All Chapters of ย้อนห้วงกาลก่อนบุปผาผลิบาน: Chapter 71 - Chapter 80

“เอาละ...เจ้าออกไปเถิด ข้าเพิ่งแต่งเข้ามาไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ในใจเจ้าห่วงใยข้า ข้าจำเอาไว้แล้ว กลับออกไปทำงานเถิด”“...เจ้าค่ะ”เสี่ยวอวี๋ขมวดคิ้วมองเสี่ยวฉวน นางเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนาย “คุณหนู”“พี่ชายของเจ้าส่งข่าวมาแล้วหรือยัง” นางถามถึงเสี่ยวอู่พี่ชายของเสี่ยวอวี๋ที่ติดตามน้องชายไปชายแดนเหนือ“ยังเลยเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าเย็นๆ จะลอบออกไปดู หากมีความเคลื่อนไหวข้าจะรีบเข้ามารายงานคุณหนู”“อืม ยังมี...พรุ่งนี้ข้าจะไปที่ร้านบนตรอกหั่วเซิง เจ้าช่วยให้คนไปแจ้งท่านพ่อบ้านซู บอกให้เขามาพบข้าที่นั่น”“เจ้าค่ะ”“อย่าให้ผู้ใดรู้เล่า แม้แต่แม่นมสวีกับเสี่ยวฉวนก็ห้าม”“ข้าน้อยจำเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวอวี๋รับคำจากนั้นถอยออกไปอย่างว่าง่ายอิงหลันเสวี่ยมองตามสาวใช้ตัวน้อยออกไปด้วยสายตาที่อ่อนลง ชาติก่อนตอนที่นางกำลังลำบาก ตอนที่นางใกล้สิ้นใจ มีเพียงเสี่ยวอวี๋เท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้าง คอยช่วยเหลือ ไม่จากไปไหน ไม่เอาใจออกห่าง ไม่ทรยศตำหนักตะวันออกหยางกวง...เดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม เขาเห็นหยางเหยียนกำลังก้มลงอ่านจดหมายร้องเรียนมากมายก็หัวเราะ“รัชทายาทดูเหมือนกำลังงานยุ่ง ข้ามารบกวนหรือไม่”“เสด็

“พ่ะย่ะค่ะเป็นเช่นนั้น ซื่อจื่อผู้นี้อายุเพิ่งย่างเข้าสิบสองขวบปี ข้างกายของเขา...ก็คือลั่วเป่ยหยวนผู้นั้น”“ลั่วเป่ยหยวน?? หมายความว่าคุณหนูใหญ่จวนปั๋วผู้นั้นแย่งคนจากมือข้าไปได้ จากนั้นก็ใช้ลั่วเป่ยหยวนคุ้มกันขบวนเสบียงมากับน้องชายที่นางหวงแหน??”“น่าจะเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“น่าสนใจจริงๆ” หยางกวงยิ้มที่มุมปาก เขายังไม่ทันได้สั่งการลูกดอกกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามา ชายหนุ่มเหินกายขึ้นหลบ ทำให้ม้าของเขาโดนลูกดอกนั้นเข้าที่กลางหลัง เจ้าม้าสีขาวยกขาหน้าขึ้น จากนั้นสะบัดชายหนุ่มจนพ้นตัว วิ่งเตลิดไปยังเบื้องหน้าด้วยความแตกตื่นเหล่าองครักษ์กรูกันเข้ามาปกป้องผู้เป็นนาย พร้อมกันนั้นก็มีมือสังหารที่แสร้งตะโกนทำเป็นดักปล้นคนเดินทาง ถึงอย่างนั้นมองปราดเดียวอ๋องหนุ่มก็รู้ว่านี่มิใช่โจร ทว่ากลับเป็นเหล่ามือสังหารมืออาชีพที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีองครักษ์ฝีมือดีที่เขาพามาด้วย ล้วนเป็นยอดคนที่ถูกคัดจากฝีมือการต่อสู้ทั้งสิ้น ถึงอย่างนั้นผู้ใดจะรู้ว่าการเดินทางที่เป็นความลับ กลับมีกลุ่มมือสังหารมากมายถึงเพียงนี้รออยู่หยางกวงตั้งรับด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในยามที่ลูกดอกลอบโจมตีเข้ามา องครักษ์สองคนสละชีวิตเพื่อ

