สาวใช้อุ่นเตียงผู้ร่ำรวยของท่านโหวเย็นชา

สาวใช้อุ่นเตียงผู้ร่ำรวยของท่านโหวเย็นชา

last updateآخر تحديث : 2026-02-22
بواسطة:  กัญจารีย์مكتمل
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
10
6 تقييمات. 6 المراجعات
36فصول
7.5Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เมื่อเจ้าของธุรกิจสปาและนวดแผนไทยต้องทะลุมิติไปเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของท่านโหว หากอยากเป็นอิสระนางต้องหาเงินสองร้อยตำลึงเงินมาไถ่ตัว เช่นนั้นนางจะหาเงินด้วยวิธีใดได้เล่า สวัสดีค่ะทุกคน ไรต์มีนิยายจีนโบราณมาฝากอีกแล้วค่ะ เรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของไรต์เท่านั้นนะคะ ไม่ได้อิงประวัติศาสตร์แต่อย่างใด เนื้อหาเน้นความสัมพันธ์ของพระนางเท่านั้นค่ะ เป็นเรื่องของปานตะวันสาวไทยในยุคปัจจุบัน ทะลุมิติไปเป็นซ่งเมิ่งเหยาสาวใช้อุ่นเตียงของท่านโหว ซึ่งเขาก็ไม่ได้ต้องการนางนัก ซ่งเมิ่งเหยาจึงยื่นข้อเสนอให้เขาว่านางต้องการหาเงินไถ่ตัวเพื่อออกไปจากจวนแห่งนี้ ท่านโหวจึงยินดีทำตามข้อเสนอของนาง ซ่งเมิ่งเหยาจะหาเงินด้วยวิธีใด และท่านโหวจะยอมให้นางจากไปหรือไม่ ไปติดตามอ่านกันได้เลยค่ะ

عرض المزيد

الفصل الأول

ตอนที่ 1 วางยาพิษ

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعاتأكثر

P JR
P JR
สนุกมากค่ะ พอ.ละมุนตุนมาก ตัวร้ายก็ไม่ร้ายเท่าไหร่ อ่านไปยิ้มไป เพลินๆ
2026-08-15 21:28:39
0
0
Ssert
Ssert
สนุก น่าติดตาม แนะนำค่า
2026-05-27 22:05:34
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ตามคอมเม้นมา ตามนั้นคะ
2026-04-25 02:25:10
0
0
Pat M.
Pat M.
น่ารักมากกก พระเอกคือหลงนางเอกสุด นางเอกก็แสนจะเก่ง แนะนำ
2026-04-15 09:54:35
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
เป็นอีกเรื่องของไรท์ที่สนุก จะตามเก็บให้ครบทุกเรื่องเลย
2026-03-28 23:36:07
0
0
36 فصول
ตอนที่ 1 วางยาพิษ
เกือบสามเค่อแล้วที่รถม้าวิ่งออกจากจวนสกุลซ่ง เพื่อมุ่งหน้าไปยังจวนฟ่านโหว สตรีรูปร่างบอบบางกำลังนั่งใจลอยอยู่ด้านใน มือสองข้างที่วางอยู่บนหน้าตักของตนบีบกันแน่น เมื่อคิดถึงหน้าที่ที่ตนได้รับมอบหมายจากซ่งฮูหยินก็ทำให้ดวงตาร้อนผ่าว น้ำใสในตาเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่วาสนาของนางมีสิทธิ์เป็นได้แค่นี้หรือ เถาซูเหวินสาวใช้ข้างกายวัยสิบสี่ปีเหลือบมองผู้เป็นนายก็ตกใจเป็นอย่างยิ่งพร้อมกล่าวออกด้วยความเห็นใจ “คุณหนูเจ้าคะ” พูดพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าให้นาง