All Chapters of คุณหัวขโมยที่รัก: Chapter 1 - Chapter 10

"มีอะไรจะแก้ตัวไหม""ม..ไม่มีครับ""งั้นเราไปคุยกันที่โรงพัก""เอ่อคือ..""ว่าไง?!""ผมขอโทษนะครับคุณภัทร แต่ไม่ไปโรงพักได้ไหมครับ""งั้นคุณก็ชดใช้มาสิ""คือตอนนี้ผมไม่มีเงินเลยครับ""งั้น..ก็จะลองชดใช้ด้วยร่างกายของคุณมั้ยละ"ผมเบิกตากว้างตกใจกับคำพูด ที่ได้ยินจากปากผู้ชายหน้าตาดีที่กำลังยืนกอดอกมองผมด้วยสายตาจาบจ้วง เขาพ่นคำพูดชวนสยิวแบบนั้นออกมาหน้าตาเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดนั้น แต่คนฟังมันคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วนะ"ค..คุณจะให้ผมทำอะไร""ทำอะไรดีละ ให้มันคุ้มกับที่คุณมายักยอกเงินผมไปเกือบแสนดีละ"ผมยังคงมองหน้าผู้ชายด้านหน้าอย่างระแวง เพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาในรูปแบบไหน จะให้ชดใช้ด้วยร่างกายงั้นหรอ ชดใช้ด้วยร่างกายที่ว่าคือการมีเซ็กส์ หรือว่าเขาจะให้ผมไปแบกปูนยกอิฐผสมหินที่ไซต์งานก่อสร้างที่กำลังสร้างข้าง ๆ ร้านนี้กันละ ไม่ไหวนะแค่คิดก็จะเป็นลมแล้ว"คุณธนากร คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณเป็นลูกน้องที่แม่ผมไว้ใจมากที่สุด ตัวอะไรดลใจให้คุณคิดสั้นแบบนี้""ผมขอโทษจริง ๆ ครับ""ขอโทษแล้วผมจะได้เงินเกือบแสนนั่นคืนมาไหม""คุณภัทร..ขอร้องละครับ อย่าจับผมส่งตำรวจเลยนะครับ คุณภัทรจะให้ผมทำอะไรก็ได

“แล้วเขาก็ปล่อยให้พี่มา?”“ครับ”ทำไมกันนะ ยิ่งผู้ชายตรงหน้าถามออกมาแต่ละประโยค ยิ่งทำให้ผมกับรู้สึกคิดตามไปกับคำถามของเขา ราวกับว่าผู้ชายคนนี้กำลังชี้นำให้ผมคิดอะไรบางอย่างและใช่! ตอนนี้ผมเริ่มคิดแล้วว่าทำไมผมถึงมาอยู่ตรงนี้ เมื่อเย็นที่ผมบอกกับแฟนว่าจะมาเจรจาที่ห้องของเจ้านาย เขาก็แค่พยักหน้าให้และก้มหน้าเล่นเกมต่อเท่านั้น เขาจะคิดหรือเปล่านะว่าผมเองต้องมาเจอกับอะไร หรือการเจรจาจะไปทางไหน เขาจะเป็นห่วงไหมนะครืด! ครืด!ผมหยิบมือถือที่ถูกวางไว้ข้างแก้วไวน์ขึ้นมาเปิดดู เมื่อเห็นการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหนึ่ง ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ก็เป็นได้ ผมเปิดดูการแจ้งเตือนนั้นก็เห็นว่าเป็นการแจ้งเตือนโพสต์ใหม่ของแฟนในแอปพลิเคชันหนึ่ง ซึ่งเขากำลังยิ้มกว้างถ่ายรูปกับกลุ่มเพื่อนสนิทในสถานบันเทิงที่ไม่คุ้นตา“มีความสุขจังนะ”ผมสะดุ้งท

