ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงิน

ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงิน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-10
Oleh:  Cassian MorrowOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
58Bab
160Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฆาตกรรมต่อเนื่องที่จัดฉากเหยื่อให้เหมือนการฆ่าตัวตาย และฆาตกรยังทิ้งลายเซ็นต์ไว้ในที่เกิดเหตุด้วยโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงิน พร้อมข้อความท้าทายการสืบสวนของตำรวจ ว่านี่ไม่ใช่เหยื่อรายแรก

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

"Lho, Aidah mana, Bu?" tanyaku bingung, melihat istriku tak ada di dapur bersama para wanita yang memasak, termasuk ibu juga ketiga kakak perempuanku.

"Di kamar aja tuh!" Mbak Ida menyahut, aku hanya menghela napas sambil menyimpan sayuran yang baru saja kubeli.

Kebiasaan memang, kalau keluargaku sedang ada acara atau hajatan, Aidah pasti tak pernah mau membantu urusan dapur. Entah kenapa. Padahal, di rumah dia sangat hobi masak.

"Alman samperin dulu ya, Bu."

"Nggak usah, Man. Mungkin istrimu capek." Ibu menjawab sambil mengupas kentang, tak tega aku melihatnya. Sedari tadi beliau belum berhenti bekerja.

Tanpa basa-basi lagi aku ke luar dapur dan menuju kamar depan, tempat kami beristirahat jika berkunjung ke rumah ini.

Benar saja, rupanya Aidah ada di sana.

"Aidah, lagi apa? Kok nggak bantu-bantu?"

Aidah yang tengah tidur menyamping menoleh.

"Lagi nyusuin Rizki, Mas." Tadinya, aku ingin marah. Tapi mendengar alasannya seperti itu, niatku untuk menasihatinya urung seketika.

"Ya sudah, kalau nyusuin Rizkinya selesai, bantuin Ibu sama yang lainnya ya di dapur. Nggak enak kalau kamu di sini cuma numpang tiduran aja," ujarku. Aidah tak menyahut, dia lebih memilih kembali dengan aktivitasnya.

Akhirnya aku pun kembali ke luar kamar, hendak membantu kaum adam yang tengah berjibaku memotong daging kambing di belakang rumah.

Semoga saja, Aidah mau membantu para wanita di dapur. Aku malu jika harus ditegur ketiga kakakku lagi karena istriku yang tak pernah mau membantu pekerjaan untuk acara besar keluargaku.

***

Sebuah mobil pick up dengan muatan nampak beberapa kali pulang pergi. Setelah sibuk dengan daging kambing, aku kembali berkutat membantu tukang dekorasi yang hendak menghias rumah Mbak Ida.

Si empunya acara memang dia, kakak ketigaku. Anak bungsunya, Zainab akan dinikahkan hari esok. Sepertinya acara akan berlangsung meriah dan cukup mewah.

Saking banyaknya makanan yang akan diolah, rumah Ibu sampai menjadi tempat untuk memasak, dikarenakan rumah Mbak Ida memiliki dapur agak sempit, dibanding dapur Ibu yang luas, hingga bisa dimasuki lebih dari sepuluh orang. Apa lagi, masih ada tungku juga, jadi nggak akan rebutan kompor.

"Man, dipanggil Ibu, tuh!" Kakak ipar tertuaku berujar, aku langsung buru-buru menuju rumah Ibu yang berada di samping rumah si pemilik acara.

"Bu, ada apa?" tanyaku sesampai di dapur.

"Ini, Man. Maaf. Tolong buatin tusukan sate, ya?" pinta Ibu, aku langsung menurut.

Sebelum duduk dan membuat tusukan sate, mata ini lebih dulu mencari sosok seseorang di antara ibu-ibu yang berada di dapur.

Rupanya, Aidah masih belum membantu juga. Aku jadi geleng-geleng sendiri. Dengan perasaan dongkol akhirnya aku mulai membelah sebilah bambu untuk kujadikan tusuk sate.