ผู้เป็นนายรับผ้าเช็ดหน้ามาโดยไม่กล่าวคำใด เถาซูเหวินจึงพูดขึ้นอีก “คุณหนูอย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ” “ข้าแค่คิดถึงท่านแม่” หากท่านแม่ของนางยังอยู่ นางอาจจะไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ก็ได้ ถึงมารดาของนางจะเป็นเพียงอนุภรรยาที่มาจากสาวใช้ก็ตาม แต่ก็ยังได้รับความโปรดปราณจากบิดา แต่หลังจากสิ้นมารดาไปแล้วชีวิตของนางก็เริ่มเปลี่ยนทิศทางไปทั้งหมด ได้ยินเช่นนั้นเถาซูเหวินก็พอจะคาดเดาได้ว่าเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่ “คุณหนูอาจจะโชคดีเหมือนท่านแม่ก็ได้นะเจ้าคะ” ตอนนั้นมารดาของนางเป็นเพียงสาวใช้ในจวน เพียงแค่ซ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 2 จวนฟ่านโหว
“คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะว่าเรามาที่จวนฟ่านโหว” “จวนฟ่านโหว?” “เจ้าค่ะ ลงมาก่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน” เถาซูเหวินที่เข้าใจว่านายของตนเพิ่งตื่นนอนอาจจะทำให้มึนงงอยู่บ้างจึงไม่ได้เอะใจ ปานตะวันจึงเดินลงจากรถม้าตามหญิงสาวที่หน้าตาจิ้มลิ้มลงมาอย่างช่วยไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ยังเด็กมาก อายุอาจจะเพิ่งสิบสามสิบสี่ปีกระมัง พอเดินลงมาแล้วจึงได้รู้ว่านี่คือรถม้า คิ้วเรียวขมวดมากขึ้นกว่าเก่า เหตุใดเธอจึงนั่งรถม้ามาได้ ก่อนหน้าไม่ใช่เธอเพิ่งไปเที่ยวกับเพื่อนหรอกหรือ มองชุดสาวใช้แล้วก้มมองชุดตน ในใจพลันร้องขึ้นว่า แย่แล้วเธออยู่ที่ไหนเนี่ย จากนั้นภาพตอนที่เธอกำลังขับรถไปเที่ยวบนภูเขากับเพื่อนก็ฉายชัดออกมา ตอนนั้นเพื่อนของเธอเป็นคนขับรถ ดวงอาทิตย์กำลังทอแสงผ่านพ้นทิวภูเขาออกมา แล้วก็… ‘ตะวันฉันมองไม่ค่อยเห็นทางเลยว่ะ ทางก็คดเคี้ยวเสียด้วย’ เสียงเพื่อนที่อยู่ด้านหลังพวงมาลัยบอกเธอ ‘ขับช้าลงหน่อยก็ได้นิด’ ‘อืม’ สิ้นคำ เธอกับเพื่อนก็ต้องเบิกตากว้าง พร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด ‘อ๊ายยย!’
اقرأ المزيد
ตอนที่ 3 เตรียมความพร้อม
ซ่งเมิ่งเหยาเดินเข้าไปในเรือนก็ต้องแปลกใจ เพราะแม้แต่เรือนสาวใช้จวนโหวยังจัดให้ดีขนาดนี้ ดูแล้วเจียงซื่อคงเป็นคนใจกว้างไม่น้อย “เรือนหลังใหญ่กว่าที่เราเคยอยู่อีกเจ้าค่ะ” เถาซูเหวินดวงตาเป็นประกาย เดิมทีเรือนที่นางเคยอยู่กับนายสาวเป็นเรือนไม้ที่ค่อนข้างเล็ก แต่เรือนหลังนี้มีสองห้องนอน หนึ่งห้องใหญ่หนึ่งห้องเล็ก และยังมีห้องเอนกประสงค์อีกหนึ่งห้องใหญ่ มีห้องอาบน้ำส่วนตัว และเรือนฝั่งทิศตะวันออกยังมีที่ไว้สำหรับนั่งอ่านหนังสือหรือนั่งพักผ่อนหย่อนใจ อีกทั้งยังมีต้นอวี้หลานดอกสีขาวอีกหนึ่งต้นด้วย นี่คล้ายกับเรือนอนุภรรยาอย่างไรอย่างนั้น มุมปากของซ่งเมิ่งเหยายกยิ้มขึ้นด้วยความพอใจ อย่างน้อยที่หลับนอนที่นี่ก็ไม่ได้เหมือนอยู่ในนรกเท่าใดนัก ดีกว่าเรือนพักที่จวนสกุลซ่งด้วยซ้ำ นางเดินกลับเข้าไปในห้องของตนพร้อมเอ่ยกับสาวใช้ “เจ้าเอาของไปเก็บให้เรียบร้อยเถอะ ข้าอยากชำระกายให้หายง่วงสักหน่อย” “เจ้าค่ะ ข้าจะเตรียมชุดให้คุณหนู” ซ่งเมิ่งเหยาถอดเครื่องประดับทุกชิ้นออกจากร่างกาย ความจริงก็มีเพียงแหวนหยกสีเขียวมะกอก ต่างหูพลอยสีแดงทับทิม และปิ่น
اقرأ المزيد
ตอนที่ 4 มิติของนาง
คืนนั้นหลังจากเถาซูเหวินแต่งกายให้เจ้านายเพื่อรอรับใช้ท่านโหวเสร็จ นางก็กลับไปยังห้องของตนตามคำบอกของเจ้านาย ซ่งเมิ่งเหยานั่งมองตนเองที่หน้ากระจกอยู่นานจนเวลาล่วงเข้ายามจื่อ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าท่านโหวอะไรนั่นจะเรียกใช้นางสักที นางยิ้มให้กับตัวเองในกระจก ความจริงร่างนี้ก็นับว่าเป็นหญิงงามมากทีเดียว เช่นนั้นซ่งหรูเอินผู้เป็นพี่สาวของนางคงไม่รู้สึกอิจฉา และคงไม่กลั่นแกล้งนางเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ซ่งเมิ่งเหยาช่างไม่รู้อะไรเลย ยังมองพี่สาวกับแม่เลี้ยงเป็นคนดีเสมอมา คิดถึงตรงนี้ซ่งเมิ่งเหยาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ หรือว่า… คนที่วางยาพิษนางจะเป็น… ขณะที่กำลังขบคิดอยู่นั้นมือข้างขวาก็หยิบต่างหูพลอยสีแดงทับทิมข้างหนึ่งขึ้นมาคลึงเล่นอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งต่างหูนั้นมีแสงสีแดงทับทิมวาบขึ้นมาตรงหน้า สมองของนางถึงได้หยุดคิดเรื่องนั้น พลางก้มมองสิ่งที่อยู่ในมือ ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้น ปากของนางทำท่าเอ่ออ่าอยู่หลายคราแต่ไม่มีเสียงพูดออก นี่มันอะไรกัน ทำไมมีเงินอยู่ในต่างหูข้างนี้ถึงหนึ่งล้านตำลึงทอง ที่นางรู้ก็เพราะมันมีตัวเลขบอกไว้อย่างชัดเจน โอยจะเป็นลม! มือสั่นเ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 5 ข้อตกลง
พ่อบ้านฟู่รับคำสั่งจากเจียงซื่อแล้วก็ให้สาวใช้มาบอกกล่าวซ่งเมิ่งเหยาให้เตรียมตัว ซึ่งนางก็เตรียมตัวอยู่ทุกคืนวันอยู่แล้ว และยังจำได้ทุกอย่างตอนที่ซ่งฮูหยินให้กู้มามามาสอนนาง ว่าสาวใช้อุ่นเตียงมีหน้าที่ต้องทำอย่างไรบ้าง นางส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนเดินออกจากเรือนของตน ไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาทำงานแบบนี้ ถึงแม้ตอนอยู่ที่โลกเดิมจะทำธุรกิจที่ทุกคนมองว่ามีความล่อแหลมอยู่บ้าง