Todos os capítulos de สาวใช้อุ่นเตียงผู้ร่ำรวยของท่านโหวเย็นชา : Capítulo 21 - Capítulo 30

เหลือเวลาอีกเพียงสองสัปดาห์ซ่งเมิ่งเหยาก็จะออกไปจากที่นี่แล้ว แต่นางยังหาบ้านหลังใหม่ที่ถูกใจไม่ได้เลย เพราะบ้านที่นางอยากได้ต้องมีขนาดที่กว้างใหญ่พอสมควร “คุณหนูแน่ใจแล้วหรือเจ้าคะ ว่าจะออกไปจากที่นี่จริง ๆ” เถาซูเหวินถามเจ้านายด้วยความเป็นห่วง เกือบเดือนแล้วที่ซ่งเมิ่งเหยาให้นางออกไปสอบถามราคาบ้านหลังใหม่ แต่ซ่งเมิ่งเหยาก็ยังหาเรือนที่ถูกใจไม่ได้ นางไม่เข้าใจว่าเจ้านายจะเอาเรือนที่มีพื้นที่กว้างขวางไปทำอะไร อีกทั้งอยู่ที่จวนฟ่านโหวแห่งนี้นางก็เห็นซ่งเมิ่งเหยามีความสุขดี หรือที่ผ่านมานางเข้าใจผิด คิดว่านายตนกับท่านโหวมีใจให้กัน “ข้าตัดสินใจแล้ว” น้ำเสียงเจือความเศร้าน้อย ๆ “ข้าคิดว่าคุณหนูมีใจให้ท่านโหวเสียอีก” นางพูดออกด้วยนึกเสียดายอยู่บ้าง ซ่งเมิ่งเหยาคิ้วกระตุกวูบหนึ่ง ก่อนกล่าวออก “ข้ามีใจแล้วอย่างไร อย่างมากก็เป็นได้เพียงสาวใช้อุ่นเตียงไม่ใช่หรือ” ชีวิตนี้หากมีความรักแล้วต้องเป็นรอง นางคงทำใจไม่ได้ ขอใช้ชีวิตโสดยังดีกว่า เหมือนที่อยู่ในโลกเดิม ทำงาน กิน เที่ยว ใช้เงิน มีความสุขจะตาย นางไม่มีเวลามาแข่งขันเอาใจใครหรอก และนางก็ไม่อยากแข่งด

ถึงวันที่ซ่งเมิ่งเหยาต้องการไถ่ตัวเองนางจึงมาขอเข้าพบเจียงซื่อ เจียงซื่อตกใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินเรื่องนี้จากปากของนาง คาดไม่ถึงว่านางจะมีเงินถึงหนึ่งร้อยตำลึงเงินมาไถ่ตนเอง “ข้ายังนึกชะล่าใจอยู่เลยว่าเจ้าคงไม่มีเงินมาไถ่ตัว” เจียงซื่อทั้งเสียดายและเสียใจที่ซ่งเมิ่งเหยามาบอกเช่นนี้ กว่านางจะหาสาวใช้อุ่นเตียงให้ฟ่านอวิ๋นซีได้มันยากเย็นเพียงใด สำคัญกว่านั้นหาอย่างไรให้เขาถูกใจเหมือนสตรีที่อยู่ตรงหน้านางนี้ “เป็นเพราะท่านโหวเมตตาข้าเจ้าค่ะ” เรื่องนี้ท่านโหวคงไม่ได้บอกมารดากระมัง ว่าเขาสูญเงินจำนวนมหาศาลให้กับนาง แถมบ้านพักตากอากาศอีกหนึ่งหลังด้วย “อืม!” ซ่งเมิ่งเหยาปรนนิบัติเขาดีปานนี้ บุตรชายของนางก็ต้องตกรางวัลให้เป็นธรรมดา แต่ถ้าเขาพึงพอใจนางมากเพียงนี้ เหตุใดถึงยอมปล่อยนางจากไป “เรื่องนี้ท่านโหวทราบแล้วหรือ” “ทราบแล้วเจ้าค่ะ” “แล้วเขาไม่ว่าอะไรหรือ” อย่างน้อยก็น่าจะรั้งนางไว้สักหน่อย “ไม่ว่าเจ้าค่ะ” ไม่ว่าสักคำ แค่ต้องไปอยู่เรือนที่เขาเลือกให้เท่านั้น แถมเป็นเรือนพระราชทานอีกต่างหาก “แล้วเจ้าจะไปอยู่ที่ใด” เจียงซื่

