอยู่บนตัว "สวัสดีค่ะคุณแม่" แก้มใสฉีกยิ้มกว้างให้แม่สามี พลางดึงมือออกจากอุ้งมือใหญ่รีบยกพนมมือไหว้อย่างเคารพนอบน้อม "จ้ะ พากันไปนั่งรอห้องนั่งเล่นก่อนนะ เดี๋ยวแม่เข้าไปบอกแม่บ้านให้จัดของว่างแล้วแม่จะ

ณ โรงพยาบาลC เนื่องว่าวันนี้เป็นวันหยุด การสัญจรบนถนนจึงไม่แออัด อิฐใช้เวลาไม่นานก็พาคนทั้งห้ามาถึงยังหน้าโรงพยาบาล เมื่อรถตู้ยี่ห้อหรูจอดสนิทแล้ว บุรุษพยาบาลก็ดันรถเข็นมารอรับถึงประตูรถ "สวัสดีค่ะท่าน" หมอน้ำยกมือขึ้นพนมไหว้เมื่อเหลือบไปเห็นนายแพทย์ชรัญที่กำลังจะลงมาจากที่นั่งโดยสารตอนหลังในขณะที่บุรุษพยาบาลนั้นกำลังช่วยหมอชวิณในการให้แก้มใสนั่งบนรถเข็น และได้ทำความเคารพแก่คุณพิมลภาด้วยอีกคน "อือ..ไปดูลูกสะใภ้ผมก่อน เจ็บท้องมาตลอดทางเลย" นายแพทย์ใหญ่สั่งการด้วยตัวเองด้วยน้ำเสียงเร่งรีบทำให้หมอน้ำต้องรีบหันไปสั่งให้บุรุษพยาบาลเข็นรถพาคนท้องแก่เข้าไปด้านใน โดยที่มีหมอน้ำและหมอชวิณเดินตามไปติด ๆ หน้าห้องคลอด "เดี๋ยว ๆ นายจะไปไหน?" หมอน้ำจับที่ท่อนแขนของหมอชวิณเมื่อเห็นว่าหมอหนุ่มจะตามบุรุษพยาบาลที่เข็นรถพาแก้มใสเข้าไปด้านในห้องคลอด "จะเข้าไปดูเมียฉันน่ะสิ" หมอชวิณตอบหมอน้ำพลางมองตามหลังภรรยาไป "จะบ้าหรือไง จะเข้าไปชุดนี้ได้ยังไง ไปเปลี่ยนชุดก่อนสิ" หมอน้ำเตือนสติเพื่อน นี่เพื่อนเธอตื่นเต้นจนลืมไปแล้วเหรอไงว่าห้องคลอดที่ต้องการความสะอาด จะใส่ชุดที่มีแต่ฝุ่นละอองสกปรกเข้าไปได้อย่