แต่นางก็ไม่เคยให้ลูกน้องรับงานแบบนี้ เพราะบริษัทของนางมีกฎระเบียบที่เคร่งครัด หากรู้ว่าใครรับงานแบบนี้คนผู้นั้นย่อมโดนให้ออก เพราะนางอยากรักษามาตรฐานบริษัทของตนเอาไว้ “คุณหนูดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ” เถาซูเหวินบอกเจ้านาย เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าท่านโหวมีนิสัยเป็นอย่างไรบ้าง “อืม!” ซ่งเมิ่งเหยารับคำแล้วเคาะประตูหน้าห้อง จากนั้นจึงเปิดประตูเข้าไป เท้าน้อย ๆ ที่กำลังจะก้าวออกชะงักเล็กน้อย เมื่อมองเห็นบุรุษรูปงามที่นั่งจิบชาอยู่บนตั่งตัวยาวอย่างสง่าผ่าเผย แผ่นหลังเครียดเคร่งเหยียดตึงอย่างเป็นธรรมชาติ มือข้างหนึ่งยังถือหนังสือค้างไว้ เพียงแค่มองด้านข้างเขายังหล่อขนาดนี้ ชายผู้นั้นเหลือบมองมาที่นา
اقرأ المزيد
ตอนที่ 6 แสดงละคร
ระหว่างรอน้ำมันนวด ซ่งเมิ่งเหยาจึงเตรียมน้ำอุ่นมาล้างเท้าให้เขา อันดับแรกนางถอดเสื้อคลุมให้เขาเหลือเพียงชุดสีขาวตัวบางด้านในเท่านั้น จากนั้นให้เขานั่งลงบนตั่งตัวเดิม พับขากางเกงขึ้นเหนือเข่า ความขาวของขายาว ๆ ที่มีกล้ามเนื้อแน่นหนั่นทำให้ดวงตาของนางพร่ามัวเล็กน้อย ขาวหนอ เนียนหนอ ยาวหนอ ผู้ชายอะไรเซ็กซี่แม้กระทั่งเส้นขน กลิ่นกายก็หอมสะอาดราวกับอาบน้ำวันละสิบรอบ ตาย ๆ นางเป็นคนแพ้ความขาวนางสะบัดใบหน้าไล่ความคิดอุบาทว์พวกนั้นทิ้งไป จากนั้นจึงเริ่มล้างเท้าให้เขาด้วยน้ำหนักมือที่ไม่เบาไม่แรงจนเกินไปแค่มือนุ่ม ๆ กับน้ำอุ่น ๆ สัมผัสกับเท้าของเขาก็รู้สึกผ่อนคลายมากแล้ว อดไม่ได้ที่จะหยิบหมอนใบเล็กมาพิงแผ่นหลังเอาไว้ด้วยท่วงท่าปลอดโปร่งโล่งสบายล้างเท้าเสร็จแล้วนางจึงใช้ผ้าซับเท้าให้แห้ง จากนั้นเดินไปรับจิงโหยวและตะเกียบจากเถาซูเหวิน ซ่งเมิ่งเหยายิ้มให้สาวใช้เล็กน้อยก่อนปิดประตูห้องยังกวาดสายตามองสาวใช้ด้านนอกด้วยแววตานึกขัน เจียงซื่อทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ แค่นางมาปรนนิบัตรบุตรชายจำเป็นต้องให้สาวใช้มาสอดแนมเป็นสิบคนสาวใช้คนอื่นที่พ่อบ้านฟู่ให้มาเฝ้าตามคำสั่งของเจียงซื่อตรงหน้าประตูจึงเอ่ยถาม
اقرأ المزيد
ตอนที่ 7 หลับสนิททั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้นฟ่านอวิ๋นซีก็ต้องตกใจเมื่อเห็นตนนอนอยู่บนตั่งไม้ตัวเดิมเมื่อคืน อีกทั้งเขายังหลับสนิทได้จนถึงวันใหม่อย่างไม่น่าเชื่อ เป็นไปได้อย่างไร นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเขามองหาใครบางคนไปทั่วห้องก็พบว่านางไม่อยู่ในห้องแล้ว แสดงว่าเขาหลับสนิทจริง ๆ ตอนนางเดินออกไปยังไม่รู้ตัว วรยุทธ์ที่เคยฝึกมาคงไร้ประโยชน์แล้ว