All Chapters of คุณหัวขโมยที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

ผมยังคงมองกระจกหลังอยู่สักพักใหญ่ ๆ ขณะที่เท้าก็เหยียบคันเร่งไปเรื่อย ๆ แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของคุณภัทร คาดว่าน่าจะตามไม่ทันนั่นแหละนะผมขับรถเลี้ยวเข้ามาจอที่หน้าประตูบ้านหลังพอเหมาะ ที่ถูกกั้นด้วยประตูรั้วไม้สีสาวสะอาดตา ไอ้น้องชายตัวดีของผม ก็กระโดดลงรถไปทันทีที่เห็นว่าแม่กานดาในวัยหกสิบสองปีกำลังเดินจ้ำอ้าวยิ้มร่าออกมาเปิดประตูรั้วให้ และพากันเดินนำหน้าไปยืนรอที่หน้าบ้าน ผมขับรถเข้ามาจอดในตัวบ้านอย่างเคยชิน เดินลงจากรถมากอดแม่ด้วยความคิดถึง“แม่กับน้องเข้าบ้านก่อนเลยนะ เดี๋ยวกรไปปิดประตูรั้วก่อน”“จ้า รีบตามมานะลูก”ผมยิ้มให้แม่ เบี่ยงตัวออกมาปิดประตูรั้วหน้าบ้าน สายตาก็ยังคงลอบมองไปที่หน้าบ้าน เพื่อดูว่าคุณภัทรได้ตามมาไหม เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ผมจึงดึงประตูบ้านปิดทันทีมันเป็นธรรมดาที่ผมกับน้องจะกลับมาหาแม่ทุกสัปดาห์ ถึงแม้ว่าแม่จะมีน้าแจ่ม แม่บ้านที่ผมจ้างมาเพื่อช่วยดูแลและอยู่คุยกับแม่แล้ว ผมกับเจ้ากัซก็ยังอดห่วงแม่ไม่ได้อยู่ดี และด้วยความที่บ้านและที่ผมกับน้องอยู่นั้นมันก็ไม่ได้ห่างกันมากเท่าไหร่ มันจึงทำให้ผมกับ

ผมขับรถมาจนถึงหน้าโรงแรมหรูที่เดียวกับที่เห็นว่าแฟนของพี่กรเช็กอินไว้ โรงแรมนี้ใหญ่โตมากจนผมเองก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ และที่สำคัญอยู่ใจกลางหาดชะอำ ผมจัดการจอดรถเรียบร้อยเดินมาเช็กอินห้องพัก และก็คงเรียกว่าโชคดีเพราะยังมีห้องเหลือให้ผมเข้าพักเอนหลังโดยที่ไม่รู้เลยว่า ผมจะหาพี่กรกับแฟนได้ที่ไหน และที่นี่ก็ไม่ใช่เล็ก ๆ ผมนอนคิดไปมาสักพักก็นึกขึ้นว่าหรือจะลงไปถามที่ล็อบบี้ดี เมื่อคิดได้ดังนั้นผมเดินออกจากห้องรีบวิ่งลงมาที่ล็อบบี้โรงแรมทันที พนักงานที่เห็นผมวิ่งหน้าตาตื่นมาก็ตกใจถามผมกันพัลวัน“ลูกค้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”“เปล่าครับ พอดีผมอยากขอสอบถามผู้เข้าพักได้ไหมครับ”“เอ่อ..เป็นนโยบายของโรงแรม ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลคนพักได้ค่ะ”“นิดหนึ่งก็ไม่ได้หรอครับ”“ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”ผมที่เห็นความหนักแน่นของพนักงานเองก็รู้แล้วว่าวิธีนี้ไม่น่าจะได้ ผมจึงเดินมานั่งพักที่โซฟาแบบครุ่นคิดหาวิธีอีกครั้ง ผมล้วงมือหยิบมือถือในกระเป๋าออกมาดูก็ยังไม่เห็นการอัปเดตอะไรของพี่กร รวมถึงของ

ผมพาพี่กรเดินทางทันทีที่เก็บของเสร็จ ปลายทางคืออำเภอปาย สถานที่ที่หลายคนบอกว่าสวยและหน้าหนาวคืออากาศดีมาก และผมเองก็ยังไม่เคยไปสักครั้งเหมือนกัน ผมเริ่มขับรถออกจากชะอำมุ่งหน้าสู่ปลายทางที่อำเภอปายทันที ผมขับรถมาได้สักพักก็เห็นว่าพี่กรนอนหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ คาดว่าน่าจะเหนื่อยจากการร้องไห้เป็นเวลาที่นานมาก และผมเองก็ไม่อยากกวนพี่กรสักเท่าไหร่ผมขับรถไปด้วยความเร็วที่จัดว่าเร็วมากอยู่ เพราะใจอยากพาพี่กรไปให้ทันในช่วงเช้าแต่จากระยะทางและเวลาคาดว่าจะไม่ทัน และเกรงว่าหากขับด้วยความเร็วมากตลอดสาย ใบสั่งจะไปที่บ้านจนคุณแม่ช็อกก็เป็นได้เมื่อคิดได้แบบนั้นผมจึงลดความเร็วมาขับด้วยความเร็วที่กฎหมายกำหนด พี่กรก็มีตื่นมาคุยเป็นเพื่อนบ้าง นอนบ้าง และผมเองที่วันนี้ก็เร่งงานด้วย และขับรถเยอะด้วยก็มีอาการเหมือนจะรู้สึกเพลียบ้างเล็กน้อย จึงขับไปพักไปเป็นระยะผมใช้เวลาขับไปพักไป จากเพชรบุรีมาถึงอำเภอปาย ใช้เวลา สิบชั่วโมงพอดิบพอดี และก่อนเข้าอำเภอปายผมเองได้โทรจองที่พักไว้แล้ว เราจึงมาถึงและเข้าพักได้เลย“พี่กรนอนได้ไหม”“ได้สิ”