***

"Alman, sini!" Mbak Ida memanggil saat aku sedang membantu beberapa orang memasang sound sistem.

"Iya, Mbak. Ada apa?"

"Istrimu ke mana? Kok dari tadi nggak kelihatan?"

"Aidah nggak ke dapur juga, Mbak?" Malah aku bertanya balik sekarang.

Mbak Ida menggeleng. "Enggak, Man. Nggak ada. Istri kamu tuh kenapa, sih? Maaf-maaf nih ya, Man. Kamu harusnya nasihatin dia, supaya mau bantu-bantu di dapur, ya cuci piring dua buah juga tak apa. Dari pada ndekem terus di kamar, malu sama orang-orang." Aku terdiam sejenak, benar-benar tak mengerti kenapa Aidah selalu bersikap seperti ini.

"Iya, Mbak. Nanti aku nasihatin."

"Iya. Jangan dimanja, ah! Apa nggak malu dia sama mertua?" ucap Mbak Ida lagi. Aku hanya mengulang jawaban yang sama.

Setelah diperingati Mbak Ida, aku langsung menuju rumah Ibu lagi, menghampiri Aidah kembali. Tapi, istri dan anakku tak ada di kamar.

Kucari dia ke dapur, juga tak ada. Di sekeliling rumah aku tidak menemukan sosok Aidah. Sampai di mana mata ini melihatnya tengah terududuk di dekat pelaminan yang baru saja selesai.

Dengan kesal aku langsung menghampirinya.

"Lagi apa sih, kamu? Kok malah duduk-duduk di sini?" tanyaku sedikit emosi, Aidah yang sedang tersenyum kini nampak terkejut dengan kedatanganku.

"Itu, Mas. Lagi ngawasin Rizki, katanya mau main di sini. Takut jatuh atau apa."

"Ya ampun, Aidah. Kenapa kamu nggak titipin Rizki sama aku saja? Harusnya kamu itu di dapur, bantuin Ibu, bantuin Mbak-mbakku. Aneh Mas sama kamu, Dah. Kenapa setiap ada acara hajatan di keluarga Mas, kamu nggak pernah mau bantuin masak. Kenapa?" tanyaku dengan nada tinggi, tak ada yang mendengar kecuali dia karena semua orang sibuk dengan sound sistem juga pekerjaannya masing-masing.

"Mas malu, Dah! Apa kata Ibu dan orang-orang kalau kamu seperti ini terus? Ayo, bantuin mereka masak!" Aidah hanya terdiam, tapi tak lama matanya nampak basah. Bahkan, sekarang dia menghampiri Rizki dan menariknya untuk menjauh dari tempat anak itu bermain.

"Loh? Mau ke mana?" tanyaku saat Aidah berlalu sambil memangku Rizki.

"Aidah? Hey?"

