บททั้งหมดของ ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงิน: บทที่ 11 - บทที่ 20

"อืม..." แฟรงค์คำรามในลำคอ "คิดว่าเป็นโมเดลของผมแน่นอนครับ" เขาวางภาพถ่ายในมือลงบนเคาน์เตอร์ก่อนจะมองมาที่คิว"ทุกชิ้นเลยเหรอครับ?" คิวถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง"ใช่ครับ ผมมั่นใจ""งั้นเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ คุณพอจะมีข้อมูลของคนที่ซื้อผลงานชิ้นนี้ของคุณไหม?" แฟรงค์สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพ่นลมหายออกมาทางปากผ่านไรฟันจนเกิดเสียง "เอาคนที่ซื้อสี่ชิ้นขึ้นไปก็ได้ครับ ถ้าคุณคิดว่าข้อมูลมันจะเยอะเกินไป""อ้อ! เปล่าหรอกครับ กลับกันเลยล่ะ ช่วงสามถึงสี่ปีนี้ผมแทบไม่ได้ทำงานชิ้นนี้ออกมาเลย ผมเลยพยายามคิดว่าครั้งสุดท้ายที่ผมขายไปมันคือเมื่อไหร่ ตรงนี้แหละที่มันยาก" เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง"คุณเบนก็บอกกับเราแบบนี้เหมือนเหมือนกัน เลยยิ่งทำให้โมเดลชิ้นนี้ราคาสูงมาก" ยูพูดขึ้นมาขณะที่สายตายังจดจ้องโมเดลที่ถูกจัดวางบนชั้นที่ถูกจัดไว้ผนังฝั่งหนึ่งของห้องอย่างไม่ละสายตา"ผมก็คิดอยู่เหมือนกัน ว่าที่คุณทั้งสองคนมาหาผมถึงที่นี่ได้ต้องได้ที่อยู่มาจากเบนแน่ๆ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หลังยกน้ำในขวดที่วางอยู่ขึ้นมาจิบ"เอ๊ะ! แสดงว่า คนที่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่มีแค่คุณเบนคนเดียวอย่างนั้นเหรอครับ?" คิวพูดแทรกขึ

"คุณยูคิดว่ายังไงบ้างครับ?" คิวเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะมือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยรถเก๋งสีดำคันเก่าของเขา พร้อมกับยกแก้วกาแฟที่น้ำแข็งละลายหมดแล้ว เหลือเพียงหยดน้ำที่เกาะรอบๆ แก้ว ด้วยมืออีกข้าง"ถ้าหมายถึงคุณแฟรงค์ละก็..." ยูเงียบไปครู่หนึ่ง “คงต้องดูตามหลักฐานนั่นแหละ ถ้ามีอะไรก็ตามที่เชื่อมโยงกับเขา ก็แค่ทำตามกระบวนการไป จริงไหม" ยูเอ่ยถามแต่ไม่ได้ต้องการคำตอบ "แต่มันคงจะดีกว่าถ้าเขาไม่ต้องเป็นผู้ต้องสงสัยของเรา""ทำไมล่ะครับ?""ฉันชอบเขานะ...หมายถึง ถ้าฉันอยากมีเพื่อนสักคน ฉันก็อยากเป็นเพื่อนกับคนแบบนี้นี่แหละ และอีกอย่างเวลาคุยกับเขา ทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนที่ฉันรู้จัก""ใครเหรอครับ?""นายแวะคาเฟ่ก่อนเข้าถนนหลักนั่นหน่อยนะ" ยูเหมือนไม่ได้สนใจในคำถามของคิว"แต่นี่ก็เย็นแล้วนะครับ""ฉันต้องหาคำตอบอะไรสักหน่อย นายก็รีบตรวจสอบลายนิ้วมือที่ได้มาแล้วกัน เราจะได้มีความคืบหน้าอะไรบ้าง อย่างน้อยฉันก็อยากรู้ว่า...เราไม่ได้มาผิดทาง"พอมาถึงคาเฟ่ ทั้งสองคนใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีกับการซื้อกาแฟสองแก้ว คิวอาสาเป็นคนลงจากรถไปสั่งกาแฟ ขณะที่ยูนั่งจดอะไรบางอย่างลงในสมุดพกปกหนังสีดำเล่มเล็กๆ ของเ

ยูเดินไปมาระหว่างตู้กดกาแฟอัตโนมัติเป็นรอบที่สาม ในช่วงห้าชั่วโมง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกยึดเข้าด้วยกันเป็นแนวยาว พร้อมกับถอนหายใจออกมาเสียงดังด้วยความหงุดหงิด"ถ้าฉันพกไอแพดมาด้วยคงดี จะได้นั่งดูซีรีส์รอ นานขนาดนี้ฉันคงดูจบไปสักเรื่องได้แล้วมั้ง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันพลางยกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้เต็มแรง "นี่นายได้นัดไว้จริงใช่ไหมเนี่ย?" ยูหันมาทางคิวที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับเสียงถอนหายใจอีกครั้ง"จริงครับ จริง ผมเป็นคนติดต่อมาเองเลย ถึงแม้ว่าคนที่จัดตารางนัดจะไม่ใช่เจ้าตัวก็เหอะ แต่ผมก็ย้ำไปแล้วนะ ว่าเป็นเรื่องสำคัญ" คิวรีบตอบในทันที ก่อนจะพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย "ว่าแต่...คุณยูรู้ตอนไหนว่าเหยื่อแต่ละรายเป็นคนไข้ที่เข้ารับการรักษาทางสุขภาพจิต""ก็ตั้งแต่ตอนที่นายบอกว่า เหยื่อแต่ละรายเคยพยายามฆ่าตัวตายมาก่อนแล้วทั้งนั้น ถ้ามีบันทึกว่าเคยพยายามฆ่าตัวตาย หมายความว่าพวกเขาอาจเคยเข้ารับคำปรึกษาจากจิตแพทย์มาก่อน ซึ่งที่แน่ๆ ฉันแน่ใจแล้วว่า...เหยื่อรายล่าสุด เป็นคนไข้ของหมอคนนี้แน่นอน" ยูยกกาแฟขึ้นจิบ "และที่สำคัญ...ญาติของเหยื่อเหมือนเตรียมใจเรื่องพวกนี้ไว้แล้ว จนไม่

