All Chapters of Loveless Deal With The Possessive Billionaire: Chapter 141 - Chapter 150

Nasa rurok na ng kasiglahan ang celebration banquet habang ang dambuhalang screen sa gitna ng bulwagan ay nagsimulang magpakita ng mga highlights mula sa global design show. Nang lumabas ang mga eksena mula sa “Tracing the Light,” muling sumabog ang palakpakan sa buong silid. Ipinakita sa slow motion ang sandali ni Hudson sa runway—ang kanyang kalkuladong mga hakbang, ang eleganteng pagwagayway ng kanyang trench coat habang lumingon, at ang tahimik na sidhi ng kanyang tingin. Bawat kuwadro ay tila isang maingat na nilikhang obra maestra. Pagkatapos, ang footage naman ni Haile ang lumitaw. Nakatayo siya sa entablado, tinatanggap ang kanyang tropeo—ang kanyang ekspresyon ay pinaghalong gulat at ningning. Sa huli, umalingawngaw muli ang boses ng host: “Ms. Haile has not only won the Gold Award, but has also been unanimously recognized as one of the world’s top designers of the year!” Dumagundong ang palakpakan sa bulwagan. Agad na pinalibutan si Haile ng kanyang koponan—nagkakantinga

Pagkatapos makauwi mula Paris ay ang paghahanda para sa banquet naman ngayon ang pinagkakaabalahan ng lahat. Ang pinaka-marangyang banquet hall sa buong lungsod, ang Cloud Peak, ay tuluyang inarkila ng Miller Group para sa gabing iyon. Upang ipagdiwang ang Gold Award ni Haile sa Global Design Show, personal na nag-organisa si Hudson ng isang pagtitipon na may pambihirang engrande—dahil dito, agad itong naging laman ng usap-usapan sa mundo ng negosyo at sining. Sa pasukan, ang kanyang nagwaging koleksyon na "Tracing the Light" ay nakadispley sa mga eleganteng installations, habang ang malalaking screens sa magkabilang panig ng bulwagan ay nagpapalabas ng mga highlights mula sa fashion show sa Paris. Sa gitna ng lahat, isang dambuhalang circular screen ang paulit-ulit na nagpapalabas ng mismong runway show nang gabing iyon. Bawat sandali na lumilitaw si Hudson sa runway, muling nag-uumpisa ang bulungan ng paghanga sa buong bulwagan. Ang bawat swabe niyang pag-ikot, ang pagwagayway ng

Isang madilaw na wall lamp lamang ang nakasindi sa loob ng silid, na nagbibigay ng malambot at tila hamog na liwanag sa buong kwarto. Ang init na dala ng hot spring ay nananatili pa rin sa balat ni Haile. Nang maingat siyang ilapag ni Hudson sa kama, tila ba sumunod ang init na iyon, na bumabalot sa kanya sa isang mahalumigmig na yakap. Maging ang kanyang hininga ay may dala ring tamis at init. Nananatili ang kamay ni Hudson sa kanyang baywang, at ang init ng palad nito ay nanunuot sa manipis na tela ng kanyang bathrobe. Tahimik itong nakatingin sa kanya. Sa gitna ng malamlam na ilaw, ang tingin nito ay mas malalim kaysa sa dati—kontrolado, pigil, ngunit puno ng mga emosyong hindi niya lubos na mabasa... pero sa kabila nito, pinapadama siya nito na ligtas siya. “Hudson,” mahina niyang tawag, halos hindi matatag ang kanyang boses. “Hmm?” Maingat nitong inalis ang mga basang hibla ng buhok sa kanyang pisngi gamit ang mga daliri. Kinagat ni Haile ang kanyang labi. Matapos ang mahaba

Sa labas ng Fort Bonifacio, narating ni Conrad ang kasalukuyang kumpanya ni Kyle gamit ang address na buong tiyaga niyang tinunton. Huminga siya nang malalim, pilit na sinusupil ang kahihiyang namumuo sa kanyang dibdib. Anim na buwan ang nakalipas, hinding-hindi siya tutuntong sa ganitong lugar—lalo na ang maghanap sa isang lalaking gaya ni Kyle. Pero mahigit pitumpu't dalawang oras na ang nakakalipas mula nang mawala ang kanyang ina. Napakabagal ng pag-usad ng pulisya, at pakiramdam niya ay unti-unti na siyang nawawalan ng bait. Sa loob ng opisina, napatigil si Kyle sa pakikipag-usap sa telepono nang makita siya. Matapos ang ilang huling salita sa kabilang linya, ibinaba nito ang phone at kaswal na sumandal sa upuan, bahagyang nakataas ang baba. "Well, look who it is. Isang pambihirang bisita." Hindi maikakaila ang pang-uuyam sa boses nito. "Kyle, kailangan ko ng tulong mo," direktang sabi ni Conrad. Nag-sindi ng sigarilyo si Kyle at dahan-dahang nagbuga ng usok. "Help? Hihingi

Ang Shark Tooth Island ay di-hamak na mas mapanglaw kaysa sa inakala ni Conrad. Ang speedboat ay nagawa lamang huminto ilang daang metro ang layo mula sa pampang dahil sa matatalas na bahura na nakapalibot sa isla. Tatlong araw na ang lumipas. Mula nang matanggap ang lead hanggang sa ma-organisa ang rescue operation, tatlong buong araw ang ninakaw ng panahon. Sa loob ng tatlong araw na iyon, halos hindi natulog si Conrad. Tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, napapanaginipan niya ang kanyang ina na tinatawag ang kanyang pangalan mula sa isang madilim at hindi maabot na lugar. “Ito na ang lugar.” Itinuro ni Ethan ang madilim na anino ng isla sa unahan. Hindi malaki ang isla, pero ang lupain nito ay baku-bako at mahirap lakaran. Ang mga sanga ay gumuguhit sa mga kamay at mukha ni Conrad hanggang sa lumabas ang dugo, pero wala siyang pakialam sa sakit. Ang kanyang mga mata ay pilit na naghahanap sa bawat sulok kung saan maaaring may nagtatago. “Mom! Mom, nasaan ka?!” Dalawang o