Todos los capítulos de คุณหัวขโมยที่รัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

ค่ำคืนที่อุณหภูมิต่ำถึง18องศา และเตาที่แสดงให้เห็นว่าเป็นเศษซากของหมูกระทะที่ถูกผมและพี่กรจัดการไปเมื่อช่วงค่ำที่ถูกตั้งอยู่หน้าเต็นท์ เราทั้งคู่นอนดูดวงดาวที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าและอาจเพราะวันนี้ดวงจันทร์มืดกว่าเมื่อวานเล็กน้อยเพราะถูกบดบังด้วยกลุ่มเมฆแต่ไม่ได้บดบังความงามของดาวที่ลอยสว่างราวกับอยู่ในกาแล็กซีได้เลยแม้แต่น้อย“ภัทรชอบดาวอะไร”“ผมตอบเป็นกาแล็กซีได้ไหม”ผมและพี่กรเริ่มสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมก็ไม่ทันรู้ตัว แต่พอรู้อีกทีเราก็ไม่ได้มีความเขินใจหรือขัดเขินอะไรกันแล้ว สำหรับผมมันเป็นเรื่องที่ดีนะ ดีมาก ๆ เลยด้วยผมหันไปยิ้มให้พี่กรในขณะที่เรากำลังปูเสื่อ นอนห่มผ้านวมคนละผืน หมอนคนละใบนอนดูดาวกันอยู่ที่หน้าเต็นท์ที่ถูกกางไว้ ณ ลานกางเต็นท์ พี่กรพยักหน้าเบา ๆ แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไปที่ท้องฟ้าที่มีดาวเต็มไปหมดสุดลูกหูลูกตาผมหันกลับไปมองดวงดาวอีกครั้ง มองหาดาวที่สว่างที่สุด แต่วันนี้เหมือนจะไม่เห็นดาวดวงนั้น“ถ้าเป็นกาแล็กซี..ผมชอบเนบิวลาหัวม้า แต่ถ้าเป็นดวงดาว..ผมชอบดาวศุกร์”&ld

- ธนากร -ผมเคาะประตูห้องพักห้องข้าง ๆ ด้วยความรู้สึกแบบบอกไม่ถูก หลังจากที่ผมเดินแต่งตัวลงมารอภัทรที่ล็อบบี้ตามเวลาที่เรานัดกันไว้คือหกโมงเย็น แต่จนแล้วจนรอดผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววของภัทรที่จะลงมามือถือของผมโทรออกและส่งข้อความหาภัทรมากกว่าสิบสาย ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับมาเลยจึงทำให้ผมกลับขึ้นมาเคาะห้องแทน เมื่อผมเคาะอยู่นานจนห้องถัดไปเปิดประตูออกมามองหน้า เมื่อรู้ว่าตอนนี้กำลังรบกวนท่านอื่น ผมตัดสินใจเดินลงไปหาพนักงานที่ล็อบบี้แทน“เพื่อนพี่ที่พักห้อง XXX ติดต่อไม่ได้ รบกวนน้องช่วยไปเปิดห้องให้หน่อยได้ไหม”“อ๋อ ได้ครับ ๆ”น้องพนักงานหันไปหยิบกุญแจห้องพักสำรองขึ้นมาและพาผมเดินขึ้นมาชั้นสี่ ตรงไปที่หน้าห้องที่ภัทรพักอยู่ เมื่อน้องเปิดห้องเข้าไปก็พบว่าอากาศในห้องถูกเปิดไว้ด้วยเครื่องปรับอากาศจนเย็นเฉียบ ผมเดินตรงไปที่เตียงก็เห็นภัทรที่นอนห่มผ้าจนหนาอยู่บนเตียงเมื่อผมกำลังเอื้อมมือไปเขย่าตัวภัทร ก็พบว่าแขนของภัทรร้อนมากจนผมต้องชักมือออกมา ตามใบหน้า กรอบหน้าม

