All Chapters of ของหวงนายรุ่นพี่ : Chapter 21 - Chapter 30

ด้านมะปรางหลังจากที่อิโต้งมาส่งฉันเข้าห้อง ร่างบางจากที่ตั้งใจจะพักสายสักงีบแต่กับหลับยาว ร่างบางถึงกับยาว มะปรางรู้สึกตัวอีกทีสะลืมสะลือ หูได้ยินแต่หนังตายังคงหนักอึ้งลืมขึ้นลืมไม่ไหว“ดี้คับ...น้ำเสียงที่เอ่ยมาข้างหูของฉัน” แต่นั้นก็ขยับตัวไม่ไหว เหมือนมีก้อนอะไรหนักๆ มาทับบนตัวของฉันด้านรามถึงน้องดี้จะเมาหนัก ละไหนคืนนี้น้องมันบอกจะขึ้นให้ผม มือหนาดึงผ้าห่มนั้นออกจากตัวของคนหลับที่นอนหันหลังให้ตน สายตาของคนเมาสะดุดเข้ากับบิกินี่สีแดงสด รามที่ตนมองแผ่นหลังขาวกระทบเข้ากับแสงไฟภายในห้องไม่ไหว ริมฝีปากหนาถึงกับไล่จูบแผ่นหลังบาง อย่างชอบใจ“สีแดง นี้แหละคับ พี่ชอบ” ในบรรดาน้องๆ ของเขาไม่มีใครรู้ใจผมเท่าน้องดี้คนสวยแล้ว แม้แต่รุ่นพี่น้องอย่างต้นเตยก็ไม่เด็ดสู้อินดี้ไม่ได้!! จ๊วบ จ๊าบ !! รามไล่ริมฝีปากหนาจนกระทั้งมาถึงก้นเอ้นๆ และไล่ลงมาจนกระทั้งเรียวขาเล็ก รามที่ตนมองสะโพกพายคนเมาหนักอย่างรามเน้นกดจูบลงน้ำหนักลงริมฝีปากอย่างหนัก“อ่าส์ ดี้คับ...““จ๊วบ แผล็บ” รามลากลิ้นร้อนลงมาจนกระทั้งถึงโคลนขาอ่อนของคนเมาหลับลึก สายตาคมเข้มเหลือบมองเนินเนื้อสามเหลียม รามที่ทนมองไม่ไหว มือหนาถึงกับกระ

รามที่ถาโถมไซส์ 56 เข้าร่องเสียวสยิวมะปรางอย่างหนักหน่วงแต่นั้นก็เข้าไม่สุด จากที่ตั้งใจจะซอยเอวเข้าบางๆ ในที่สุดเข้าก็ต่อต้านอารมณ์ไฟพิศวาสที่อยู่ในตัวตนไม่ไหว บวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปก่อนหน้านี้รามซอยสะโพกเข้าๆ ออกๆ แซะๆ ถูๆ ตามความต้องการของตน เสียงขยับสะโพกสอดใส่กระทบดังลั่นห้อง แต่นั้นก็ไม่มีท่าทีคนเมาหลับลึกนั้นตื่นขึ้นมา“แน่น มาก มะปรางขนาดหลับเธอยังตอดฉันแน่นขนาดนี้” น้ำเสียงแหบกระเซ่าเอ่ยกับคนใตร่าง ริมฝีปากหนาย้ายจากสองเต้าเข้าไปขบและดูดริมฝีปากของคนหลับ“อืม...” เสียงที่หลุดจากปากของเธอ“อ่าส์...” ยังไม่ตาย โดนฉันสอดใส่ขนาดนี้แล้วยังไม่ตื่น รามเอ่ยพร้อมกับพรมจูบไปทั่วทั้งริมฝีปากลำคอของคนหลับ!! พรึบ !! แต่ในจังหวะนั้น เรียวแขนเล็กกับโอบเข้าที่ต้นคอของเขา“ตื่นสิ...ถึงซั่มกับเธอมันส์มากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ชอบซั่มกับคนไม่มีสติหรอกนะ” เอ่ยจบริมฝีปากหนาก็งับเข้าเรียวปากอมชมพูสีแดงตรงหน้า ขณะที่สะโพกหนาของรามยังคงขยับรามยังซอยเอวเข้าส่วนเสียวสยิว เขาพยายามอย่างหนัก ไม่มีท่าทีเหน็ดเหนือย จนกระทั้งผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เรารัับรู้ได้ถึงกับผิดปกติ ปากที่โน้มเข้าไปจูบและสัมผัสเกี่

