Alle Kapitel von เหนือจักรพรรดิ: Kapitel 21 – Kapitel 30

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ทั้งสองได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันในบ้านหลังน้อยหลังเล็กที่อยู่ท้ายสวน แม้ว่าจะไม่ได้สะดวกสบาย แต่ก็มีกลิ่นอายของความสุขจนอิษยาอยากจะหยุดเวลานี้เอาไว้จริงๆ“พี่ทำอะไรอยู่เหรอครับ”ราชาเอ่ยถาม หลายวันมานี้เขาจะปั่นจักรยานเข้ามาเยี่ยมพี่ชายและพี่สะใภ้อยู่เป็นประจำ ถึงจะต้องปั่นจักรยานถึงห้ากิโลแต่ก็ไม่ทำให้ราชาลดล่ะความพยายามลงได้“ต้มข่าไก่กับทอดมันปลากรายค่ะ น้องรามจะอยู่รอกินกับพี่ไหม”หญิงสาวตอบขณะที่กำลังง่วนกับการปรุงต้มไข่ไก่ให้อร่อย วันนี้เธอตั้งใจทำแกงหม้อใหญ่กะว่าจะเอาไปฝากบุษบาที่บ้านใหญ่ด้วย“น่ากินจัง วันนี้รามฝากท้องด้วยนะครับพี่”รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กชายทำให้อิษยามีกำลังใจในการทำกับข้าว พอเสร็จก็ตักกับข้าวใส่ปิ่นโตสามชั้นเตรียมเอาไปส่งคนที่บ้านใหญ่“เดี๋ยวพี่เอาปิ่นโตไปฝากคุณแม่ก่อนนะคะ น้องรามจะไปกับพี่ไหม”วันนี้อิษยาอยู่บ้านคนเดียวเพราะจักรพรรดิออกไปดูไร่กับพ่อเลี้ยงปรเมศวร์ สั่งไว้ว่าจะกลับดึกๆ โชคดีที่ราชามาอยู่เป็นเพื่อนไม่อย่างนั้นเธอคงเหงาแย่“ไปครับ”พูดจบทั้งสองก็เดินออกมาหน้าบ้าน กระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่บุษบาเอาไว้ให้ลูกสะใภ้ของเธอไว

เมื่อรู้ข่าวการตายของราเชนทร์ ทั้งคู่ก็รีบบินด่วนกลับพังงาทันที โดยที่ระหว่างทางอิษยาไม่คิดที่จะปริปากเอ่ยกับจักรพรรดิแม้แต่คำเดียวหลังจากผ่านความเป็นความตายมาได้ อิษยาคิดว่าความทรงจำที่หายไปของเธอเริ่มกลับมาบ้าง แม้นว่ามันจะรางเลือน แต่ภาพของมารดาที่นอนป่วยติดเตียงขอร้องให้เธออยู่บนโลกที่แสนโหดร้ายต่อไป กลับทำให้อิษยาอยากค้นหาว่าแท้จริงแล้วเธอคือใครกันแน่งานศพถูกจัดขึ้นมีเพียงแค่ญาติและคนสนิทเท่านั้นที่มาร่วมงาน หญิงสาวในชุดดำนั่งวิวแชร์ต้อนรับแขกอยู่หน้างาน หลายคนต่างยังคนซุบซิบเรื่องเก่าๆ ของผู้ตายกันอย่างสนุกปาก ทั้งที่การแต่งงานของลูกชายและลูกบุตรธรรมของราเชนทร์ก็บอกได้แล้วว่าสองคนนี้ไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดกันอย่างแน่นอน“เท้าแกเป็นยังไงบ้าง”คณิตเดินเข้ามาถามไถ่เพื่อนสาวที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบหนึ่งอาทิตย์ ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วันทำไมเพื่อนของเขาถึงได้ซูบผอมถึงเพียงนี้“ก็ดีขึ้นน่ะ ขอบคุณนะคณิตที่มางาน แล้วยัยพิมพ์ล่ะ”ขอบคุณเพื่อนพร้อมกับถามหาเพื่อนอีกคน“ช่วงนี้เราก็ติดต่อยัยพิมพ์ไม่ได้เหมือนกัน”คณิตพูดบอก ก่อนหน้านี้เขารัวโทรหาพิมพ์พาแต่มีเพียงระบบอัตโนมัติเท่านั้นที่ตอบ

