แม่ของลูกที่เขาไม่ปรารถนา

แม่ของลูกที่เขาไม่ปรารถนา

last updateLast Updated : 2026-03-04
By:  DuangkwanCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
26Chapters
3.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ถ้าเธอท้องฉันจะรับผิดชอบแค่ลูก แต่ฉันจะไม่รับผิดชอบให้เธอมาเป็นเมีย เธอก็รู้กฎข้อนี้ดีอยู่แล้วนี่“

View More

Chapter 1

1 ย้ำเตือน

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
26 Chapters
1 ย้ำเตือน
แนะนำตัวละครธามไท อายุ29ปีทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ซึ่งมีอยู่ในหลายสิบจังหวัดในประเทศไทยและต่างประเทศณินา อายุ23ปี...ตัวอย่าง"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของฉันหรอกนะ""แล้ว...ณินาต้องกินยาคุมไหมคะ""ไม่ต้องกินหรอก ถ้าเธอท้องฉันจะรับผิดชอบ"....."ถ้าต่อไปฉันได้แต่งงานกับคนที่ฉันรัก ฉันกับคนรักก็จะช่วยกันเลี้ยงลูกเอง ส่วนเธอจะไปมีใครหรือมีลูกใหม่กับใครก็แล้วแต่เธอ""...".........."คุณย่าครับผมอยากแต่งงานกับระรินครับ" เสียงทุ้มมีเสน่ห์ของธามไทเอ่ยบอกกับคนเป็นย่าที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่แบเบาะ และเขาก็พูดขอแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ทว่าคุณย่ายังไม่ยอมให้เขาแต่งงานเสียทีแม่ของธามไททิ้งเขาไปหลังจากคลอดเขาได้แค่ไม่กี่วันซึ่งไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ คุณย่าบอกว่าแม่ของเขาหวังแค่ทรัพย์สมบัติของคุณย่า พอคุณย่าบอกว่าจะไม่รีบแบ่งทรัพย์สมบัติให้พ่อ แม่ของเขาจึงทิ้งพ่อและเขาไปอย่างไม่ใยดีพอเขาอายุได้สามขวบพ่อของเขาก็เสียชีวิตเพราะโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ดังนั้นหน้าที่การดูแลเขาจึงตกเป็นของคนเป็นย่าคนเดียวตั้งแต่นั้นมา ซึ่งคุณย่าเป็นหม้ายสามีตายตั้งแต่ท่านอายุส
Read more
2 ไม่ยอมขัดคำสั่ง
คอนโดระริน วันต่อมา"เมื่อไหร่เราจะได้แต่งงานกันสักทีล่ะคะธามไท นี่ก็สองปีแล้วนะคะที่เราคบกันมา" ระรินพูดกับแฟนหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงเง้างอดอย่างที่เธอมักจะทำอยู่เป็นประจำเวลาที่เธอถามเรื่องแต่งงาน"คงต้องรอไปก่อนนะ เพราะคุณย่ายังไม่อนุญาตให้ผมแต่งงาน""ถ้าคุณมัวรอให้คุณย่าของคุณอนุญาตแล้วเราสองคนไม่หัวหงอกกันก่อนเหรอคะ อายุของเราก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะคะ" ระรินพูดพร้อมกับแสดงอารมณ์หงุดหงิดออกมาอย่างเห็นได้ชัด"อายุเรายังไม่ถึงสามสิบกันเลยนะริน บางคนสามสิบกว่าเพิ่งจะได้แต่งงานกันก็มี""ถ้าคุณจะรอให้สามสิบกว่า งั้นรินไม่รอดีกว่าค่ะ""แล้วรินจะให้ผมทำยังไง รินจะให้ผมขัดคำสั่งคุณย่าที่เลี้ยงผมมาน่ะเหรอ" เขาเอ่ยออกไปด้วยความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย"ถ้าอย่างนั้นเราไม่ต้องจัดงานแต่งกันก็ได้ แต่เราไปจดทะเบียนกันเลยดีกว่า แล้วคุณก็ไม่ต้องไปบอกคุณย่าของคุณว่าเราจดทะเบียนกันแล้ว""ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ที่รินพูดมามันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะ""คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะธามไท คุณลองขัดคำสั่งคุณย่าของคุณบ้างก็ได้ ไม่ต้องเชื่อฟังไปซะทุกเรื่องหรอก""คุณจะให้ผมไม่เชื่อฟังคนที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแ
Read more
3 ยอมเป็นแม่ของลูก
ตอนเย็นเมื่อตอนเที่ยงชบาโทรไปบอกณินาที่ทำงานอยู่ในบริษัทผลิตอาหารแปรรูปชื่อดังว่าวันนี้หลังเลิกงานแล้วให้รีบกลับ เพราะมีธุระสำคัญอยากจะคุยด้วย เมื่อณินาได้ยินแบบนั้นเธอจึงเกิดอาการร้อนใจ ดังนั้นวันนี้เธอจึงขอผู้จัดการออกจากบริษัทก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมง เธอได้บอกกับผู้จัดการว่ามีธุระด่วนที่จะต้องไปทำณินาเข้ามาในห้องพักของคนใช้ที่เธออาศัยอยู่มาสิบสามปีแล้ว เมื่อชบาเห็นร่างเล็กของหลานสาวที่เข้ามาจึงพูดขึ้นทันที"อ้าวณินามาแล้วเหรอ""ป้ามีเรื่องอะไรก็รีบบอกณินามาเถอะค่ะ" เธอถามด้วยท่าทีร้อนใจ"เมื่อเช้าพี่ชายเราโทรมาบอกป้าว่าทางฝั่งคนเจ็บเรียกค่าเสียหายมาหนึ่งล้านบาท""หนึ่งล้าน!" หญิงสาวเปล่งเสียงออกมาด้วยความตกใจพลางมือไม้ก็สั่นไปหมด เมื่อวานพอรู้ว่าพี่ชายเธอขับรถชนคนเธอก็ใจสั่นตัวสั่นจนทำอะไรไม่ถูก พอรู้ว่ายอดเงินที่จะต้องจ่ายเธอก็ยิ่งตัวสั่นเข้าไปอีก"ใช่ และถ้าเราไม่จ่ายให้เขา พี่ชายเราก็จะต้องติดคุก""แล้วเราจะไปหาเงินมาจากที่ไหนกันดีคะป้าตั้งหนึ่งล้าน" เมื่อได้ยินอย่างนั้นณินาก็รู้สึกเครียดทันทีเพราะเธอไม่อยากให้พี่ชายของเธอต้องติดคุก "เมื่อเช้าป้าไปบอกคุณท่านแล้ว และคุณท่านก็ยินดี
Read more
4 ตกลง
"ดิฉันคุยกับณินาแล้วค่ะคุณท่าน ณินาบอกว่าตกลงค่ะ" เมื่อชบาเข้ามาในบ้านก็ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นแล้วบอกพรรณีที่นั่งอยู่บนโซฟาราคาแพงทันที"อืม งั้นเดี๋ยวฉันจะจัดการเคลียร์ปัญหาให้เธอพรุ่งนี้ก็แล้วกัน""ดิฉันขอบพระคุณมากค่ะคุณท่าน" ชบาเอ่ยพลางยกมือไหว้แล้วก้มหัวอย่างนอบน้อมธามไทที่เพิ่งกลับจากทำงานเดินเข้ามาในบ้านแล้วหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาหรูข้างคนเป็นย่า ชบาที่เห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยบอกกับเจ้านายทั้งสองที่นั่งอยู่ตรงหน้า"ดิฉันขอกลับห้องพักก่อนนะคะคุณท่าน คุณธามไท" จากนั้น ชบาก็ออกจากบ้านหลังใหญ่ไป ก่อนที่พรรณีจะหันถามหลานชายที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง"แกอยากแต่งงานใช่ไหม" ถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนแบบมีเลศนัย"เอ่อ..." เขามีความรู้สึกประหลาดใจเมื่ออยู่ๆคุณย่าก็เอ่ยถามเรื่องแต่งงาน ทั้งที่ก่อนหน้านี้คุณย่าไม่เคยถาม"ย่าจะให้แกแต่งงานก็ได้ แต่แกต้องมีลูกกับผู้หญิงที่ย่าเลือกให้ก่อน""คุณย่าพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงครับ ผมไม่เข้าใจ" เรียวปากหนาถาม พลางคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง"ย่าเลือกผู้หญิงที่เหมาะจะมาเป็นแม่ของลูกของแกแล้วละ" "แม่ของลูก? ใครครับ""ณินา""ฮะ! คุณย่าพูดอะไรออกมาครับ คุณย่าจะให้ผ
Read more
5 สบายใจที่ได้เลิก
คอนโดระรินเมื่อระรินเปิดประตูเข้ามาในคอนโดก็เห็นว่าธามไทนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถง ที่เขาเข้ามาได้เพราะธามไทมีคีย์การ์ดห้องเธอสายตาคมจดจ้องไปยังแฟนสาวนิ่งอย่างจับผิด จนทำเอาคนที่ทำผิดถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นแววตาคมของแฟนหนุ่มที่จ้องมองมายังตัวเอง ก่อนที่เธอจะพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น"คุณมาถึงนานแล้วเหรอ" ถามพร้อมรอยยิ้มแห้ง"ไม่นานเท่าไหร่""อ๋อ อืม""คุณไปทำธุระอะไรมาเหรอ ทำไมถึงดูเหนื่อยๆจัง""เอ่อ...รินไป ทะ ธนาคารมาน่ะ" ตอบแต่ไม่กล้าสบตา"อ๋อ งั้นคุณก็มานั่งสิผมมีอะไรจะบอก" ว่าแล้ว ระรินจึงเดินมาหย่อนก้นนั่งข้างๆธามไทด้วยท่าทีเงอะงะเนื่องจากว่าตัวเองมีชนักติดหลังอยู่ ก่อนจะถามออกไป"คุณมีเรื่องอะไรที่จะบอกรินเหรอ"ใบหน้าหล่อไร้ที่ติหันไปมองแฟนสาว ดวงตาคมมองไปยังต้นคอของเธอจึงเห็นว่ามีรอยจ้ำสีแดงสามสี่จุด เขาจึงรู้ได้ทันทีเลยว่ามันคือรอยดูด ธามไทที่เห็นอย่างนั้นถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลย ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ"คุณอยากแต่งงานกับผมไหมริน""อยากแต่งค่ะ อยากแต่งมากๆเลยค่ะ" เธอเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าดีใจไม่น้อยเมื่อได้ยินอย
Read more
6 รู้สึกไม่ชิน
เมื่อณินาจัดการปูผ้าที่นอนและใส่ปลอกหมอนเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเธอก็ออกจากห้องแล้วลงชั้นล่างไปทำอาหารให้เขาทาน ช่วงนี้การทำอาหารเป็นหน้าที่ของเธอเนื่องจากว่าป้าของเธอกลับบ้านที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวาน และยังไม่มีกำหนดว่าจะกลับมาวันไหนณินาเข้าครัวไปจัดการหุงข้าวและทำอาหาร เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็ยกออกมาวางบนโต๊ะอาหารหรูด้านนอก ก่อนที่เธอจะเข้าไปบอกเขาที่อยู่ในห้องหนังสือซึ่งตอนนี้ร่างสูงยืนพิงขอบหน้าต่างก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ โดยมือข้างหนึ่งถือหนังสือ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงณินาที่เห็นว่าเขากำลังอ่านหนังสือด้วยความตั้งใจเธอจึงมีท่าทีลังเลว่าจะเรียกเขาดีไหม ถ้าเกิดเรียกแล้วทำให้เขาเสียสมาธิล่ะแล้วเขาจะไม่ว่าเธอเหรอ เมื่อคิดได้อย่างนั้นร่างเล็กจึงหมุนตัวแล้วทำท่าจะก้าวออกไป แต่ทว่า"ทำอาหารเสร็จแล้วเหรอ" ใบหน้าหล่อละสายตาจากหนังสือแล้วเงยหน้าถามยังเจ้าของร่างเล็กที่กำลังจะเดินไป"เสร็จแล้วค่ะ" เธอหันกลับมาตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและก้าวออกไป ก่อนที่ชายหนุ่มจะเก็บหนังสือไว้ที่ชั้นแล้วก้าวเดินตามคนตัวเล็กออกไปข้างนอกธามไทหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ ก่อนที่ณินาจะตักข้าวใ
