Alle Kapitel von เหนือจักรพรรดิ: Kapitel 11 – Kapitel 20

เสียงฟ้าร้องมาพร้อมกับแสงสีขาวสว่างวาบ เม็ดฝนกระหน่ำลงมาเพราะวันนี้กรมอุตุประกาศว่ามีพายุเข้าทางด้านฝั่งอันดามันส่งผลให้ทั่วทั้งจังหวัดพังงามีฝนตกลมกระชากอย่างรุนแรงรถยนต์คันหรูมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ โดยมีคนรับใช้ถือร่มคันใหญ่รีบวิ่งไปรับผู้เป็นนาย ทันทีที่คนด้านในเปิดประตูออกมา ฝ้ายคำแม่บ้านวัยกลางคนถึงกับทำหน้าฉงน เมื่อเห็นนายใหญ่ของบ้านอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กเดินลงมาจากรถ เด็กหญิงหน้าตาน่ารัก มัดเปียกสองข้าง แก้มซาลาเปาแดงระเรื่อ ดวงตากลมโต อยู่ในชุดนอนยาวสีชมพูหวานกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกของผู้เป็นนายความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจดวงน้อย ความหนาวของลมที่พัดผ่านทำให้ร่างเล็กกระชับหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้าง ราเชนทร์ก้มลงมองคนที่ดิ้นอยู่ในอ้อมอกเขาอย่างนึกเอ็นดู“ห้องเล็กที่ฉันให้เตรียมไว้ เสร็จแล้วหรือยังฝ้าย”ก่อนหน้านี้ราเชนทร์สั่งให้แม่บ้านจัดเตรียมห้องนอนเล็กไว้ บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นมีห้องนอนมากมายเพียงพอจะรองรับแขกเหรื่อประมาณยี่สิบคน เพียงพอกับสมาชิกที่เพิ่มเข้ามา“เรียบร้อยค่ะ”ฝ้ายคำพูดบอกเก็บความสงสัยทางสีหน้ามิได้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นเพียงแม่บ้าน ได้แต่เก็บความส

อิษยารู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวหลังจากที่ต้องนั่งเครื่องบินราวชั่วโมงครึ่งข้ามฟากฟ้าไปยังเมืองเหนืออย่างจังหวัดลำปาง ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ที่มีวิวธรรมชาติป่าเขาอุดมสมบูรณ์ ถึงสถานการณ์จะชวนน่าอึดอัดแค่ไหนที่ต้องอยู่จักรพรรดิราวหนึ่งอาทิตย์ต่อจากนี้ แต่เธอก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ที่ต้องไปไกลจากจังหวัดที่เธอเติบโตไม่นานก็มาถึงที่หมาย ทันทีที่ลงจากเครื่องจักรพรรดิก็จ้ำอ้าวเดินออกไปไม่รีรอหญิงสาวที่กำลังลากกระเป๋าใบใหญ่เพียงลำพัง ช่วงก้าวที่แตกต่างทำให้อิษยาตามจักรพรรดิไม่ทัน รู้ตัวอีกทีอีกฝ่ายก็เดินห่างไปไกลแล้ว“พะ พี่คิง รอเอิงด้วย”ร่างบางตะโกนร้องเรียกสามีที่ลับหายไปจากฝูงชนที่เนืองแน่นเต็มสนามบิน ท่ามกลางความตกใจทำให้ต้องหยุดชะงักเท้า หมุนตัวมองหาร่างสูงแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่านี่เธอโดนทิ้งแล้วหรือนี่ พอคิดได้ดังนั้นหญิงสาวก็ถึงกับน้ำตาคลอในทันที ถึงอิษยาคิดว่าจักรพรรดิจะใจร้าย แต่ไม่คิดว่าเขาจะใจดำทำกับเธอถึงเพียงนี้ เขารังเกียจเธอเช่นนี้เชียวหรือ ทั้งที่เธอทำดีกับเขาสารพัด มันไม่สามารถที่จะลบล้างความผิดที่เธอไม่ได้ก่อไว้บ้างเลยหรือไงได้แต่ตัดพ้อสามีอยู่ในใจ ก่อนจะปาดน้ำตาแล้วเดินออก