"Aku mau pulang, Mas ...." katanya lirih, air matanya semakin deras membanjiri pipi. Membuatku kian tak mengerti.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
58 Bab
1
ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงินฆาตกรรมต่อเนื่องที่เหยื่อถูกจัดฉากให้เหมือนการฆ่าตัวตาย และฆาตกรยังทิ้งลายเซ็นต์ไว้ในที่เกิดเหตุด้วยโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงิน พร้อมข้อความท้าทายการสืบสวนของตำรวจ"จิ้งจอกตัวที่ห้า จะทำยังไงกับมันดีนะจะเอาเชือกรัดคอ ห้อยไว้ดูเล่นเฉือนเนื้อลึกเข้าไปจนเห็นกระดูก แล้วปล่อยให้ของเหลวสีแดงไหลท่วมพื้นขาวๆ ก็สวยดี ชักเริ่มชอบแบบนี้แล้วสิหรือจะจับมันมารมควันหอมๆ เหมือนเบคอนก็ไม่เลวแต่โยนลงพื้นให้ แตกกระจาย ตอนมองลงไปก็สวยดี"ตัวละคร ชื่อสถานที่ หน่วยงาน หรือเหตุการณ์ต่างๆ ภายในเรื่องเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงใดๆคำเตือน ภายในเรื่องมีฉากบรรยายการฆาตกรรม การทรมาน และเลือด "ให้ผมมาตั้งไกลในวันที่ฝนตกแบบนี้ หวังว่าจะไม่ใช่คดีที่น่าเบื่อเหมือนคดีก่อนหน้านี้นะครับหัวหน้า" ชายผิวขาวรูปร่างสูง บ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ ปนความรู้สึกไม่ค่อยพอใจกับคนที่อยู่ในสาย พลางเสยผมสีดำเข้มที่เปียกชุ่มด้วยมือข้างหนึ่ง พร้อมกับดึงชายเสื้อเชิ้ตที่หลุดออก ยัดเข้าไปในกางเกง ก่อนโน้มตัวลงปัดดินโคลนสีน้ำตาลเข้มที่กระเด็นเป็นจุดออกจากรองเท้าหนังที
Baca selengkapnya
2
คิวหยิบซองพลาสติกใสปิดสนิท ที่ด้านในมีกระดาษเล็กๆ เท่าฝ่ามืออยู่หนึ่งแผ่น รอยฉีกเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่เพิ่งเริ่มหัดเขียน พอตัวเองเขียนไม่สวยก็ฉีกทิ้งแล้วเขียนใหม่ ตัวหนังสือบนกระดาษนั้นก็เช่นกัน ไม่ต่างจากลายมือเด็ก ลงแรงกดปากกาจนแทบทะลุกระดาษ ขนาดตัวอักษรเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง ล้นบรรทัด เส้นขาดๆ หายๆ จนยูพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด แต่เขาก็รับซองพลาสติกที่มีหลักฐานอยู่ในนั้นมาถือไว้ในมือของเขาอยู่ดี เขาลองยกแผ่นกระดาษขึ้นส่องผ่านแสงไฟ เพ่งมองมันใกล้ๆ เผื่อเจออะไรสักอย่างที่พอจะมีประโยชน์ พลางทำมือเหมือนลองเขียนตามคำในกระดาษลงไปในอากาศด้วยมือข้างหนึ่ง"เป็นยังไงบ้างครับคุณยู?" คิวเดินเข้ามาใกล้ๆ เพราะเห็นยูเอาแต่ยืนนิ่งพร้อมกระดาษแผ่นนี้ในมืออยู่นานสองนาน กับมือข้างหนึ่งที่ยังวาดตวัดนิ้วไปมาในอากาศ"อ่อ! แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ" ยูลืมตาพร้อมกับหันมายิ้มให้คิว"เอ๊ะ! ผมน่ะเหรอ? คงเพราะคนเขียนตัวหนังสือไม่สวยละมั้งครับ หรือไม่แน่มือเขาอาจจะมีปัญหาอยู่ก็ได้ อย่างเช่นอาจจะพิการ ไม่ก็ใช้มันได้ไม่ถนัด แล้วคุณยูคิดว่ายังไงล่ะ""ฉันคิดว่า...เขาเป็นคนน่าสนใจทีเดียว ถ้าไม่ติดที่เขาเป็นฆาตกร" ยูรีบพ
Baca selengkapnya
3
"อื้อ...ว่าไง" ปลายสายกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เหมือนคนที่โดนปลุกให้ลุกจากที่นอน"ไม่ดีใจที่น้องโทรหาเหรอครับคุณพี่ชาย" ยูพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน"มีเรื่องอะไรก็ว่ามา" ปลายสายยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนเช่นทุกครั้งที่ยูโทรไป"เฮ่อ...ก็ได้ๆ" ยูได้แต่พ่นลมหายใจออกมาพร้อมเสียงคำรามในลำคอ "คือ...ผมเจอคดีที่น่าสนใจมากๆ มาน่ะ มันทำให้อดไม่ไหวจะต้องเล่าให้พี่ฟังตอนนี้เลย" ยูพูดรัวๆ ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กอยากอวดของเล่นใหม่ "พอพี่ได้ฟังก็ต้องคิดว่ามันน่าสนใจเหมือนผมแน่ๆ""เดี๋ยว!" ปลายสายมีน้ำเสียงเข้มขึ้น "แล้วแกจะเอาเรื่องคดีของตำรวจมาเล่าให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างฉันฟังทำไม" น้ำเสียงของคนที่อยู่ปลายสายเริ่มจริงจังมากขึ้น"พี่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปซะหน่อย" ยูรีบแย้งพร้อมทำเสียงอ้อนเหมือนเด็ก "พี่เป็นที่ปรึกษาส่วนตัวของผมนะ อย่าลืมสิ" ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบจากอีกฝ่าย ยูก็รีบพูดต่อโดยไม่ให้มีช่องว่างที่คนในสายพูดแทรก "เอาน่าๆ ลองฟังเรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟังสักหน่อยแล้วกัน แล้วพี่ค่อยบ่นผมทีเดียวก็ได้ ก่อนปลายสายจะเงียบไป ได้ยินแค่เสียงถอนหายใจ "งั้นผมจะเริ่มล่ะนะ" ย
Baca selengkapnya
4
"คุณยูครับ!" ตำรวจหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ห้องทำงานชั่วคราวของยูด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ หายใจไม่เป็นจังหวะ ตั้งแต่เช้า ยูยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดพักก่อน"มีความคืบหน้าเรื่องคดีแล้วใช่ไหม?" ยูไถเก้าอี้ที่มีล้อเล็กๆ ของเขาผละออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานพลางควงปากกาด้ามสีดำไว้ในมือรอฟังสิ่งที่คิวจะบอก"ผมคิดว่าผมรู้แล้วครับว่าใครเป็นเหยื่อสามรายก่อนหน้านี้" คิวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอย่างพอใจ"ไหนลองเล่าสิ่งที่นายอดหลับอดนอนหามาได้สิ" ยูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางหมุนเก้าอี้ที่นั่งไปมาพร้อมกับกดเปิดปิดปากกาซ้ำๆ"ผมลองกลับไปค้นดูคดีฆ่าตัวตายในช่วงหนึ่งปีนี้อย่างที่คุณยูบอก ปรากฏว่าผมไปพบคดีที่มีความเชื่อมโยงกันที่ไม่ได้สังเกตมันมาก่อน" คิวยืนพูดพลางยื่นแฟ้มคดีเปิดหน้าที่มีภาพถ่ายในที่เกิดเหตุให้ยูดู "มีคดีที่สรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายอยู่หลายคดีก็จริง แต่ผมมั่นใจว่าต้องเป็นสามคดีนี้แน่นอน""ทำไมนายมั่นใจขนาดนั้นล่ะ?" ยูยังไม่ละสายตาจากภาพถ่ายในแฟ้ม"เพราะทั้งสามคดีนี้มีโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินถูกวางไว้ในที่เกิดเหตุเหมือนกันกับที่เราเจอในคดีล่าสุด""แล้วนายมั่นใจไ
Baca selengkapnya
5
"คุณยูครับ!" ตำรวจหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ห้องทำงานชั่วคราวของยูด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ หายใจไม่เป็นจังหวะ ตั้งแต่เช้า ยูยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดพักก่อน"มีความคืบหน้าเรื่องคดีแล้วใช่ไหม?" ยูไถเก้าอี้ที่มีล้อเล็กๆ ของเขาผละออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานพลางควงปากกาด้ามสีดำไว้ในมือรอฟังสิ่งที่คิวจะบอก"ผมคิดว่าผมรู้แล้วครับว่าใครเป็นเหยื่อสามรายก่อนหน้านี้" คิวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอย่างพอใจ"ไหนลองเล่าสิ่งที่นายอดหลับอดนอนหามาได้สิ" ยูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางหมุนเก้าอี้ที่นั่งไปมาพร้อมกับกดเปิดปิดปากกาซ้ำๆ"ผมลองกลับไปค้นดูคดีฆ่าตัวตายในช่วงหนึ่งปีนี้อย่างที่คุณยูบอก ปรากฏว่าผมไปพบคดีที่มีความเชื่อมโยงกันที่ไม่ได้สังเกตมันมาก่อน" คิวยืนพูดพลางยื่นแฟ้มคดีเปิดหน้าที่มีภาพถ่ายในที่เกิดเหตุให้ยูดู "มีคดีที่สรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายอยู่หลายคดีก็จริง แต่ผมมั่นใจว่าต้องเป็นสามคดีนี้แน่นอน""ทำไมนายมั่นใจขนาดนั้นล่ะ?" ยูยังไม่ละสายตาจากภาพถ่ายในแฟ้ม"เพราะทั้งสามคดีนี้มีโมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินถูกวางไว้ในที่เกิดเหตุเหมือนกันกับที่เราเจอในคดีล่าสุด""แล้วนายมั่นใจไ
Baca selengkapnya
6
"นี่คือ..." ยูใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้บีบริมฝีปากล่างของตัวเอง ยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "...คอลเลคชั่นโมเดลจิ้งจอกเหรอครับ""ใช่แล้วครับ" เบนยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายผ่านแว่นกลมโตของเขา "แต่ขอโทษนะครับ ที่ไม่มีของที่คุณหาอยู่" เขาค้อมศีรษะเล็กน้อยขอโทษ ขณะที่ยูหยิบโมเดลจิ้งจอกที่วางบนเคาน์เตอร์แต่ละตัวขึ้นมาดูอย่างเบามือ ก่อนที่จะหันกลับมาที่เบน แต่เหมือนเขาจะรู้ว่ายูจะถามเรื่องอะไร "โมเดลจิ้งจอกน้ำเงินของผมมีคนเสนอราคาที่สูงมากๆ และเขาก็ดูอยากได้มันเอามาก ผมเลย...ต้องยอมขายน่ะครับ""อ้อ...แล้วราคาที่สูงมากๆ นี่คือเท่าไหร่เหรอครับ""ห้าหมื่นบาทครับ""ห้าหมื่น!!" คิวพูดเสียงดังด้วยความตกใจ "โมเดลตัวแค่นี้เนี่ยนะ" เขาหันไปมองโมเดลจิ้งจอกตัวอื่นๆ ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ก่อนพ่นลมออกจากปาก"เออ...มีแค่โมเดลจิ้งจอกสีน้ำเงินแบบเดียวเท่านั้นแหละครับ ที่ราคาสูงขนาดนั้น ส่วนโมเดลที่เหลือราคาหลักพันแค่นั้นเอง""ว้าว!! ราคาต่างกันมากเลยนะครับ" คิวยังพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น"ใช่ครับ แต่ถ้าเป็นช่วงประมาณหกปีก่อนหน้านี้ละก็..." เบนกลอกตาขึ้นเหมือนพยายามนึกอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะเริ่มเล่าความทรงจำวันแร
