All Chapters of สาวใช้อุ่นเตียงผู้ร่ำรวยของท่านโหวเย็นชา : Chapter 11 - Chapter 20

ขั้นตอนสุดท้ายที่ซ่งเมิ่งเหยานวดให้เขา ฟ่านอวิ๋นซีก็ทำท่าว่าจะหลับอีกแล้ว นางจึงหยุดมือ และเตรียมย่องเบาออกไปอย่างเงียบ ๆ แต่เขากลับเอ่ยขึ้นก่อน“เจ้าจะไปไหน” “เห็นท่านโหวหลับ ข้าไม่อยากรบกวนเจ้าค่ะ”“ข้าไม่หลับแล้ว เจ้าก็นั่งอ่านหนังสือในห้องนี้เป็นเพื่อนข้าเถอะ” เมื่อเอ่ยขึ้นแล้วก็ให้นึกแปลกใจกับตนเอง คนอย่างเขาน่ะหรือจะต้องการเพื่อนขณะทำงาน“จะดีหรือเจ้าคะ” ซ่งเมิ่งเหยาทำหน้าไม่มั่นใจนัก“มีสิ่งใดไม่ดี”“ไม่มีเจ้าค่ะ” แต่นางเคยได้ยินพ่อบ้านฟู่บอกว่า ห้องนี้เป็นห้องศักดิ์สิทธิ์ ไม่เคยมีใครใช้ห้องนี้ร่วมกับเขา แม้แต่มารดาของเขายังไม่เคยมานั่งคุยธุระในห้องนี้ นับประสาอะไรกับนางที่ต้องนั่งอ่านหนังสือ“ยกเก้าอี้ตัวนั้นมานั่งตรงนี้” เขาปรายตามองตำแหน่งตรงข้ามกับเขาที่มีเพียงโต๊ะตัวใหญ่กั้นอยู่“เจ้าค่ะ” เวรกรรม ให้นั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อน ยังต้องนั่งตรงหน้าเขาอีก มีคนหล่อนั่งอยู่ตรงหน้า แล้วใครมันจะไปอ่านหนังสือรู้เรื่องทั้งสองอยู่ในห้องหนังสือด้วยกันหลายชั่วยาม ซ่งเมิ่งเหยานั่งอ่านตำราภูมิศาสตร์ของเมืองต่าง ๆ ด้วยความสนใจ อีกทั้งยังมีภาพวาดประกอบสวยงาม ถึงแม้จะเป็นภาพขาวดำก็ตาม มือน้

วันนั้นก่อนอาบน้ำซ่งเมิ่งเหยายังให้สาวใช้นวดคอบ่าไหล่ให้นางบ้าง เพราะอาชีพนี้ต้องใช้แรงงานอยู่บ้างจึงทำให้รู้สึกปวดเมื่อยร่างกายได้เช่นกัน คืนนั้นฟ่านอวิ๋นซีเรียกให้ซ่งเมิ่งเหยาเข้ามาปรนนิบัติตนเร็วกว่าทุกวัน เมื่ออยู่ด้วยกันสองต่อสองเขาจึงพูดออกมาว่า “วันนี้ข้าอยากลองนวดทั้งตัวดูบ้าง” เมื่อนางเริ่มเห็นร่างกายเขามากขึ้น ความอายก็เหลือน้อยลงเต็มที “แต่ท่านต้องถอดเสื้อนะเจ้าคะ” ส่วนกางเกงพับขาขึ้นก็ได้ “ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าสักหน่อย” เขาก็แค่อยากมองเวลาที่นางเห็นบุรุษเปลือยกายเท่านั้น อยากรู้ว่าสตรีหน้าตาเย็นชาอย่างนางจะหวั่นไหวเหมือนสตรีนางอื่นหรือไม่ ซ่งเมิ่งเหยาทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองเลยสักนิด ทั้งที่ก็เคยคิดว่าตัวเองหล่อ แต่หลายครั้งที่นางนวดให้เขานางก็เหมือนทำตามหน้าที่เท่านั้น ไม่หน้าแดง ไม่เขินอาย ซ่งเมิ่งเหยากลอกตา ตอนแรกใครกันที่หวงตัวจนไม่ยอมถอดเสื้อ ตอนนี้มีหน้ามาบอกว่าไม่ได้ห้ามนาง แถมยังทำหน้าทะเล้นอีก ฟ่านอวิ๋นซีนอนลงบนเตียง ซ่งเมิ่งเหยาเริ่มนวดจากฝ่าเท้าให้เขาก่อน จากนั้นก็นวดขึ้นมาเรื่อย ๆ เมื่อมือนุ่ม ๆ นวดเข้ามาใกล้