Read more
7 ไม่รู้จะเริ่มยังไง
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกับการที่ณินามาอยู่กับธามไท ทุกอย่างในแต่ละวันดำเนินไปเหมือนเดิมคือเมื่อทั้งสองตื่นเช้ามาก็อาบน้ำแต่งตัวและออกไปทำงาน ธามไทจะไม่ทานอาหารเช้าที่บ้านเพราะเขาจะไปทานที่บริษัทตอนเที่ยงทีเดียว เพราะตอนเช้าเขาไม่อยากกินอะไร ดังนั้นณินาจึงไม่ต้องทำอาหารให้เขาทาน ทว่าตอนเย็นเธอต้องทำอาหารเนื่องจากว่าทุกเย็นเขาจะกลับมาทานที่บ้านทุกวันเมื่อครั้งนั้นที่เธอลืมหยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำ หลังจากนั้นมาเธอก็ไม่เคยลืมหยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำอีกเลย เพราะกลัวว่าจะเป็นเหมือนกับวันนั้นอีกตอนเย็นเมื่อณินาออกมาจากที่ทำงานก็รีบกลับบ้านเลยเพราะเธอต้องมาจัดเตรียมอาหารเอาไว้ให้เขารับประทานเวลาเขากลับมาถึงบ้านเมื่อณินาเดินเข้ามาภายในบ้านได้ไม่นานพลันโทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงเรียกเข้ามา เธอหยิบออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเขาจึงกดรับสายทันที'ค่ะคุณธามไท''วันนี้ฉันจะไม่ไปกินข้าวเย็นที่บ้านนะ เพราะฉันมีนัดไปกินข้าวกับเพื่อน''ค่ะ' จากนั้นเขาก็กดวางสายทันที ก่อนที่ณินาจะสาวเท้าขึ้นชั้นบนไปร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง 20.45 น.ด้านธามไทกับมัทนาวันนี้มัทนาที่เป็นเพื่อนของธามไทตั้งแ
Read more
8 จำเป็น
สองเดือนต่อมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่ธามไทกับณินาอยู่ร่วมบ้านเดียวกันและห้องนอนเดียวกัน แต่ทว่าทั้งสองยังคงมีความรู้สึกเหมือนเดิมคือมีความรู้สึกไม่ได้สนิทกัน สองเดือนที่ผ่านมานี้ทั้งคู่พูดกันนับคำได้ เรื่องที่ต้องทำให้ทั้งสองพูดด้วยกันคือเรื่องทานข้าวเวลาที่ณินาทำอาหารเสร็จเธอก็จะไปบอกเขาว่าเสร็จแล้วให้ออกไปทาน หรือถ้าวันไหนที่เขาไม่กลับมาทานข้าวเย็นที่บ้านเขาจะโทรมาบอกเธอ แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่นๆก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันดีวันนี้ก็เช่นกันในขณะที่ณินานั่งอยู่บนรถไฟฟ้าจู่ๆโทรศัพท์ของเธอที่อยู่ในกระเป๋าสะพายก็มีเสียงแจ้งเตือนเข้ามา เธอหยิบออกมาแล้วเปิดอ่านข้อความ ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นเขานั่นแหละLineธามไท : วันนี้ไม่ต้องทำอาหารเพราะฉันมีนัดกินข้าวกับเพื่อนณินา : ค่ะจากนั้นเธอก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายตามเดิมด้านธามไทกับมัทนาไนท์คลับแห่งหนึ่งหลังจากที่ทั้งสองทานข้าวกันเสร็จแล้วมัทนาก็ชวนชายหนุ่มมาดื่มกัน โดยธามไทไม่อาจปฏิเสธได้เพราะครั้งก่อนเขาเคยรับปากกับเธอ'ก่อนกลับบ้านเดี๋ยวเราแวะหาอะไรดื่มกันดีกว่าไหมธาม''เอาไว้ครั้งต่อไปดีกว่านะมัท''เอางั้นก็ได้ แต่ครั้งต่อไ
Read more
9 อารมณ์ที่ไม่อาจข่มกลั้น NC18+