ด้านมะปรางหลังจากที่กลับมาจากโรงแรม พอถึงคอนโดฉันก็อาบน้ำและสำรวจร่องรอยที่เขาฝากไว้ตามเนื้อตัวของฉัน บ้า...บ้าที่สุด ฉันจะให้ใครทราบเรื่องนี้ไม่ได้ อะไรที่เสียไปแล้วก็เสียไป จะให้ฉันมานั่งร้องไห้ฟูมฟายก็คงไม่ใช่ แต่ภายในหัวฉันคิดไม่ตกเขาเข้าห้องฉันได้ยังไงนี้สิหึ...ถึงเขาจะหล่อ หล่อจึ้งงานดีไม่ไหว และรวยมาก แค่ครั้งเดียวฉันคงไม่จับเอาผู้ชายปากร้ายอย่างพี่มาเป็นพ่อพันธ์ุหรอก‘อย่าให้ใครทราบเรื่องนี้’ คิดว่าเรื่องน่าอายแบบนี้ควรป่าวประกาศงั้นเหรอ คิดว่าตัวเองหล่อมากหรือไง ก็งั้นๆ ไม่มีอะไรน่าดึงดูดดูสนใจอะไรขนาดนั้น โนสนโนแคร์ค่ะ หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็ลงไปร้านขายยา เพราะรู้สึกมึนๆ หัวแต่ตัวรุ่มๆ เหมือนจะไม่สบาย จากนั้นก็ทานข้าวและขึ้นมาพักผ่อน แต่ดีหน่อยที่วันนี้เป็นวันหยุด ถ้าไปเรียนวันนี้ฉันคงไม่ไหวแน่3 วันต่อมา @มหาลัย Bด้านรามหลังจากที่ปาร์ตี้ฉลองวันเกิดผมผ่านไปแล้วนั้น ใครจะคิดว่าเรื่องของผมและมะปรางดันมีบุคคลที่ 3 อย่างไอ้เชี่ยมอส ทราบเรื่องนี้ เพราะคืนนั้นมันเป็นคนดันส่งผมเข้าผิดห้องพอมันสารภาพมาแบบนั้น ก็โดนตีนผมอัดไปหนึ่งดอก“สัสราม ทำเป็นไม่อยากได้เขา กูเห็นแหละที่ผับวัน

ด้านมะปรางหลังจากเอาคืนรามแล้วนั้น ร่างบางก็ไม่ลืมหน้าที่อันสำคัญจนกระทั่งมาถึงห้องเรียนเธอมัวแต่เอาคืนรามจนเลยเวลากลับกลายเป็นว่าวันนี้มะปรางเข้าเรียนสาย และยังโดนอาจารย์ต่อว่าเรื่องกระเป๋าสมบัติของอาจารย์อีก“หนู ขอโทษค่ะ พอดีวันนี้หนูลืมของที่คอนโดต้องกลับไปเอา หนูไปเอากระเป๋าให้อาจารย์ไม่ทัน” มะปรางเอ่ยจบก็เดินไปนั่งข้างข้าวตัง“เฮ้ย...มะปรางแกหายไปไหนมา เจ้ศรีบ่นแกจนพวกฉันหูชา ว่าไม่มีใครไปรับกระเป๋าแก ยัยเป้เลยไปเอาแทนแกหนะ” ข้าวตังเอ่ยด้วยสีหน้าสงสัย เพราะมะปรางแยกกับเธอและโรราก่อนหน้านี้แล้ว“นั้นน่ะสิ ฉันโทรหาแกสายแทบพังแกก็ไม่รับ” โรราเอ่ยขึ้นมาอีกเสียง“ห๊ะ...นี้พวกแกโทรหาฉันด้วยเหรอ” มะปรางหยิบสมาร์ตโฟนออกมา มีสายเรียกเข้าจากโรราและข้าวตังจริง“อืม”“ฉันลืมของเลยกลับไปที่คอนโดมาหนะ” มะปรางโกหกคำโต หึ...ใครจะกล้าบอกยัยโรราว่าไปมีเรื่องกับพี่ชายนางมา เหนื่อยจริงไรจริงฉัน“ถึงว่า แกไม่รับสายพวกฉัน” จากนั้นฉันก็หันมาสนใจไอแพดในมือ เพื่อเรียนเนื้อหาในคลาสนี้แทน!! ฟู่...!! แต่นั้นก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก กว่าจะหลุดจากคนใจร้ายอย่างพี่รามมาได้ เกือบไม่รอดอะฉัน เกือบโดนเขาซัมใ

หลายชั่วโมงต่อมา ด้านมะปรางหลังจากที่เลิกเรียน และตอนนี้ฉันและยัยโรราก็ซ้อมโคฟเวอร์แดนซ์ตัวแทนของนิเทศปีสองที่จะแข่งในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ขณะที่เราซ้อมกันเสร็จแล้วนั้นจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึง 3 ทุ่ม ฉันยัยโรราและเพื่อนๆ ร่วมทีมกันอีกหลายคนทะยอยกันออกจากห้องซ้อมเพื่อจะกลับคอนโด ร่างบางในชุดกางเกงวอร์มสีขาวและเสื้อยืดเอวลอยสีดำสะพายกระเป๋าเป้ไว้ข้างๆ เดินลงมาจากตึกพร้อมกับโรรา แต่ขณะที่มาถึงหน้าคณะนั้นสายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงในชุดนักศึกษาหัวทองมือยืนกอดอกแผ่นหลังพิงรถลัมโบกินี่สีแดงปลายสายตามองมาที่ฉัน“พี่รามมาแล้ว มะปรางแกไปกับฉันไหม พี่รามไปส่งเพื่อนโรหน่อย”“อืมได้สิ” รามเอ่ยกับโรรา“ไม่ต้อง มีคนมารับฉันแล้ว ขอบใจมากโรราบายๆ นะแก” แค่เห็นสายตาคู่ดุมองมาที่ฉัน ใครจะอยากให้เขาไปส่ง ถึงพี่เปอร์ไม่มารับ ให้เขาไปส่ง ฉันยอมนั่งแท็กซี่กลับเองจะดีกว่าจะไปกับตัวอันตรายแบบนั้น ถึงยัยโรราจะอยู่ด้วยก็เถอะ“อ้าว...เห้ย มะปราง นี้แก” โรราตะโกนตามหลังแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อมะปรางก้าวขึ้นเฟอร์รารี่นั้นขับตัดหน้ารามไป“เชี่ย...” รามที่เห็นมะปราง เมินเฉยไม่สนใจติดรถไปกับตนนั้น รามได้แต่มองต