ทางด้านของฟ่านอวิ๋นซี ตอนนี้เขากลับมาเครียดอีกแล้ว ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่ยังเป็นเรื่องสตรีที่เขาต้องหามาเป็นภรรยาให้ได้ ทำให้ตลอดหนึ่งเดือนมานี้เขานอนไม่ค่อยหลับเอาเสียเลย แม้จะมีเทียนหอมที่ซ่งเมิ่งเหยาเตรียมไว้ให้เขาก่อนที่นางจะจากไปแล้วก็ตาม ยามไฮ่มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าเรือนของซ่งเมิ่งเหยา แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าคนในรถม้าจะเดินลงมา เขาทำเพียงเปิดม่านออกแล้วมองเข้าไปในเรือนเท่านั้น “ท่านโหวจะไม่เข้าไปจริง ๆ หรือขอรับ” เหอกังเอ่ยถาม เมื่อเห็นผู้บังคับบัญชาทำแบบนี้มาตั้งแต่ซ่งเมิ่งเหยาย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว มาหายามดึก แล้วก็กลับไปอย่างเงียบงัน “ไม่หรอก ข้าไม่อยากให้นางลำบากใจ” เขารับปากนางไว้แล้ว ว่าจะไม่เข้าไปรบกวนชีวิตนาง ถ้าไม่ถึงที่สุดจริง ๆ แต่ก็คงอีกไม่นาน “แต่ท่านโหวจะนอนไม่หลับนะขอรับ” “แต่ไหนแต่ไรข้าก็นอนไม่หลับอยู่แล้ว” จะนอนไม่หลับไปทั้งชีวิตก็คงไม่แปลก “ท่านโหวไม่คิดถึงนางหรือขอรับ” ถ้าไม่คิดถึงก็คงไม่มาที่นี่ทุกวัน ไม่รู้ว่าถ้าเขาขอร้องให้นางแต่งเข้าเป็นสะใภ้ใหญ่ของจวนสกุลฟ่านจริง ๆ นางจะยอมหรือไม

หลายวันแล้วที่ฟ่านอวิ๋นซีไม่ได้มากินอาหารที่เรือนของมารดา เจียงซื่อรู้สึกแปลกใจจึงเรียกพ่อบ้านฟู่มาสอบถาม “ท่านโหวไม่ได้กลับจวนหลายวันแล้วขอรับ” นั่นคือคำตอบจากปากพ่อบ้านฟู่ “หรือว่าเขาจะงานยุ่งจนแทบปลีกตัวกลับมาที่จวนไม่ได้” เจียงซื่อครุ่นคิดเพราะบางครั้งยามที่เขาต้องไปสืบคดีต่างเมือง เขามักจะไม่กลับจวนหลายวัน “เจ้าออกไปสืบดูให้แน่ชัด” “ขอรับ” สองวันต่อมาพ่อบ้านฟู่จึงกลับมารายงานเจียงซื่อว่า “ท่านโหวไปค้างคืนที่เรือนพักตากอากาศที่หมู่บ้านเฟิ่งหวงขอรับ” “เช่นนั้นก็โล่งอกไปที” เจียงซื่อพรูลมหายใจออกมาทำท่าโล่งอก พ่อบ้านฟู่พูดต่ออีก “แม่นางซ่งก็อยู่ที่นั่นด้วยขอรับ” โล่งอกยังไม่ถึงหนึ่งลมหายใจเจียงซื่อก็ต้องยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ หมู่บ้านเฟิ่งหวงอย่างนั้นหรือ ทำไมนางไม่เอะใจตั้งแต่ซ่งเมิ่งเหยาบอกนางว่าจะย้ายไปอยู่ที่นั่น “เจ้าจำไม่ผิดแน่หรือ” ถึงจะตกใจ แต่อีกใจหนึ่งนางก็รู้สึกยินดีจนบอกไม่ถูก ที่บุตรชายของนางตัดซ่งเมิ่งเหยาไม่ขาด ฟ่านจื่อหาน กับภรรยาที่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยต่างตั้งใจฟังสิ่งที่พ่อบ้านฟู่กำลังจะพูด

ทุกคนต่างคาดหวังว่าน่าจะเป็นเรื่องที่นางกำลังจะเปิดร้านนวด แต่ฟ่านอวิ๋นซีกลับบอกกับทุกคนว่า “ความจริงแล้ว นางเป็นเจ้าของร้านแลกเงินเลี่ยงรุ่ยขอรับ” เรื่องนี้เขายังไม่ได้คุยกับนาง แต่เขามั่นใจแล้วว่าเป็นนาง เพื่อให้มารดารับปากเร็วขึ้น เขาจำเป็นต้องเปิดเผยเรื่องนี้“หา…” ทุกคนร้องออกพร้อมกันด้วยความคาดไม่ถึง “เจ้าพูดจริงหรือ” เจียงซื่อเบิกตาโตถามย้ำอีกครั้ง“เป็นนางขอรับ”“นางช่างเป็นสตรีที่เก่งกาจนัก เช่นนั้นนางได้เงินจากที่ใดมาลงทุน” เจียงซื่อเอ่ยออกด้วยความสงสัยพลางจ้องหน้าบุตรชาย“เอ่อ… ข้า… เอ่อ…”“เป็นเจ้าสินะ เรือนหลังนั้นเจ้าก็ยกให้นางไปแล้วไม่ใช่หรือ” เจียงซื่อกล่าวออกอย่างประชดประชัน ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครได้อีก“ขอรับ” ฟ่านอวิ๋นซีขานรับ เขาก็คิดว่าเงินลงทุนพวกนั้น คือเงินที่เขาให้นางไปเช่นกัน“แล้วเจ้าจะทำเช่นไร ถึงอย่างไรราชโองการก็ขัดไม่ได้”“เรื่องนั้นข้าจะจัดการเองขอรับ” ฟ่านอวิ๋นซีส่งจดหลายลับถึงฮ่องเต้แล้ว เรื่องนี้จึงไม่น่าเป็นห่วงฟ่านอวิ๋นซีกลับมาที่เรือนของซ่งเมิ่งเหยาในตอนเย็นของอีกวัน ก่อนรถม้าจะวิ่งเข้าไปในเรือน องครักษ์ที่เขาให้ดูแลเรือนหลังนี้ไว้ก็เข้ามากระ