สายตาเหลือบมองไปเห็นถ้วยแก้วใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานที่ไม่ห่างจากตั่งนอนนัก ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเดินไปดูด้วยความสนใจ มันคือถ้วยเทียนไขนั่นเอง และกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากถ้วยแก้วเทียนไขใบนี้ ที่มันยังมีเปลวเทียนสั่นไหวไปมาน้อย ๆ เขาหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ ๆ หน้าตาแปลกไปจากเทียนไขที่เขาเคยเห็น เขารู้ว่ามันหอมคล้ายกลิ่นหอมของดอกไม้ แต่บอกไม่ได้ว่าเป็นดอกอะไร มือใหญ่วางมันไว้ดังเดิม และยังปล่อยให้เปลวเทียนไหวเอนส่งกลิ่นอยู่เช่นนั้น กลิ่นหอมนี้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยพานพบมาก่อน พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านใน สาวใช้ด้านนอกจึงเข้ามาปรนนิบัติเขาดั่งเช่นทุกวัน ไม่วายสาวใช้สองนางนั้นยังทำท่าทีเหนียมอาย ใบหน้าเห่อแดง ฟ่านอวิ๋นซีแค่นยิ้มในใจกับท่าท
اقرأ المزيد
ตอนที่ 8 นางยังไม่ตาย
“หลัวมามาไปเอาของมา” ซ่งเมิ่งเหยาทำให้บุตรชายของนางพอใจ นางย่อมตกรางวัล “เจ้าค่ะ” หลัวมามาเดินไปหยิบของรางวัลที่ได้เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ จากนั้นจึงยื่นให้ซ่งเมิ่งเหยา เจียงซื่อจึงกล่าวออก “ผ้าไหมสามพับนั้นข้ามอบให้แก่เจ้า” วันที่ซ่งเมิ่งเหยาเดินทางเข้ามาในจวนฟ่านโหว พ่อบ้านฟู่ได้มารายงานว่าซ่งเมิ่งเหยาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่ค่อนข้างธรรดา เช่นนั้นนางจึงสั่งให้พ่อบ้านฟู่ไปเตรียมข้าวของเครื่องใช้ พร้อมทั้งเสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ที่เรือนนาง และนางก็อยากมอบผ้าไหมเหล่านี้ให้นางไปตัดชุดใหม่อีกด้วย “ขอบคุณเจียงซื่อเจ้าค่ะ” ซ่งเมิ่งเหยารับมาด้วยท่าทางสงบนิ่ง แววตาไม่เผยแววตื่นเต้นให้เห็นแม้แต่น้อย เจียงซื่อเข้าใจว่านางช่างเก็บอารมณ์ได้ดี แต่ซ่งเมิ่งเหยากลับคิดว่าตนมีเงินมากพออยู่แล้ว จึงไม่ได้ตื่นเต้นกับผ้าไหมเพียงแค่สามพับ เพียงแต่นางยังไม่สามารถนำเงินออกมาได้ อีกทั้งผ้าสามพับนี้ยังขายไม่ได้ เพราะหากเจียงซื่อรู้เข้าจะดูไม่ดี เช่นนั้นนางคงทำได้เพียงนำไปตัดชุดใหม่เท่านั้น หลายลมหายใจเจียงซื่อจึงกล่าวขึ้นอีก “เจ้าทำให้ท่านโหวนอนหลับสนิททั้งคืน ข้าจึงอยากให้รางวัล
اقرأ المزيد
ตอนที่ 9 อยู่นานอีกสักหน่อย