“ไม่รู้เลยครับ ถ้าท้องพี่ไม่ร้องดังดั่งฟ้าร้องวันพายุเข้าน่ะนะ”“เวอร์”“เอ้า..เวอร์ก็เวอร์ ลุกมากินข้าวกัน ค่อยนอนต่อ”ผมลุกจากที่นอน สาวเท้าเดินตามภัทรมาใกล้โต๊ะที่วางอาหาร หย่อนก้นลงนั่งหยิบน่องไก่น่องโตมากินแบบไม่ได้ติดผู้ดีอะไรแล้ว วินาทีนี้ขอให้ได้กินก็เพียงพอ ผมเอื้อมมือไปหยิบถ้วยกระดาษชานอ้อยที่ร้านยำให้มา จัดการเทยำรวมทะเลของโปรดลงถ้วยทันทียังไม่ทันที่ผมจะได้ทิ้งถุงยำ ก็มีช้อนของภัทรยื่นมาตักยำไปชิมอย่างเอร็ดอร่อย ผมมองไปยิ้มไป เพราะก็ไม่รู้มาก่อนว่าภัทรจะชอบกินอะไรคล้าย ๆ ผมเหมือนกัน“ภัทรก็ชอบยำเหมือนกันหรอ”“ผมไม่ค่อยชอบอาหารทะเล”“หืม..พี่เห็นเรากินตอนที่อยู่แม่ฮ่องสอนนึกว่าเราชอบ”“ผมกิน เพราะพี่ชอบ”“เห้ย! ไม่เกี่ยวดิ ไม่ชอบก็บอกพี่จะได้สั่งอย่างอื่น”“ถ้าพี่ชอบอะ ต่อให้ผมไม่รู้จัก ผมก็ชอบหมดแหละ”“อย่ามาล้อเล่นน่าภัทร ไม่ชอบก็กินอย่างอื่นแทนละกัน”“ไม่เอา

ผมหิ้วกระเป๋าเดินขึ้นห้อง ปิดประตูเสียงดัง โดยที่ทิ้งอั๋นไว้แบบนั้น ในใจลึก ๆ ก็หวังว่าอั๋นนั้นจะตามขึ้นมาง้อในเวลาที่ใจเย็นลงแล้ว แต่ผมคิดผิด!เพราะหลังจากที่เราทะเลาะกันเสียงดัง นอกจากอั๋นจะไม่ได้ตามขึ้นมาแล้ว ผมยังได้ยินเสียงรถยนต์ถูกสตาร์ทขึ้น ผมเดินไปแอบมองที่หน้าต่างก็เห็นว่าอั๋นใช้ไหล่หนีบมือถือและถอยรถขับออกจากบ้านไป มันรู้สึกทั้งโมโหทั้งจุกทั้งเสียใจ ปนเปกันไปหมดเมื่อผมอยู่คนเดียว ความรู้สึกเดิม ๆ ก็กลับเข้ามาถาโถมอีกครั้ง ผมนั่งลงข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่กอดเข่าร้องไห้ระบายความอึดอัดในหัว ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหนผมร้องไห้จนรู้สึกได้เลยว่าไม่มีน้ำตาจะไหลแล้วผมคลานขึ้นมานอนบนเตียงอย่างคนที่หมดอาลัยตายอยาก ไม่อยากรับรู้หรือรู้สึกอะไร ไม่อยากแม้แต่จะมีชีวิตต่อไปด้วยซ้ำ แต่พอตัวมารในหัวผมคิดว่าอยากตายหนีเหตุการณ์พวกนี้ไป ใบหน้าของแม่ของเจ้ากัซก็ลอยขึ้นมาจนผมได้สติ เพราะการร้องไห้อย่างหนักจนเหนื่อยทำให้เปลือกตาของผมเองเริ่มจะปิดลง ๆ และก่อนที่ผมจะหลับนั้นก็มีภาพใบหน้าของภัทรลอยเข้ามาอีกคนและภาพทุกอย่างก็ดับไปเสียสนิทแสงแดดอ่อนๆ รอดเข้าผ่านม่านกันแสงเข้

“เพื่อนหรอคะอั๋น”“เอ่อ..ใช่ครับ”“สวัสดีค่ะ ฉันมิตาเป็นแฟนอั๋นนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”ผมมองหน้าผู้หญิงคนนี้นิ่ง ๆ เธอส่งมือมาหวังจะทำความรู้จักแต่เมื่อไม่มีการตอบรับจากทางผม เธอจึงลดมือลงช้า ๆ ด้วยใบหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่“ผมมีความจำเป็น..กลับไปรอที่บ้านนะ”อั๋นหันหน้ามากระซิบใกล้ๆ หู นั่นทำให้ผมหันขวับจนคอแทบหักไปมองผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของผม ซึ่งมันมองไม่เห็นความสลดหรือเสียใจหรือนึกขอโทษอะไรเลยแม้แต่น้อย“เหอะ”ผมได้แต่ครางในลำคอ จ้องไปที่ผู้หญิงเบื้องหน้าที่เธอก็กำลังจ้องหน้ามองผมด้วยความไม่พอใจเช่นกัน เธอหย่อนก้นนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางราวนางพญา เป็นจังหวะเดียวกับที่น้องพนักงานนั้นนำอาหารมาส่งพอดีอั๋นเองก็นั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ เขาตักอาหารให้เธอต่อหน้าต่อตาราวกับว่าผมคืออากาศ ไม่ได้สนใจความรู้สึกหรืออะไรแม้แต่น้อย ในใจลึก ๆ อยากหวีดร้องและพังทำลายข้าวของตรงหน้าให้สาสม แต่! ไม่มีเงินชดใช้ค่าเสียหาย!ผมที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร หรือแสดงตัวอะไรก็ไม