Baca selengkapnya
7
"พวกคุณรู้ไหมครับว่าผมรู้สึกยังไงตอนเห็นโมเดลนั่น" เบนหันไปมองคิวแล้วหันกลับมาถามยูด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น แต่เขาไม่ได้รอคำตอบ "นี่มันของขวัญแห่งโชคชะตาชัดๆ !!" เขาพูดเสียงดังพร้อมกับกำปั้นทุบลงบนเคาน์เตอร์ "และมันก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด""ยังไงเหรอครับ?" ยูถาม"วันต่อมา...ลูกค้าแน่นร้านจนผมไม่มีเวลากินข้าวเลย และโมเดลที่เขาถือมาวันนั้นทั้งสองตัวก็ถูกขายไปในวันนั้น""สองตัวเหรอครับ?" ยูเอียงศีรษะ"ใช่ครับ ครั้งแรกที่เขามาที่ร้านเขาเพิ่งเริ่มทำแค่โมเดลจิ้งจอกน้ำเงินและส้ม ตอนเย็นวันนั้นผมโทรไปหาเขา แล้วเล่าให้เขาฟังว่าลูกค้าชอบมากและยังถามหาอยากจะซื้อมันเพิ่มอีกด้วย พอเขาฟังจบผมได้ยินเสียงเขาดีใจมาก ผมก็รู้สึกมีความสุขไม่ต่างจากเขาหรอกครับ""แสดงว่า...คุณมีที่อยู่หรือเบอร์โทรเขาด้วยใช่ไหมครับ?" คิวพูด"นายใจเย็นๆ สิ ฉันกำลังสนุกกับเรื่องที่เขากำลังเล่าเลย" ยูขมวดคิ้วหันมาที่คิว"ขอโทษครับ" "ผมมีครับ ที่อยู่ เบอร์โทร ถึงแม้ผมจะไม่มีโอกาสได้ไปเจอเขาตามที่อยู่ก็เถอะ แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันบ่อยๆ ด้วย เพราะจริงๆ แล้วตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนชอบคุย หรือเป็นประเภทชอบเข้าสังคมสักเท่าไหร่ แต่ไม่ได
Baca selengkapnya
8
ควันสีขาวลอยฟุ้งอย่างอ้อยอิ่งขึ้นผสมกับสีส้มของท้องฟ้ายามเย็นหลังฝนหยุด ยูเอนตัวพิงพนักม้านั่งหินอ่อนทิ้งศีรษะลงบนขอบพนักพิง ปิดเปลือกตาสนิทปล่อยให้มวนบุหรี่ในมือที่ทิ้งดิ่งข้างลำตัวค่อยๆ ไหม้ไปอย่างช้าๆ ขณะที่มืออีกข้างวางบนโต๊ะหินอ่อน เคาะปลายนิ้วเบาๆ คล้ายไล่สเกลเปียโน"อยู่นี่เองเหรอครับ ผมไปหาที่ห้องทำงานไม่เจอ คิดว่าคุณยูจะไปหากาแฟดื่มเสียอีก" คิวนั่งลงม้านั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกระดาษหนึ่งแผ่นวางลงบนโต๊ะ"ได้ผลเปรียบเทียบลายนิ้วมือของเบนแล้วใช่ไหม?" ยูขยับตัวขึ้นมานั่งตัวตรง ก่อนจะขยี้บุหรี่ที่สูบค้างไว้ลงในที่เขี่ยบุหรี่สเตนเลสทรงกระบอกข้างม้านั่ง "ไม่ตรงกันใช่ไหม?" ยูไม่เว้นจังหวะให้คิวได้ตอบคำถาม"เอ๊ะ! ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นละครับ?""ไม่รู้เหมือนกัน""ห๊ะ!!""เปล่าหรอกแค่...เขาอาจยังไม่ตรงกับลักษณะผู้ต้องสงสัยในแบบที่ฉันคิดไว้ล่ะมั้ง" ยูหยิบกล่องเหล็กสีเงินขนาดพอดีกับกระเป๋าเสื้อเชิ๊ตสีดำของเขาออกมาก่อนจะเปิดมันออก "นายสูบบุหรี่ไหม?" ยูไม่ได้รอคำตอบจากคิว เขายื่นกล่องเหล็กแบนๆ ที่เหลือบุหรี่อยู่สี่มวน ให้คิวหยิบ เขามีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบไปหนึ่งมวนคาบไว้ในปาก "แต่ฉัน
