All Chapters of แรงรักลมหวน: Chapter 11 - Chapter 20

ฟางเสียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝัน เหงื่อออกทั่วร่าง หัวใจเต้นแรงดั่งกลองเพลิง“คุณหนูเจ้าคะ ฝันร้ายรึเจ้าคะ?” ซู่หยางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“ใช่...ข้าฝันว่าข้าจมน้ำตาย” ฟางเฟยตอบ“จริงรึเจ้าคะ!...วันก่อน พวกเราเพิ่งจะไปไหว้พระมาที่วัด เหตุใด คุณหนูจึงฝันร้าย?” ซู่หยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย“พระท่านคงเมตตามาเตือนให้ข้าระวังตัวกระมัง” ฟางเฟยตอบ พลันหายใจแรงด้วยความเหนื่อยหอบ“นั่งก่อนนะเจ้าคะคุณหนู เดี๋ยวข้าไปชงชาให้” ซู่หยางพูดจบ ก็รีบเดินจากไปฟางเสียงพนมมือกล่าวขอบคุณที่พระท่านได้เปิดนิมิตให้นางได้รับรู้ถึงสาเหตุแห่งการตาย“นี่คุณหนูชิงเยียนฆ่าข้าเพราะความอิจฉางั้นรึ? ถึงว่า...พักหลัง...นางมิยอมให้ข้าเข้าไปปรนนิบัติ”ฟางเสียงกล่าวพึมพำแล้วพ่อแม่ของข้าล่ะ จะเป็นเช่นไรบ้างเพลานี้ อีกทั้งท่านแม่ทัพ...“ดี...ถ้านางอยากได้ท่านแม่ทัพซงเฟิงมาเป็นคู่ล่ะก็ ข้านี่ล่ะ...จะขัดขวางนางทุกทาง มิให้นางได้สมหวัง ด้วยฐานะของข้า ณ เพลานี้ นางมิอาจจะต่อกรกับข้าได้เป็นแน่!” ฟางเสียงกล่าวด้วยความโกรธคุณหนูชิงเยียนกับท่านแม่ทัพซงเฟิง มีโอกาสจะได้เป็นคู่ร่วมหอลงโลง เหตุเพราะพ่อของทั้งสอง เป็นเพื่อนรักกันมาต

ฝูของท่านไจ่เสียงเพลานี้เต็มไปด้วยขุนนางแลขุนศึกที่มียศศักดิ์ งานเลี้ยงฉลองสุขภาพดีของคุณหนูฟางเฟยถูกจัดขึ้นในห้องโถงขนาดมหึมาที่ตกแต่งด้วยผ้าม่านแพรไหมสีทอง แลประดับประดาไปด้วยโคมแขวนเพดานแบบหลายชั้นสีเหลืองทอง มีโต๊ะยาวขนาดใหญ่หน้าไม้ลงรักแกะสลักด้วยลายมังกรเลื้อยแลประดับขอบด้วยคลื่นทองเพื่อรับรองแขกชั้นผู้ใหญ่ บนโต๊ะนั้นพรั่งพร้อมไปด้วยสำรับเรียกน้ำย่อยชั้นดีที่ถูกจัดเป็นจานเล็กๆ อาทิ พืชป่าดองรสหอม เนื้อแกะลวกเย็นหั่นบาง ไก่ฉีกเย็นราดงา วุ้นเนื้อ ถั่วลิสงคั่ว ขนมแป้งทอดไส้งา ลูกท้อ แลสุราหอมหมักหลายปีในเหยือกลายเทพอสูรตั้งคู่กับถ้วยหยกใส ที่เหล่าสาวใช้สวมชุดสีงาช้างอย่างเป็นระเบียบหมุนเวียนกันเข้ามารินให้แขกผู้มาเยือนบางคนที่นั่งอยู่ตามลำดับยศบัดนี้ ดนตรีกู่เจิ้งอันแสนไพเราะกำลังบรรเลงเคล้าคลอไปพร้อมกับเสียงพูดคุยกันของผู้คนในงานในห้องของคุณหนูฟางเฟยคุณหนูฟางเฟยนั่งอยู่หน้ากระจกในชุดฮั่นฟงชั้นสูง ผมเกล้าสูงทรงโค้งอ่อน ปล่อยปลายผมบางส่วนเป็นลอนคลื่นลู่ไปทางด้านหลัง แลปล่อยปอยผมด้านข้างเพื่อเพิ่มความอ่อนหวานตามความนิยมของสตรีชนชั้นสูง “คุณหญิงใหญ่น่าจะมาถึงแล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไ

งานเลี้ยงฉลองสุขภาพดีของคุณหนูฟางเฟยใกล้จะจบลงแล้ว เหล่าขุนนางทั้งหลายได้กล่าวคำอำลาแลนัดพบกันอีกครั้งในวันประลองศาสตราวุธ เฉิงเต๋อเสียนผู้สังเกตเห็นเหตุการณ์ในห้องโถงรับประทานอาหาร ก็มิพลาดที่จะเห็นสายตาอันมิเป็นมิตรของคุณหนูชิงเยียนที่มองไปทางคุณหนูฟางเฟย“ข้าคงจะได้ใช้ประโยชน์จากนังเด็กนี่ไม่มากก็น้อย!” เฉิงเต๋อเสียนคิดในใจพลางแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย แลเดินตรงไปยังคุณหนูชิงเยียนที่กำลังรอท่านฉีซื่อที่อยู่ห่างออกไป“เจ้าเป็นบุตรสาวของท่านฉีซื่อแห่งเมืองหัวโจวใช่ไหมเจ้าคะ?” เฉิงเต๋อเสียนเอ่ยถาม“เจ้าค่ะ หม่อมฉันชิงเยียน ขอคารวะท่านหญิงรองเจ้าค่ะ” “ข้าสังเกตเห็นเจ้าแลเป็นหญิงที่น่าคบหา มีสัมมาคารวะ จึงอยากสานสัมพันธ์ด้วย”“เป็นวาสนาของหม่อมฉันโดยแท้เจ้าค่ะ ที่จะได้ผูกไมตรีกับท่านหญิงรอง” คุณหนูชิงเยียนยิ้มกว้างออกมา“ว่าแต่...ข้าสังเกตเห็นว่า เจ้ามีใจให้ท่านแม่ทัพซงเฟิง...จากสายตาของเจ้าในงานเลี้ยง มันบอกข้าเช่นนั้น”เฉิงเต๋อเสียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“หม่อมฉัน...เอ่อ...หามิได้เพคะ ท่านแม่ทัพใหญ่บิดาของท่านแม่ทัพซงเฟิง เป็นเพื่อนสนิทกับบิดาของหม่อมฉัน พวกเขามาที่จวนอยู่บ่อยๆเจ

ลานศาตราวุธที่ถูกใช้ในงานประลองครานี้ เป็นพื้นที่เปิดโล่งขนาดมหึมาปูด้วยอิฐ ตั้งอยู่หลังเรือนหลักของท่านไจ่เสียง ห้อมล้อมไปด้วยกำแพงสูงเพื่อความปลอดภัย มีคลังอาวุธที่ทำจากไม้และปิดด้วยหลังคาสีน้ำตาลเข้มอยู่ติดกับขอบลาน ภายในเก็บอาวุธหลากชนิดอย่างเป็นระบบ ด้านหนึ่งของลานถูกจัดเป็นลานซ้อมรบย่อมๆ มีทั้งหุ่นฟาง สำหรับฝึกฟันดาบและยิงธนู หลักผูกม้า พื้นที่ให้ม้าออกวิ่งเป็นวง และพื้นที่สำหรับทหารเพื่อฝึกการเคลื่อนไหวเป็นขบวน นอกจากนี้ ยังมีอัฒจรรย์ไม้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของลาน มีบัลลังก์เล็กของท่านไจ่เสียงตั้งตรงกลางของอัฒจรรย์เพื่อชมการประลองอย่างใกล้ชิด กล่าวคือ ลานศาตราวุธแห่งนี้ มิได้เป็นเพียงสถานที่เก็บอาวุธ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ บารมี และความสามารถในการควบคุมกองกำลังของท่านไจ่เสียง ในยุคที่กองทัพคือหัวใจของการปกครองเติ้งจ้าวและทหารคนอื่นๆ ตรวจตราผู้คนที่เข้ามาในงานประลองอย่างเข้มงวดอยู่ด้านหน้าฝู ส่วนพ่อของเขา ไท่ซง ก็ช่วยสอดส่องความปลอดภัยอยู่ด้านหลังของฝูในฐานะหัวหน้าองครักษ์เติ้งจ้าวยังมิเห็นความผิดปกติใดๆ แขกที่เข้ามาในงานล้วนแล้วแต่เป็นแขกคนเดิมๆจากงานเลี้ยงฉลองสุขภาพดีข

ท่านไจ่เสียงเดินออกมาจากห้องโถงอย่างเร่งรีบ โดยมีแม่ทัพซงเฟิงเดินตามมาด้านหลัง เมื่อทั้งคู่เดินเร่งฝีเท้ามาจนถึงบริเวณสวนของเรือนคุณหนูฟางเฟย ท่านไจ่เสียงจึงหันหลังกลับไปคุยกับแม่ทัพซงเฟิง“ข้าพเจ้าขอฝากท่านแม่ทัพซงเฟิง ขอบน้ำใจไปยังท่านแม่ทัพใหญ่เจี้ยนจวินสำหรับความช่วยเหลือในการจัดงานประลองศาสตราวุธในครานี้ อีกทั้งข้าพเจ้าขอขอบน้ำใจตัวท่านแม่ทัพเอง ที่ช่วยพาคุณหนูฟางเฟยมาส่งที่เรือน หากมีข่าวคราวคืบหน้าประการใด ข้าพเจ้าจะส่งองครักษ์ไปแจ้งข่าวท่านที่ฝู เชิญท่านแม่ทัพไปพักผ่อนแลรับประทานสำรับที่ข้าพเจ้าตั้งใจจัดเตรียมไว้ให้ที่ห้องโถงก่อนเถิด แลข้าพเจ้าขอให้ท่านแม่ทัพเก็บเรื่องที่คุณหนูฟางเฟยถูกลอบยิงด้วยธนูไว้เป็นความลับด้วยหนา”“ขอรับท่านไจ่เสียง ข้าจะมิบอกเรื่องนี้แก่ผู้ใด แม้แต่ท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ” แม่ทัพซงเฟิงเน้นยำ แลทำความเคารพท่านไจ่เสียงก่อนเดินจากไปในระหว่างทางไปห้องโถง แม่ทัพซงเฟิงได้เดินสวนกับเติ้งจ้าว ที่เดินอย่างรีบร้อนเพื่อตามหาท่านไจ่เสียง“เจ้าคือองครักษ์ประจำฝูใช่หรือไม่?” แม่ทัพซงเฟิงเอ่ยถาม“ขอรับ ข้าน้อยเติ้งจ้าว ขอคารวะท่านแม่ทัพซงเฟิง”“ท่านไจ่เสียงอยู่ที่สวนของ