บ้านธามไท 22.35 น.รถหรูของธามไทแล่นเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ด้วยความเร็ว ก่อนที่เรียวขายาวจะก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าขึ้นไปชั้นบนอย่างว่องไวพลั่ก!ร่างสูงผลักประตูเข้ามาในห้องนอนด้วยความแรงตามอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านอยากปลดปล่อยเต็มที ณินาที่นอนไถโทรศัพท์ท่องโลกโซเชียลอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจที่จู่ๆเขาก็ผลักประตูเข้ามาเสียงดัง เธอหันมองไปยังร่างสูงที่ตอนนี้เขามีท่าทีแปลกๆอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในระยะเวลาสองเดือนที่อยู่กับเขามา เพื่อให้หายสงสัยเธอจึงหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วถามออกไป"คุณเป็นอะไรคะคุณธามไท""ขึ้นไปนอนบนเตียง""ขึ้นไปนอนทำไมคะ" ถามด้วยสีหน้างุนงง"คืนนี้ฉันอยาก ฉันจะเอาเธอ""เอ่อ...คือ" เธออ้ำอึ้งเพราะไม่นึกว่าจะต้องมามีอะไรกับเขาตอนนี้"เร็วๆ!" เขาเปล่งคำพูดออกไปเสียงดังตามอารมณ์เดือดพล่านที่มันพุ่งสูงไปขึ้นเรื่อยๆ"ค่ะๆ" เธอรับคำด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน จากนั้นเธอจึงลุกไปนั่งบนเตียงของเขา ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาหายังร่างบอบบางที่มีสีหน้าตื่นตระหนกอยู่ เขาผลักเธอให้นอนลงไปบนเตียงอย่างไม่เบามือนักเพราะเลือดในกายของเขากำลังสูบฉีดอย่างรุนแรงโดยตอนนี้ส่วนกึ่งกลางกายของเขาได้แข็งท
Read more
10 ถ้าท้องจะรับผิดชอบ
วันต่อมาธามไทรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาเก้าโมงกว่าแล้วลุกไปอาบน้ำและออกมาสวมใส่เสื้อยืดกางเกงขายาว ในขณะที่คนตัวเล็กยังคงนอนหลับสนิทอยู่วันนี้เขากับเธอไม่ต้องออกไปทำงานเพราะเป็นวันหยุดของทั้งคู่ร่างสูงหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงแล้วลงไปยังชั้นล่าง ก่อนจะโทรสั่งอาหารมากินที่บ้านสองชั่วโมงต่อมาณินารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบเที่ยง ดวงตากลมสวยกวาดมองไปทั่วห้องก็ไม่เห็นเขา พลางคิดในใจว่าเขาคงจะลงไปข้างล่างแล้ว ร่างเล็กหยัดตัวลุกจากที่นอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์แล้วก้าวขาลงจากเตียงไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ พออาบน้ำเสร็จเธอก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามาด้วย เมื่อเป็นอย่างนั้นเธอจึงหยิบผ้าขนหนูมาพันร่างไว้และเปิดประตูออกไปจากห้องน้ำก็เห็นว่าร่างสูงเปิดประตูเข้ามาพอดีจึงทำเอาเธอมีสีหน้าเลิ่กลั่ก ทำตัวไม่ถูกเมื่อนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืน ก่อนเสียงทุ้มราบเรียบจะเอ่ยออกไปเพื่อแก้เขินให้เธอ"ใส่เสื้อผ้าสิ""ค่ะ" รับคำแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้และเดินกลับเข้ามาในห้องน้ำเพื่อสวมใส่เสื้อผ้า เมื่อเสร็จแล้วจึงออกมาก็เห็นว่าเขายังนั่งอยู่บนโซฟา ก่อนเรียวปากหนาจะพูดออกไป"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status