All Chapters of แม่ของลูกที่เขาไม่ปรารถนา: Chapter 21 - Chapter 26

ใบหน้าหล่อมุดเข้าไปยังกลางใจสาวพลางแลบลิ้นออกมาเลียปุ่มกระสันจนทำเอาร่างบอบบางถึงกับห่อไหล่และแขม่วหน้าท้องด้วยความรู้สึกเสียวสยิวมากๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ที่เขาเคยทำมามันก็เสียวมากอยู่แล้ว แต่พอเขาทำแบบนี้มันเสียวมากจนไม่สามารถเปรียบกับอะไรได้"อ๊า ซี้ด"ลิ้นร้อนที่ไม่เคยได้สัมผัสกับกลีบกุหลาบของใครมาก่อนดูดเลียกลีบอวบอิ่มอย่างนุ่มนวลจนทำเอาร่างบอบบางแอ่นเนินสาวเข้าหาปากหนาที่กำลังมอบความสุขให้เธอ ลิ้นหนากระหวัดเลียไปทั่วร่องกลีบสีหวานอย่างช่ำชองเหมือนกับว่าตัวเองเคยทำมาแล้วหลายครั้งอย่างนั้นแหละทั้งที่เพิ่งได้ทำวันนี้นี่เอง ปลายลิ้นร้อนตวัดขึ้นลงซ้ำๆอยู่อย่างนั้นจนทำให้ร่างเล็กจำต้องอ้าขาออกไปให้กว้างอีกเพราะความเสียวซ่านนั้นมันมากเหลือเกิน"อื้อ อ๊า" เสียงหวานส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างมีความสุข ตอนนี้ในสมองของเธอขาวโพลนไปหมด อีกทั้งในท้องของเธอเหมือนกับว่ามีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนอยู่ในนั้นลิ้นนุ่มของธามไทยังคงเลียต่อไปอย่างขยันขันแข็งจนตอนนี้มีน้ำสีใสไหลออกมาจากร่องสีสวยในจำนวนมากมายจนทำให้มีเสียงความฉ่ำแฉะที่กระทบกับปลายลิ้นดังออกมาอย่างชัดเจนแผล่บ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!"อ๊า เร็วหน่อ

หลายวันต่อมาเป็นเวลาห้าวันแล้วที่ณินามีอาการแพ้ท้องซึ่งอาการค่อนข้างหนักพอสมควร ในแต่ละวันเธอจะอาเจียนราวสี่ถึงห้ารอบจนไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นจากที่นอน แม้แต่น้ำเธอก็ยังกลืนไม่ลง กินอะไรเข้าไปก็อาเจียนออกมาหมด ดังนั้นสิ่งที่ทำได้คือต้องนอนอย่างเดียว เพราะถ้านอนอาการคลื่นไส้จะไม่รุนแรงมากนัก แต่เมื่อไหร่ที่เธอลุกออกจากที่นอนก็รู้สึกคลื่นไส้ในทันที ซึ่งมันรู้สึกทรมานมากห้าวันมานี้ธามไทไม่ได้โทรหาณินาเลย แต่เธอก็พอจะเข้าใจได้ว่าเขาต้องอยู่เฝ้าเพื่อนสาวเพราะเพื่อนของเขาไม่มีญาติที่ไหนเลย แต่เธอก็อดน้อยใจเขาไม่ได้อยู่ดี และคิดว่าในระยะเวลาห้าวันเขาไม่คิดจะโทรมาหาเธอบ้างเลยเหรอ หรือส่งข้อความมาบอกก็ยังดี แต่ก็ช่างเถอะ เพราะเธอไม่ได้มีความสำคัญอะไรขนาดนั้นที่เขาต้องมาสนใจ เมื่อคิดได้อย่างนั้นเธอจึงรู้สึกปลงไปกับสิ่งที่เป็น พลางคิดในใจว่าตนเป็นที่พึ่งที่แห่งตนจะดีที่สุด ด้านธามไทกับมัทนาหลังจากที่มัทนานอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาห้าวัน วันนี้หมอก็อนุญาตให้มัทนาออกจากโรงพยาบาลได้ และธามไทก็ไปส่งมัทนาที่คอนโด จากนั้นเขาก็กลับมาหาณินาที่คอนโดทันทีในระยะเวลาห้าวันที่ธามไทต้องอยู่

เพ้นท์เฮ้าส์ วันต่อมาตอนนี้ธามไทกับณินาก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเพ้นท์เฮาส์ขนาดใหญ่และกว้างขวางที่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโดหลังนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้วหลังจากที่ธามไทนำเสื้อผ้าของตัวเองและของณินาเข้าตู้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาจึงมาหย่อนตัวนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงที่คนตัวเล็กนั่งอยู่แล้วเอ่ยถามออกไป"เธอชอบห้องนี้ไหม""ชอบค่ะ สำหรับณินาไม่ว่าที่ไหนณินาก็ชอบทั้งนั้นแหละค่ะ" ระบายยิ้มอ่อน"ฉันชอบที่เธอเป็นคนแบบนี้แหละ""..." เขาชอบที่เธอเป็นแบบนี้ แบบไหนเหรอ ณินาคิดในใจ"เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฉันเลย ทั้งที่ฉันพร้อมจะให้เธอ""ณินาไม่เคยรู้สึกว่าอยากได้ของคนอื่น ณินาพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีค่ะ" ยิ้มบางๆ ก่อนที่เรียวปากหยักได้รูปจะเอ่ยขึ้น"เธอยังจำได้ใช่ไหมที่ฉันเคยบอกว่าเธอจะเป็นได้แค่แม่ของลูกเท่านั้น" เขาแกล้งถามพร้อมรอยยิ้มอ่อน"ณินายังไม่ลืมค่ะ เรื่องนั้นณินายังจำได้อยู่เสมอ""แล้วไม่อยากเป็นมากกว่าแม่ของลูกเหรอ" ยิ้มล้อ"มากกว่าแม่ของลูกคือภรรยาของคุณน่ะเหรอคะ""อืม""ไม่ค่ะ""ทำไม""เพราะคุณเคยบอกว่าถึงคุณจะมีลูกกับณินา แต่ต่อไปคุณก็ต้องแต่งงานกับคนที่คุณรัก และหลังจากนั้นคุณกับคนรักจะช่