คืนนี้ซ่งเมิ่งเหยาแต่งกายเสร็จแล้ว พ่อบ้านฟู่ก็ให้คนมาตามนางไปรับใช้ท่านโหวทันที นางยอบกายคาราวะเสร็จเขาจึงเอ่ยขึ้นก่อน “เมื่อคืนข้าหลับโดยไม่รู้ตัว ขายหน้าเจ้าแล้ว” และคนที่จัดท่านอนให้เขาอย่างดิบดีก็คงเป็นนาง “ท่านหลับได้ข้าก็สบายใจเจ้าค่ะ เจียงซื่อบอกว่าท่านโหวเป็นโรคนอนไม่หลับ” ซ่งเมิ่งเหยายกเอามารดาเขามาอ้าง เพราะไม่อยากให้เขามาว่านางไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขา “อาจเป็นเพราะข้าคิดเรื่องงานมากเกินไป” คราวนี้เขายอมรับอย่างไม่อาย คดีบางคดีที่ต้องสืบหาความจริงนั้นช่างยากเย็นนัก บางคดีทำให้ปวดศีรษะอยู่หลายเดือน “ก่อนอื่นท่านโหวต้องเอาโต๊ะทำงานออกไปจากห้องนอนก่อนเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นตื่นมาทุกครั้งเมื่อนอนไม่หลับท่านก็คิดแต่อยากจะทำงานอย่างเดียว” อันนี้คือเรื่องจริงที่มีผลงานวิจัยรองรับมาแล้ว ฟ่านอวิ๋นซีนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวออก “ข้าขอคิดดูก่อน” ตั้งแต่เขาได้รับแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการศาลต้าหลี่ เขาก็ให้พ่อบ้านยกโต๊ะทำงานเข้ามาไว้ในห้องนอน เพราะเขารู้สึกว่าทำงานเท่าไร งานก็ยังไม่เสร็จสักที เมื่อตื่นขึ้นมาก็มักคิดถึงเรื่องงานจริง ๆ
اقرأ المزيد
ตอนที่ 10 หัวใจเต้นแรง
รอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตาของเจียงซื่อทำให้ซ่งฮูหยินรู้สึกเป็นกังวลไม่น้อย แต่ก็กล่าวออกเสียงเรียบ “ท่านคงไม่คิดจะให้นางมาเป็นอนุของท่านโหวกระมัง” มากสุดก็เป็นได้เพียงอนุภรรยาเท่านั้น เหมือนมารดาของนาง เจียงซื่อชะงักไปเล็กน้อย “เรื่องนั้น…ข้าคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้” อนุภรรยา ซ่งเมิ่งเหยาก็อาจจะพอเป็นได้ เพียงแต่ตอนนี้บุตรชายของนางไม่ได้คิดอย่างนั้นน่ะสิ แค่ยอมมีสาวใช้อุ่นเตียงกับนับว่าดีแล้วหลีเจียวจินลอบยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจ “ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว”เจียงซื่อพยักหน้าเบา ๆ พร้อมให้หลัวมามาเดินออกไปส่งแขก ภายในใจกลับกำลังคิดหนัก หากซ่งหรูเอินถูกคนอื่นนินทาจริงก็นับว่าภายภาคหน้าต้องหาสามีลำบากแล้ว เป็นเพราะนางพลั้งปากไปแท้ ๆสองวันต่อมาเป็นวันหยุดของบุตรชายคนโต เจียงซื่อจึงเรียกให้เขามาพบฟ่านอวิ๋นซีคำนับมารดาแล้วกล่าวออก “ท่านแม่มีเรื่องใดจะคุยกับข้าหรือขอรับ”“นั่งลงก่อนสิ ตอนนี้การงานของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”“ยังเหมือนเดิมทุกอย่างขอรับ ตอนนี้ยังมีคดีที่ยังหาหลักฐานไม่ได้อีกหลายคดี” ซึ่งทำให้เขาเครียดเป็นอย่างมาก คดีที่ยังหาหลักฐานไม่ได้ส่วนใหญ่ล้วนมีขุนนางใหญ่อยู่เบื้องหลัง ตอนนี้เขายังต้
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status