- ภูริภัทร -ผมรีบเหยียบคันเร่งรถคู่ใจให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะไปถึงร้านให้เร็วที่สุด ความรู้สึกที่อยากเจอคนที่ผมแอบชอบมันล้นขึ้นมาในหัวใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรที่ยิ่งรีบ ก็เหมือนยิ่งช้าไปทุกที เหมือนโดนสัญญาณจราจรกลั่นแกล้งอย่างไรอย่างนั้น ติดไฟแดงได้ทุกจุดจริง ๆในตอนที่ผมกำลังว้าวุ่นใจเพราะสัญญาณไฟจราจรนั้น ผมสังเกตเห็นรถคันหนึ่งที่จอดติดไฟแดงอยู่ด้านหน้าห่างกันเพียงรถยนต์อีกคันกลั้นไว้แค่หนึ่งคัน และจำได้เลยว่านั่นคือรถของพี่กร แค่ได้เห็นท้ายรถผมก็ยิ้มออกมาราวกับคนบ้าอย่างน้อยไฟแดงก็มีดีแหละนะ ยังไม่ทันที่ผมจะคิดไปไกลกว่านั้นสัญญาณไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว แต่รถคันหน้ากลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ผมมองผ่านเลยรถคันนั้นไปก็เห็นว่าเป็นรถขอพี่กร ที่ไม่ได้ขยับไปตามสัญญาณไฟจราจรผมหันมองไปด้านหลังก็พบว่ามีรถอีกหลายคันที่กำลังรอออกรถในชั่วโมงเร่งรีบนี้ ผมที่กำลังจะกดแตรก็ได้ยินเสียงรถคันหน้ากดแตรเสียงดังให้รถพี่กรก่อนแล้ว เพียงไม่กี่วินาที รถของพี่กรก็ขยับออกจากไฟแดงอย่างรวดเร็ว และผมเห็นถึงการขับขี่ด้

ผมยิ้มให้มัดหมี่อีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพนักงาน ก็เห็นว่าพี่กรกำลังนั่งทานอาหารที่ได้มาอยู่ก่อนแล้ว ผมเดินไปดึงเก้าอี้ออกมาแล้วหย่อนก้นตัวเองลงบนเก้าอี้นั้น และหยิบถ้วยของตัวเองมาเตรียมจะกินบ้าง“เติมน้ำจิ้มก่อนสิ”“น้ำจิ้ม?”“ซอง ๆ นั่นไง ไม่งั้นมันจืดมากนะ”“อ๋อ”ผมหยิบซองนั้นมาตัดแล้วเติมลงไปในถ้วยตามที่พี่กรบอก หลังจากที่เราทานอาหารเช้ากันแล้วก็เริ่มทำงานกันทันที ผมเคลียร์เรื่องเอกสารงบประมาณและรายรับรายจ่ายของร้าน พี่กรเองก็เห็นว่าน่าจะสั่งเช็กสต๊อกและสั่งของเข้ามาในร้าน เวลาที่พี่กรทำงานผมรับรู้ได้ทันทีว่าพี่กรนั้นเป็นคนที่จริงจังกับงานมาก ๆ และมั่นใจว่าพี่กรนั้นเต็มที่มาก ๆ ในการทำงานเช่นกันผมไม่ได้เข้าไปกวนอะไรเวลาที่พี่กรทำงานจนเมื่อถึงเวลาเลิกงาน ก็เห็นว่าพี่กรเตรียมตัวจะกลับ ภาพที่พี่กรไร้สติเมื่อเช้าก็แล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว และผมก็ไม่สามารถปล่อยผ่านให้พี่กรเป็นแบบนั้นอีกครั้งเช่นกัน “พี่กร วันนี้ไปนั่งเล่นห้องผมมั้ย”“คุณภัทร ผมอยากนอนพักไว้วันหลังได้ไหมครับ”“ไปนอนห้องผมไหม ผมไม่ถือนะ”

“นี่ก็โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะคุณภู”“โรแมนติกของพี่คนเดียวอ่าดิ”“ฮ่า ฮ่า”“พี่กรหัวเราะได้แล้ว”ผมพูดแซวพี่กรไปอย่างนั้น ซึ่งพี่กรเองก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเศร้าเหมือนตอนแรกสักเท่าไหร่ นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีแหละนะ เรายังคงนั่งทานอาหารคาวสลับอาหารหวานกันอย่างสนิทสนมกันมากขึ้น (มั้ง) แต่ไม่รู้แหละ พี่กรคุยกับผมมากขึ้น แสดงว่าสนิทมากขึ้นแหละนะ“คุณภูอิ่มแล้วหรอครับ”พี่กรถามผม เมื่อเห็นว่าผมวางช้อนส้อมได้สักพัก ผมที่กำลังเช็ดปากทำความสะอาดอยู่นั้นจึงได้แต่พยักหน้าให้ พี่กรจึงกดกริ่งเรียกพนักงานเพื่อเช็กบิล เพียงแค่อึดใจก็มีน้องพนักงานผู้ชายหน้าหล่อ ตี๋ เดินมายื่นรายการอาหารให้พี่กรด้วยสายตาหวานฮึ่ม!“เดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเองพี่”ผมหยิบบัตรเครดิตยื่นให้น้องพนักงานที่ยังคงมองพี่กรด้วยสายตารักและผูกพันจนน่าหมั่นไส้ น้องพนักงานหันมาหยิบบัตรที่ผมด้วยสายตาเคารพก่อนจะเดินไปจัดการคิดเงินจนเรียบร้อยและเพียงไม่นานน้องพนักงานก็เดินกลับมายื่นบัตรคืนให้ผมพร้อม