ยามซื่อวันต่อมาซ่งเมิ่งเหยาจึงเดินทางด้วยรถม้าของจวนฟ่านโหวออกไปยังตลาดพร้อมกับสาวใช้ “คุณหนูจะซื้ออะไรก่อนเจ้าคะ” เถาซูเหวินถามผู้เป็นนายเมื่อเดินเข้ามาในตลาด “ข้าจะไปซื้อสมุนไพรสักหน่อย เจ้าพาข้าไปร้านขายโอสถที” ร้านขายโอสถย่อมมีหมอประจำการ อีกทั้งยังสามารถตรวจสอบพิษได้ “คุณหนูตามข้ามาทางนี้เจ้าค่ะ” เถาซูเหวินมาทำธุระให้เถียนเยว่ซินในตลาดบ่อยครั้ง จึงทำให้ค่อนข้างชำนาญทาง เดินมาไม่ไกลก็พบร้านขายโอสถ ซ่งเมิ่งเหยาจึงเดินเข้าไปเพียงลำพัง “คุณหนูท่านนี้ต้องการยาอะไรหรือขอรับ” หมอประจำร้านเอ่ยถาม “ร้านของท่านสามารถตรวจสอบพิษได้หรือไม่” “ได้ขอรับ” ซ่งเมิ่งเหยายิ้มพอใจ จากนั้นจึงหยิบกล่องขนมออกมาให้ท่านหมอดู “คุณหนูโปรดรอสักครู่” ชายชราตรงหน้าหยิบเข็มทดสอบพิษขึ้นมาสามเล่ม จากนั้นจึงทำการทดสอบพิษ เข็มเล่มที่หนึ่งและสองไม่ปรากฏสิ่งผิดปกติแต่อย่างใด แต่พอจิ้มเข็มเล่มที่สามลงไปในขนม เข็มสีเงินก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำทันที ดวงตาของซ่งเมิ่งเหยาลุกวาวพร้อมกับถามขึ้นว่า “เป็นอย่างไรบ้าง” “พิษนี้ร้ายแร

นางนิ่งงันไปกับคำถามของเขา เขาจึงรีบพูดขึ้นอีก “เจ้าอยากได้เงินไถ่ตัวไม่ใช่หรือ” “ข้า…” “เดิมทีเจ้าก็เป็นสาวใช้อุ่นเตียงของข้าอยู่แล้ว เพียงแต่ข้าอยากช่วยเจ้าก็เท่านั้น” เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่หัวใจเต้นแรงเมื่อได้อยู่ใกล้นางมันคืออะไร และเมื่อได้จูบนางแล้วเขาก็ลืมมันไม่ได้สักที และเขาก็อยากได้มันอีกโดยไม่รู้จบ หากไม่ได้ทำอีก เขาอาจจะลงแดงตาย พอเขาพูดเช่นนั้นนางก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าแท้จริงแล้วด้วยฐานะของนางตอนนี้ เขาไม่จำเป็นต้องขอนางด้วยซ้ำ อย่างไรนางก็เป็นสมบัติของเขาอยู่แล้ว เพียงแต่นางกลัวว่าจะถลำลึกหลงรักชายหนุ่มตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้นน่ะสิ แต่ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้อยู่ที่นี่จนตายอยู่แล้ว วันหนึ่งก็ต้องแยกจากกัน สำคัญกว่านั้นนางไม่ได้รังเกียจเขา และนางก็เป็นฝ่ายได้ประโยชน์ทั้งขึ้นทั้งล่อง เมื่อนางเอาแต่เงียบเขาจึงถามขึ้นอีก “หรือเจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทน ข้าสามารถหามาให้เจ้าได้ทั้งสิ้น” เขาไม่รู้ว่านางต้องการอะไร ได้แต่เสนอเรื่องพวกนี้ให้กับนาง “ห้าร้อยตำลึงเงินเจ้าค่ะ” นางตัดสินใจพูดออกไป “หืม!” “ข้าต้องการห้า

ซ่งเมิ่งเหยาคอยปรนนิบัติรับใช้ท่านโหวทุกเช้าเย็น จวบจนย่างเข้าสัปดาห์ที่สาม แต่เหมือนฟ่านอวิ๋นซีจะทนกับร่างกายตนเองไม่ไหวแล้ว และสามวันแล้วที่เขาไม่ได้แตะต้องตัวนางเลย เพราะแค่นอนอยู่ใกล้ ๆ นาง เขาก็เหงื่อท่วมตัวแล้ว เขาไม่รู้ว่ามังกรใต้ดินตัวนี้มันตื่นตัวอะไรหนักหนา ยามอยู่ใกล้นางมันไม่ยอมหลับยอมนอนเลยทีเดียว ซ่งเมิ่งเหยาเองก็รู้สึกแปลกใจ หลายวันมานี้เขาเรียกนางมาที่เรือน แต่ไม่ได้ให้นางทำอะไรให้เลย ไม่นวด ไม่กอด ไม่จูบเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ยกเว้นอ่านหนังสือให้เขาฟังเท่านั้น นางอดใจไม่ไหว วันนี้ขณะที่ล้มตัวลงนอนข้างเขานางจึงถามออกไป “ท่านโหวไม่สบายหรือเจ้าคะ” “เปล่า” “แล้วทำไม…” นางทำงานยังไม่ครบหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ แต่รับเงินมาครบแล้ว นางไม่อยากเอาเปรียบเขาเลยสักนิด หรือว่า… เขาจะเบื่อนางแล้ว ซ่งเมิ่งเหยาหันหน้ามามองเขา เอ่ยถามออกไปตามตรง “ท่านโหวเบื่อข้าแล้วหรือเจ้าคะ” ฟ่านอวิ๋นซีถอนหายใจยาว มองใบหน้าเรียวมนที่จ้องเขาตาแป๋วอยู่เบื้องหน้า เขาอยากจะรั้งนางเข้ามาจูบนัก นางช่างไม่รู้อะไรเลยสักนิด หรือเขาต้องบอกนางแล้วจริง ๆ “เหยาเหยา”