น้ำแข็งก้อนกลม กลิ้งวนกระทบไปรอบแก้วคล้ายกับกำลังบรรเลงประสานเข้ากับท่อนโซโล่ของแซกโซโฟน ภายในแก้วมีของเหลวปริมาณหนึ่งในสามเคลื่อนตามจังหวะ คล้ายกำลังเป็นส่วนหนึ่งของเสียงเพลงแจ๊สที่ถูกเล่นผ่านแผ่นเสียงบนเครื่องเล่นแบบคลาสสิค ภายใต้บรรยากาศเกือบมืดสนิทในบาร์เล็กๆ ขนาดสองห้องของอาคารพาณิชย์ มีไฟเพียงไม่กี่ดวงห้อยลงมาจากเพดานให้พอได้มองเห็นทางเดินไปห้องน้ำได้โดยไม่ชนขาโต๊ะแถวนั้นซะก่อน แต่ถ้าจะมีใครสักคนนั่งถัดออกไปตรงเคาน์เตอร์บาร์สักหนึ่งช่วงแขนโดยไม่โน้มตัวเข้าไปมองใกล้ๆ คงมองแทบไม่ออกแม้จะเป็นคนรู้จัก แต่ก็เพราะความพิเศษแบบนี้เลยเป็นบาร์ที่ยูมักจะมานั่งอยู่เสมอเวลาอยากใช้เวลาทบทวนจัดระเบียบความคิดของตัวเอง ผู้คนนั่งกันแทบจะเต็มทุกโต๊ะเสมอ แต่บรรยากาศไม่ได้วุ่นวาย แทบจะเหมือนเป็นมารยาทที่ทุกคนจะเข้าใจเป็นอย่างดี แต่ทุกครั้งที่ยูมาที่บาร์นี้ก็มักจะเลือกนั่งตรงเคาน์เตอร์บาร์มากกว่านั่งโต๊ะหรือโซฟายูวางหน้าข้างหนึ่งแนบลงบนเคาน์เตอร์บาร์มองขึ้นดูของเหลวภายในแก้วผ่านแสงจากหลอดไฟสีเหลืองนวล ที่มันกำลังถูกแกว่งวนเบาๆ บนมือขวาของเขา"คุณยูยังไม่ได้ดื่มเลยนะครับ" เสียงจากตำรวจหนุ่มที่นั่งอยู

รถยนต์ซีวิคสีขาวทรงสปอร์ตรุ่นใหม่ล่าสุดขับพุ่งแซงซ้ายทีขวาทีด้วยความเร็วหนึ่งร้อยถึงหนึ่งร้อยสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ถึงแม้จะเป็นช่วงเช้าที่การจราจรยังไม่หนาแน่นมากนัก แต่ถ้ามีกล้องจับความเร็วคงมีใบสั่งส่งถึงบ้านแน่ๆ และใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็มาถึงลานจอดหน้าโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดของเมือง เพราะยังเช้าเลยมีที่ว่างให้เลือกจอดได้อย่างสบาย แต่ยูก็เลือกจอดรถในลานจอดที่ห่างออกไปไกลจากตัวตึก และห่างจากรถคันอื่นที่จอดอยู่ก่อนแล้ว"ไม่คิดว่าคุณยูจะเป็นคนชอบขับรถเร็วนะครับ" คิวพูดพร้อมรอยยิ้มขณะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องตรวจ"เปล่าหรอก เวลาขับรถเร็วๆ มันช่วยให้ฉันตื่นตัวได้ดี เวลาที่เราตื่นเต้นหรือไม่มั่นใจ แต่ละคนก็จะมีวิธีช่วยลดอาการไม่เหมือนกันใช่ไหมล่ะ" ยูพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่คิวได้แต่พยักหน้าทำเหมือนเข้าใจ “ส่วนฉัน… ก็แค่ทำอะไรที่ตื่นเต้นกว่า เรื่องก่อนหน้ามันก็จะดูน่ากังวลน้อยลงยังไงล่ะ” ยูมีสีหน้าเย็นชาอย่างที่คิวไม่เคยเห็นมาก่อน จนทำให้เขาได้แต่นิ่งเงียบไม่กล้าตั้งคำถามอะไรต่อทั้งสองคนยืนพิงตรงราวบันได ก่อนถึงหน้าห้องตรวจ บรรยากาศเงียบเชียบผิดจากครั้งก่อนที่มา แต่ก็มีคนไข้ที่มารอ