Loveless Deal With The Possessive Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

Buhay na buhay ang charity gala sa saliw ng marahang musika ng orkestra at mga eleganteng usapan.Ilang matatagal nang kakilala ng pamilya Miller ang nagtipon-tipon, may hawak na baso ng alak. Ang isa sa kanila, na bahagya nang tinatamaan ng inumin, ay humagikhik habang kumikiling kay Hudson.“Hudson,” biro nito, “iyang si Elena… siya ba ‘yung ‘babae’ na nabanggit mo noon? Everyone’s saying she’s your so-called ‘the exceptional woman’.”Magaan ang pagkakasabi ng mga salita—ngunit agad na nagbago ang atmospera.Sa paligid nila, tila may dumaang kuryente ng tensyon sa mga tao. Ang iba ay sumulyap kay Haile na nakatayo sa tabi ng asawa. Ang iba naman ay unti-unting binura ang kanilang mga ngiti, tila naghihintay ng susunod na eksena.Agad na nagdilim ang ekspresyon ni Hudson.Ang una niyang instinct ay tingnan si Haile.Nananatiling nakangiti nang magalang ang dalaga—composed at flawless—ngunit may bahagyang bakas ng sakit na kumislap sa kanyang mga mata bago niya ito agad na ikinubli.A

Tanging ang mainit na liwanag ng isang yellow desk lamp ang nagbibigay-buhay sa silid-aklatan. Ang banayad na sikat nito ay nakabalot sa kanilang dalawa habang magkatabing nakaupo sa sofa.“This one is so cute!” Humalakhak nang husto si Haile hanggang sa halos matumba siya, habang itinuturo ang isang larawan ni Hudson na tinutukso ng mga kaklase—sapilitan itong pinasuot ng bunny ears noong may school event. “President Miller, hindi ko akalaing may ganito ka palang side. You were actually… cute!”Napabuntong-hininga na lang si Hudson sa kawalan ng magagawa, habang ang mga dulo ng kanyang tainga ay muling namumula nang bahagya. “It was a class activity. I had no choice.”“Pero nakangiti ka rito nang napakasaya,” sabi ni Haile, habang hinahaplos ng kanyang tingin ang maliwanag at walang pinapasan na ngiti sa larawan.Patuloy niyang tiningnan ang album hanggang sa makarating sa huling pahina, na mas makapal kumpara sa iba—tila may isang bagay na maingat na itinatago sa loob nito.Bahagyan

Ang ulan ng taglagas sa Fort Bonifacio ay tila walang katapusang bumabagsak.Sa loob ng psychiatric ward ng municipal hospital, ang mga patak ng ulan ay kumatok sa bintana sa isang mapurol at paulit-ulit na ritmo—gaya ng isang hatol na walang katapusan.Dalawang linggo na si Amelia dito.Ang benda sa kanyang pulso ay paulit-ulit nang pinalitan. Naghihilom na ang sugat sa ibabaw, ngunit ang isang bagay sa kaibuturan ng kanyang pagkatao ay matagal nang nawasak na hindi na kailanman maaayos pa.Naupo siya sa tabi ng bintana, nakatitig sa walang kulay na langit gamit ang kanyang mga blangkong mata—gaya ng isang manika na nakalimot na kung paano makaramdam.Nang hapong iyon, ang telebisyon sa ward ay nagpalabas ng balitang pinansyal.“The Carnell Group continues to decline… new CEO Haile announces large-scale restructuring…”Nang mabanggit ang kumpanya ni Conrad, napakahalaga ngunit napakaikli nito.“Dating ehekutibo ng Carnell Group.”Sa screen, nakatayo si Haile sa isang press conference

Pagkalipas ng ilang araw, sumapit na ang ikapitumpung kaarawan ng matandang Montinola—si Elizabeth.Ang mansyon ng pamilya Montinola ay mas maliwanag at mas masigla kaysa sa mga nakaraang taon. Ang mga parol at eleganteng streamers ay nagpapalamuti sa mga bulwagan, habang ang banquet hall naman ay napuno ng mga panauhin—halos lahat ng maiimpluwensyang pangalan sa BGC ay dumating.Nang pumasok si Haile na suot ang isang champagne-colored gown, habang nakakapit sa braso ni Hudson, agad siyang naging sentro ng atensyon ng lahat.Ngunit agad ding napatigil ang kanyang paningin.Sa pangunahing lamesa, tuwid na nakaupo si Elizabeth sa kanyang pwesto ng dangal. At sa tabi nito—na maingat at tapat na umaasikaso sa kanya—ay hindi isang miyembro ng mas nakababatang henerasyon ng pamilya Montinola.Kundi si Elena.Naka-suot si Elena ng isang pino at malalim na asul na terno-style gown, at ang kanyang buhok ay maayos na nakapusod nang mababa. Bahagya siyang humilig kay Elizabeth habang nakikinig

Naghari ang isang nakakabinging katahimikan sa loob ng silid-aklatan.Nakatayong walang kibo si Elizabeth sa ilalim ng malamlam na liwanag, bakas ang magkakasalungat na emosyon sa kanyang mukha.May galit dahil sa pagkabunyag ng kanyang mga lihim, may katigasan ng ulo mula sa maraming taon ng pagtanggi… at may isa pang bagay na nakabaon nang malalim sa ilalim ng lahat ng ito.Pagsisisi.“Si Camelle…” sa wakas ay ibinulong niya, bahagyang nanginginig ang kanyang boses. “Masyado siyang maraming opinyon. Ang kailangan ng pamilya Montinola ay isang disenteng asawa—someone obedient, ang taong susuporta sa asawa at mag-aalaga sa pamilya. Hindi ang isang babaeng patuloy na hinahabol ang sarili niyang ambisyon.”Mapait na napangiti si Arthur.“Nagbago na ang panahon, Mom. Hindi na lang basta nananatili sa bahay ang mga babae ngayon. Pwede na silang magkaroon ng career, mga pangarap, at sariling ambisyon. Ganoon si Camelle. Ganoon din si Haile. Walang mali roon.”“Walang mali?” Mabagal na muli