คุณภัทรพาขับรถมาจนถึงบนดอยแห่งหนึ่งซึ่งห่างจากที่พักไม่มากนัก แต่การเดินทางค่อนข้างเปลี่ยวและอันตราย เพราะตลอดเส้นทางที่ขับขึ้นมานั้น มีทั้งโค้งและเนินเขาที่ไม่คุ้นชิน และการเดินทางผ่านแต่ละโค้งนั้นค่อนข้างน่าหวาดเสียวตลอดเวลาเพราะอากาศที่หนาวจัดจากด้านนอกจนด้านในรถก็สัมผัสได้ และด้านนอกรถนั้นยังมืดสนิทเพราะหน้าหนาวที่นี่ถึงแม้จะหกโมงกว่าแล้วก็ยังไม่มีแสงสว่างสักเท่าไหร่และเส้นทางที่รถขับผ่านนั้นเป็นเส้นทางสัญจรของชาวบ้านซะมากกว่า ถนนที่ขับมาก็เป็นถนนเลนส์เดียวที่รถสวนแทบไม่ได้ ไม่เพียงแค่นั้นยังต้องเข้าป่าขึ้นเขาเป็นว่าเล่น แต่ถึงจะดูอันตรายแต่ความรู้สึกของผมกลับไว้ใจที่คุณภัทรเป็นคนขับเราขับมาช้า ๆ และใช้เวลาไม่นานมากนัก จนในที่สุดคุณภัทรก็ขับขึ้นมาจอดรถด้านบนเนินเขาลูกขนาดพอเหมาะ ที่มีลานจอดรถยนต์ได้ประมาณสิบกว่าคัน และกำลังมีแสงสลัวเริ่มลอดผ่านเข้ามาในรถ และคาดว่าอีกไม่นานจะมีพระอาทิตย์ขึ้นให้เห็นทันทีที่เราเปิดประตูเดินลงจากรถ ความเย็นที่เรียกได้ว่าเย็นจัดก็ปะทะเข้ากับใบหน้าจนรู้สึกสั่นระริก คุณภัทรหยิบเสื้อคลุมมายื่นให้ ซึ่งพอจ้องมองดีแล้วก็เห็นว่าเป็นข

และก็เหมือนภาพเดจาวูที่เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง ภาพของผมที่หอบหิ้วกระเป๋าสะพายขึ้นรถมานั่งร้องไห้อยู่เบาะข้างคนขับ ผมก็ไม่รู้ว่าไปทำเวรกรรมอะไรไว้ ทำไมชีวิตผมถึงดูรันทดเรื่องความรักแบบนี้ ผมมีหลายครั้งที่อยากจะบอกเลิกให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็มีอีกหลายต่อหลายครั้งที่เข้ามาในหัวว่ารักเขา ยังทนได้อยู่ อดทนได้อยู่ อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันผมที่นั่งร้องไห้ให้กับชีวิตที่น่ารันทดนี้ ไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ โดยที่มีภัทรขับรถพาผมไปเงียบ ๆ ผมไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่ผมมีปัญหา หรือไม่สบายใจ จะเป็นภัทรที่อยู่ข้างผมโดยไม่ถามอะไรผมสักคำ และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแบบไม่ปรุงแต่งอะไรเลยทั้งสิ้น - ภูริภัทร -ผมขับรถด้วยความเร็วไม่เกินกฎหมายกำหนด พาพี่กรมุ่งหน้าขึ้นไปในอำเภอแม่ฮ่องสอน บรรยากาศกลางคืนของที่นี่ค่อนข้างเงียบสงัด และเพราะเป็นช่วงเวลากลางคืนทำให้ไม่ค่อยมีรถสัญจรไปมา และเพราะผมเองเคยขับขึ้นไปเที่ยวที่นั่นก็คือเมื่อ7-8ปีที่แล้ว แถมเป็นคนละเส้นทางกับที่มาครั้งนี้ด้วยถนนจึงแตกต่างค่อนข้างมากผมลดความเร็ว