Baca selengkapnya
9
"ผลชันสูตรเป็นยังไงบ้าง" บรรยากาศรอบๆ รู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ยูยืนนิ่งเงียบกัดริมฝีปากแน่น"คุณยูลองดูสิครับ" คิวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนยื่นมือถือให้ยู"ไม่พบร่องรอยการต่อสู้หรือทำร้ายร่างกาย ไม่มีการล่วงละเมิดทางเพศ พบยานอนหลับในร่างกายปริมาณสูง แต่ไม่ใช่สาเหตุในการทำให้เสียชีวิต" ยูพึมพำกับตัวเอง ค่อยๆ ไล่สายตาอ่านรายงานในมือถือ "มีการเสียเลือดจำนวนมาก สาเหตุของการเสียชีวิตคือ..." ยูขมวดคิ้ว "จมน้ำ จมน้ำตายอย่างงั้นเหรอ?" ยูอ่านทวนอีกรอบพร้อมกับน้ำเสียงที่ดังมากขึ้น "จมน้ำตายเนี่ยนะ!" เขายังไม่เชื่อสาเหตุการตายที่ตัวเองเพิ่งได้รับรู้ไป "สภาพของผู้ตายก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะจมน้ำได้นี่" ยูพูดขึ้น แต่ไม่ได้ต้องการคำตอบจากคิว เขาพยายามนึกถึงสภาพศพของผู้ตายในวันเกิดเหตุจากภาพถ่ายหลายใบที่คิวเอาให้ดูในวันเกิดเหตุ และภาพนั้นยังติดอยู่ในหัวเขาแน่นชัดเจนทุกรายละเอียด "หรือว่า..." จู่ๆ เขาก็รู้สึกอึดอัดเหมือนถูกกดอัดเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบตรึงทุกส่วนด้วยโซ่เหล็กอันใหญ่จนขยับตัวไม่ได้"มีอะไรครับ?" คิวถาม"ไม่มีใครเคลื่อนย้ายศพก่อนตำรวจไปถึงใช่ไหม?" เขากลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ"ใช่ครับ ผ
Baca selengkapnya
10
หลังจากขับรถตามแอปพลิเคชันนำทางตามถนนหลักข้ามเมืองนานกว่าหนึ่งชั่วโมง แอปพลิเคชันนำทางก็แจ้งเตือนให้เบี่ยงออกจากถนนหลัก เลี้ยวรถผ่านใต้สะพานกลับรถ เดินทางต่อไปตามถนนคอนกรีตเล็กๆ ที่พอให้รถขับสวนกันไปมาได้แบบช้าๆ ตลอดสองข้างทางส่วนใหญ่เป็นสวนปาล์ม และสวนมะพร้าว กินพื้นที่เป็นบริเวณกว้างสลับกับโรงงานอุตสาหกรรมแปรรูปขนาดเล็ก และตึกให้เช่าตั้งอยู่กันอย่างห่างๆจนใช้เวลาเดินทางผ่านไปอีกสามสิบนาที แอปพลิเคชันนำทางก็แจ้งเตือนว่ามาถึงจุดหมายซึ่งอยู่ทางซ้ายเรียบร้อยแล้ว และปลายทางที่แอปพลิเคชันนำทั้งสองคนมาเป็นอาคารพาณิชย์สองชั้น มีทั้งหมดหกห้อง แต่ดูเหมือนจะมีผู้เช่าแค่สามห้อง เพราะมีป้ายให้เช่าแปะไว้ที่ประตูของอีกทั้งสองห้องนั้น และเมื่อดูจากสีป้ายที่ซีดและข้อความบางคำที่เลือนหายก็พอจะคาดเดาได้ ว่าไม่มีผู้เช่ามานานมากแล้ว"คงจะเป็นห้องที่อยู่ริมสุดนั่นสินะ" ยูเอ่ยขึ้น ก่อนนักสืบหนุ่มทั้งสองคนจะเดินลงจากรถ ตรงไปห้องที่อยู่ริมสุดถัดจากห้องว่างที่ขึ้นป้ายให้เช่าสองห้องติดกันนั้น"ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเราจะมาหาใคร คงดูไม่ออกเลยนะครับ ว่าเจ้าของห้องนี้คือคนที่เราตั้งใจมาพบ" คิวหยุดยืนตรงหน้าห้องสุดท
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status