“ใครบอกผมได้บ้างว่าเมียผมไปไหน”เสียงคำรามของเจ้าของบ้านคนปัจจุบันเอ่ยถามหาภรรยาสาวของตน หลังจากที่จักรพรรดิกลับมาในรุ่งเช้าไม่พบอิษยาที่ควรจะอยู่ในห้อง หนำซ้ำเสื้อผ้าบางส่วนก็หายไปจากตู้เสื้อผ้าอีกด้วย“คุณหนูเธอเก็บของออกจากไปแล้วล่ะค่ะ”ฝ้ายคำที่อยู่ในครัวได้ยินเสียงเอะอะทางด้านนอกจึงเดินออกมาดู และก็เป็นอย่างที่เธอคิด จักรพรรดิกำลังอาละวาดถามหาเมียรัก ขณะที่คนงานในบ้านมองหน้ากันเลิ่กลั่ก“ป้าพูดอะไรนะครับ”จักพรรดิถามย้ำเพื่อความมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฟาดไปเมื่อครู่“คุณหนูก็น่าจะดีใจนะคะ ที่คุณหนูเอิงไม่อยู่แล้ว”แม่บ้านวัยกลางคนผู้เสียงเรียบ เธอทำงานอยู่ที่นี่มานานและอยู่ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นของตระกูลธนาการกิจไพบูลย์ทั้งหมด ที่สำคัญเธอเป็นคนเลี้ยงอิษยามากับมือ ทำไมเธอจะไม่รู้จักเด็กคนนี้ว่ามีนิสัยเป็นอย่างไรอิษยาเป็นเด็กน่ารัก เธอเติบโตมาท่ามกลางคำครหา และความเกลียดชังของลูกชายคนเดียวของราเชนทร์ ทั้งที่เธอเป็นเพียงแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ ที่กำพร้าพ่อและแม่ มีที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวก็คือราเชนทร์ก่อนงานแต่งงาน ฝ้ายคำก็คัดค้าราเชนทร์มาโดยตลอด ทว่าราเชนทร์กลับไม่ฟังเธอ และบอกว่าสักวันย

หลังจากที่ทำธุระของตัวเองจนเสร็จ จักรพรรดิก็เดินลงมายังห้องนั่งเล่น ซึ่งบุษบากำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ในห้องเพียงคนเดียว เขาเดินไปนั่งตรงข้ามกับเธอ คนตัวเล็กเงยหน้ามองลูกชายคนโตด้วยความพึงพอใจที่เขายอมออกจากห้องเหม็นเน่านั่นสักที จักรพรรดิในตอนนี้อาบน้ำอาบท่า แถมยังโกนหนวดโกนเครา ดูเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น แม้นว่าจะดูซูบผอมกว่าครั้งที่เจอกันก็ตาม“แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามมารดาที่ยังคงจิบชาร้อน“แม่รู้เรื่องหมดแล้วนะคะ”บุษบาพูดเข้าเรื่องไม่ให้เสียเวลาก่อนจะวางถ้วยชาลงกับจานรอง“...”“แล้วเราจะเอายังไงต่อ เรื่องหนูเอิง” ยิงคำถามใส่ลูกชาย“เอิงหนีผมไปแล้วครับแม่”จักรพรรดิพูดเสียงแผ่ว ดวงตาร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงใบหน้าของอิษยา ถึงจะรู้ที่อยู่ที่แน่นอน เขาก็ไม่กล้าที่จะพบหน้าเธอได้อีก เขามันเลว ทำร้ายคนที่รักสารพัด เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง“แล้วทำไมไม่ไปตามน้องกลับล่ะคะ”“ผมไม่รู้ว่าน้องไปไหนครับแม่” จักรพรรดิพูดสวนกลับ “แต่ถึงจะรู้ผมก็ไม่มีหน้าไปเจอเธออยู่ดี”จักรพรรดิสำนึกผิด ที่เขาพูดจาทำร้ายอิษยามาโดยตลอด หากเขารู้ตัวเองเร็วกว่านี้ เขาคงทำดีกับเธอมากกว่านี้“แม่ถามข้อเดี

“คุณมาที่นี่ได้ไงคะ” ขนตาของเธอพะเยิบขึ้นพลางจ้องมองอย่างฉงน ทำไมจักรพรรดิถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แล้วทำไมเจ้าของร่างสูงถึงผอมลงจนกล้ามเนื้อหดหายไปมากถึงเพียงนี้ ได้ตั้งคำถามกับตัวเองอยู่ในใจ “พี่มาหาเมีย” จักรพรรดิตอบเสียงจริงจัง เมื่อเห็นหน้าภรรยาสาวก็อดที่จะแสดงความดีใจจนออกทางสีหน้าไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าเขาจะหา “ใครเมียพี่คะ รีบลงไปเถอะค่ะ เอิงไม่อยากเห็นหน้าพี่” อิษยาเอ่ยถามเสียงแข็ง “ก็เราไงคะเมียพี่ พี่พึ่งมาถึงนี่เองจะไล่กันแล้วหรือไงคะ ใจร้ายจัง” น้ำเสียงอ่อนโยนจนหญิงสาวถึงกับแปลกใจ จักรพรรดิจะมาไม้ไหนอีก แต่ถึงอย่างนั้นอิษยาก็จะไม่ยอมปล่อยเขาเข้ามาในหัวใจของเธอได้อีกเป็นครั้งที่สอง “พอเถอะค่ะ เอิงไม่ใช่เมียพี่ ช่วยพูดให้ถูกได้ไหมคะ” “ก็เราเป็นเมียพี่จริง ทะเบียนสมรสเราก็ยังอยู่” “แต่เอิงกำลังจะทำเรื่องฟ้องหย่ากับคุณแล้ว เราสองคนถือว่าจบกันเถอะนะคะ ปล่อยเอิงไปตามทางของเอิงเถอะนะ” อิษยาพูดบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย กว่าจะเข้มแข็งขนาดนี้เธอต้องผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง แต่ที่สำคัญตอ