“นายหญิง ท่านโยนความผิดให้ข้าเช่นนี้ได้อย่างไร! ท่านบอกเองว่าซื้อข้ามาแล้วจะเลี้ยงดูข้าให้สุขสบาย ร้านนั้นท่านเองที่เป็นคนออกความคิด! ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ใต้เท้าขอท่านเมตตาให้ความเป็นธรรม ข้าถูกนางหลอกซื้อตัวมา นางบอกว่าขอเพียงเชื่อฟังและปรนเปรอนาง นางก็จะเลี้ยงดูให้ข้าเป็นเถ้าแก่ร้านค้า ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ใต้เท้าเมตตาด้วย”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้าน “ที่แท้ก็สตรีมักมากหรอกหรือนี่”“นางอายุแทบจะเป็นมารดาเขาได้เลยมิใช่หรือ”“นั่นสิ เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชายนางเลยมิใช่หรือนั่น”คุณชายหกผู้นั้นโขกศีรษะ “ข้าน้อยมีหลักฐานขอรับ ข้าน้อยไม่เกี่ยวกับความผิดของร้านนั้นสักนิด ข้าน้อยเองก็ถูกนางหลอก สัญญา...ใช่ๆ สัญญาโรงจำนำนั่น นางใช้โฉนดร้านค้าจำนำเอาไว้ เงินนั่นนางนำไปไถ่ตัวข้าน้อยที่หอซิ่วฉุย เถ้าแก่หอซิ่วฉุยเป็นพยานได้ วันนั้นนางบอกเองว่าจะเลี้ยงดูข้า จากนั้นนางก็พาข้าไปที่ร้านค้าร้านนั้น นางต่างหากที่เป็นเจ้าของร้านมิใช่ข้า ยังมี...เครื่องประดับ ใช่ๆ เครื่องประดับพวกนั้นนางบอกว่าเป็นสินเดิมของสะใภ้ที่แต่งเข้า นางยักยอกมาบอกให้ข้าเก็บสะสม จากนั้นนางจะพาข้าไปจากเมืองหลวง ไปเสวยสุขด้วย

“ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้น แต่ว่านะยังมีอีกเรื่อง“เรื่องอะไรหรือ”“ก็เรื่องที่ว่าจวนโหวมีเพียงเปลือกนอกกลวงโบ๋น่ะสิ! ที่สตรีล้ำเลิศอย่างคุณหนูจวนปั๋วต้องแต่งเข้าจวนโหวก็เพราะต้องการแม่ทัพ แต่ที่จวนโหวต้องการน่ะ...เงินใช้หนี้!”“จริงหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ! ไม่สังเกตหรือนับตั้งแต่แต่งเข้าจวนโหว โหวฮูหยินคนใหม่ก็เที่ยวตามล้างตามเช็ดความโสมมของคนจวนโหว ยิ่งน้องชายท่านโหวนะ เข้าออกบ่อนพนันเป็นว่าเล่น!”“ถึงว่า...วันนั้นข้ายังเห็นคุณหนูตระกูลหวังแอบนินทาคุณหนูจวนโหวลับหลัง บอกว่านางไม่มีเงินจ่ายค่าปิ่นปักผม”“จริงหรือ...น่ารังเกียจที่สุด ที่แท้ยอมออกรบก็เพื่อเงินหรือนี่ คนตระกูลจ้าวนี่น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!!”หลังเกิดเรื่องอี๋เหนียงจวนโหว คนตระกูลจ้าวก่อเรื่องน้อยลงก็จริง ทว่าข่าวลือกลับทำร้ายคนได้มากกว่าที่คิด จ้าวเซียนที่รักหน้าถึงเพียงนั้นในที่สุดก็ทนไม่ไหว ส่งเทียบเชิญไปเชิญสหายมางานเลี้ยงในจวน หวังใช้งานเลี้ยงหรูหรากลบข่าวลือเรื่องที่จวนโหวมีเพียงเปลือก ที่เชิดหน้าชูตาได้ทุกวันนี้ก็เพราะเงินสินเดิมของสะใภ้ที่แต่งเข้า ทว่า...ทันทีที่งานเลี้ยงเริ่มขึ้น กลับมีคนมาโวยวายทวงหนี้สินถึงหน้าจวนโหว!!!

ไปจากจวน กระทั่งมั่นใจว่าทุกอย่างสงบเงียบจึงลุกขึ้นแต่งตัว นางกำชับเสี่ยวอวี๋ว่าอย่าให้ใครเข้าห้องมารบกวน แต่ตัวเองกลับลอบออกจากจวนโหวโดยใช้ประตูหลังชุดมอซอภายใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่ ตะกร้าสานใบหนึ่ง ร่างเพรียวอรชรก้าวเดินไปที่ตลาดโดยสวมหมวกคลุมเอาไว้เหนือศีรษะ เลือกซื้อของกินหลายอย่าง ซื้อแม้กระทั่งปิ่นไม้เรียบๆ กับหวีแกะลาย จากนั้นจึงเดินไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ พ่อบ้านซูรีบวางบันไดให้นาง“ไปที่ตรอกฮวาอิ่น”“ขอรับคุณหนู”นางลูบตะกร้าด้วยรอยยิ้ม หลายวันแล้วที่ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านป้าหาน วันนี้นางมีของกินหลายอย่าง อีกทั้งยังนำชาชั้นดีมาด้วยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบชาท่านป้าหานก็คือ...มารดาของลั่วเป่ยหยวน“คุณหนู...เรื่องที่ท่านสั่งข้าจัดการแล้ว อีกไม่กี่วันก็นับว่าเรียบร้อย ข้าน้อยสามารถย้ายนางออกไปยังหมู่บ้านหลงเฉิง”“อืม ไว้ข้าจะบอกนางให้เตรียมตัวย้าย อย่าลืมลบร่องรอยของเงินเหล่านั้น อย่าให้สืบสาวจนพบ ยังมี...อันธพาลสามคนนั้น จ่ายเงินให้พวกเขาแล้วให้แยกย้ายไปจากจากเมืองหลวง กำชับเอาไว้ในสามปีนี้อย่าได้กลับเข้าเมืองหลวง”“ขอรับ”ชาติก่อน...จ้าวหรงติดพนันทำให้นางสูญเงินไปมากมาย ชาตินี้นางก็ยังท