รถคันใหญ่มาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งบ้านหลังนี้อยู่เกือบท้ายสวนผลไม้ ถนนที่เข้ามาเมื่อครู่ก็ดูรกร้างเพราะต้นไม้ขึ้นเต็มสองข้างทาง เรียกได้ว่าบ้านหลังนี้ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เมื่อขับรถออกจากบ้านของบุษบามาได้ไม่กี่นาที ฝนก็ตกลงมาทำให้หน้าดินเปียกชุ่มกลายเป็นโคลนเกาะเต็มล้อรถ แต่โชคดีจักรพรรดิเลือกใช้รถที่สะดวกต่อการเดินทาง ทำให้การที่จะขับรถเข้ามาไม่ได้มีติดขัดอะไรหญิงสาวก้าวเท้าลงมาจากรถคันสูงอย่างทุลักทุเล รองเท้าผ้าใบสีขาวตอนนี้ถูกย้อมสีเป็นสีแดงอิฐเป็นที่เรียบร้อย แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ยอมแพ้ ลากกระเป๋าเดินทางลงมาจากรถโดยจักรพรรดิได้แต่ยืนกอดอกมาเธอพร้อมกับยกยิ้มอย่างสะใจ “ถ้ามีน้ำใจก็ควรช่วยหน่อยนะคะ”อิษยาพูดลอยๆ แต่อีกฝ่ายทำเป็นหูทวนลมแล้วเดินเข้าบ้านไปก่อน หญิงสาวจิ๊ปากด้วยความเจ็บใจแต่ก็ลากกระเป๋าเข้าไปไว้ในบ้านสำเร็จ“ถ้าอยู่ไม่ได้ก็บอก จะได้พาไปโรงแรม ถนัดไม่ใช่หรือไง แค่ถ่างขาออกก็ได้เงิน”“หยุดพูดไม่ให้เกียรติกันสักทีเถอะนะคะ เอิงไม่ได้อยากได้เงินของคุณเลย”“แล้วที่อดทนทำเป็นใบ้มาตั้งนานสองนาน ยอมนอนกับฉันมันคืออะไรล่ะเอิง”“...”

ด้านนอกมีฝนตกกระหน่ำลงมาราวกับมีพายุ เสียงฟ้าลั่นดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า ขณะที่อิษยาได้แต่นอนขดตัวด้วยความเหน็บหนาว ผ้าห่มพื้นบางมิอาจช่วยให้ความหนาวคลายลงบ้างเลย เธอจำเป็นต้องเอามือกอดตัวเองไว้ ร่างกายสั่นเทาเพราะทั้งหนาวและกลัวเสียงฟ้าร้องไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงกลัวมันได้ขนาดนี้ จำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอติดฝนอยู่ใต้ตึกของคณะ วันนั้นก็เหมือนวันนี้มีทั้งฝน ทั้งลม เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า ตอนนั้นเธอได้แต่ยืนตัวแข็งหน้าซีดและหวาดกลัวจนเป็นลมล้มพับไปเลย โชคดีที่วันนั้นคณิตยืนอยู่กับเธอด้วย เขารับร่างของเธอได้ทำให้หัวไม่ฟาดพื้นไปเสียก่อน“ทำไมนอนขดขนาดนั้น”จักรพรรดิที่พึ่งเคลียร์งานเสร็จเปิดประตูห้องเข้ามาเห็นภรรยานอนคลุมโปงอยู่แบบนั้นก็รู้สึกสงสัย“ปะ เปล่าค่ะ”เธอตอบเสียงสั่น ระงับความกลัวเอาไว้เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะหาว่าเธอสำออย“ยังกลัวเสียงฟ้าร้องงั้นเหรอ”ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม พอจำได้ว่าตอนเด็ก อิษยาจะเดินมาที่ห้องเขาเพื่อขอนอนด้วยทุกครั้งที่มีเสียงฟ้าร้องอันน่ากลัว“นิดหน่อยค่ะ”“เด็กโกหก”คำพูดของจักรพรรดิทำให้อิษยาย่นคิ้วเข้าหากันแน่น ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ไม่เคยดีในสายตาของเขาอยู่แล้ว สู้ปิดปากเง

แสงพระอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างแยงตาจนคนที่กำลังนอนหลับลืมตาตื่นขึ้นมา ร่างกายเปลือยเปล่าบัดนี้มีเพียงผ้าผืนบางห่มกาย ก่อนที่ร่างระหงจะลุกขึ้นมาขยี้ตา หันมองร่างสูงที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ พลันคิดถึงเรื่องเมื่อคืนใบหน้าขาวก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ จนต้องสะบัดหน้าไล่ความคิดลามกออกไปเสียก่อนร่างขาวผ่องลุกออกจากเตียงอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าคนที่กำลังสบายจะตื่นเสียก่อน คว้าผ้าขนหนูแล้วย่องไปเข้าห้องน้ำชำระร่างกายที่มีแต่คราบน้ำรักเปรอะเปื้อนตามง่ามขา น้ำเย็นๆจากฝักบัวปะทะกับใบหน้าทำให้อิษยารู้สึกสดชื่นขึ้น ก่อนจะออกมาแล้วพบว่าจักรพรรดิยังคงนอนอยู่ที่เดิม หญิงสาวจึงเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ เธอเลือกเป็นกางเกงช้างขายาวสีดำกับเสื้อแขนสั้นสีขาวเอวลอยตามสไตล์ที่เธอชอบใส่ ใบหน้าไร้เครื่องสำอางแต่ก็ไม่ลืมทาลิปมันออกสีชมพูขับผิวให้ดูสว่างเดินลงมาจากชั้นสองก็รีบตรงไปเข้าครัว โชคดีที่นี่มีเครื่องปั่นไฟ ของสดที่ซื้อมาเมื่อวานก็เอาลงแช่ตู้เย็นจนหมด เช้านี้เธอเลือกจะทำเมนูง่ายๆ อย่างข้าวต้มหมูสับทานรองท้องไปก่อน“ทำอะไรอยู่อ่ะพี่”กำลังหันหลังไปเอาต้นหอมในตู้เย็น เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายวัยส