คุณหัวขโมยที่รัก

คุณหัวขโมยที่รัก

last updateDernière mise à jour : 2026-03-10
Par:  JAOTUNTEEEn cours
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
36Chapitres
737Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เพราะเขาคือ ธนากร เรื่องราวที่เขาทำถึงจะผิดแค่ไหนผมก็ให้อภัยได้เสมอ "รักครั้งแรกของผม" ผ่านมากี่ปีแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน ใบหน้านี้ น้ำเสียงนี้ ความรู้สึกใจสั่นนี้ผมคิดถึงเหลือเกิน พี่จะจำผมได้ไหมนะ!?

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 จับหัวขโมย

La Signature

L'encre noire tremblait au bout du stylo.

Ophélie fixait la ligne pointillée comme si elle pouvait, à force de la regarder, la faire disparaître. Autour d'elle, la salle de réception du Château Vaugrenier bruissait de conversations feutrées, de flashs d'appareils photo et du tintement des coupes de champagne que personne, à part elle, ne semblait trouver obscène.

Son père se tenait à trois mètres, le visage gris, les mains jointes derrière le dos comme un condamné. Il ne la regardait pas. Il n'avait pas pu la regarder depuis trois jours — depuis la nuit où deux hommes en costume sombre étaient entrés dans leur salon sans frapper, et où elle avait compris, au silence qui avait suivi, que sa vie venait de lui être arrachée sans qu'on lui demande son avis.

— Signe, murmura une voix grave derrière elle.

Elle n'avait pas besoin de se retourner pour savoir que c'était lui. Sa présence avait ce poids particulier — celui d'un orage qui n'éclate jamais, mais qu'on sent dans chaque cellule de son corps.

Gabriel Rocchi. Trente-deux ans. L'homme qui, en trois ans à peine, avait fait vaciller tous les équilibres du Milieu marseillais, et dont on chuchotait le nom dans les arrière-salles avec la même prudence qu'on réserve aux orages et aux dieux.

— Vous êtes pressé de m'épouser, Monsieur Rocchi ? demanda-t-elle sans lever les yeux, sa plume suspendue au-dessus du papier.

— Je suis pressé d'en finir avec les politesses, répondit-il. Signe le registre. Un an à jouer l'épouse dévouée, et ta famille vivra. Mais souviens-toi, petite colombe — ne touche jamais à mon coffre, et n'entre jamais dans ma chambre.

— Et si je refuse de signer ?

Il se pencha, assez près pour qu'elle sente l'odeur de cèdre et de tabac froid qui semblait imprégner chacun de ses gestes.

— Alors ton père ne verra pas le lever du jour. Choisis vite. Les invités s'impatientent.

Elle ferma les yeux une seconde. Une seule. Puis elle posa la plume sur le papier et signa, la main plus assurée qu'elle ne l'aurait cru.

Le stylo à peine reposé, il fut déjà là — une main sous son menton, ferme sans être brutale, relevant son visage vers le sien pour les photographes qui s'agglutinaient. Elle sentit son souffle avant même que ses lèvres ne frôlent les siennes, un baiser aussi froid qu'une formalité de notaire, aussi public qu'une condamnation.

Puis, contre son oreille, si bas que seule elle put l'entendre :

— Bienvenue dans l'antre du lion, épouse. Ton calvaire commence ce soir.

Les flashs crépitèrent. Autour d'eux, on applaudissait.

— Un sourire, Madame Rocchi, lança un photographe. Juste un sourire pour la une.

Elle sourit — parce qu'on le lui avait ordonné, parce que son père regardait enfin dans sa direction, parce qu'elle n'avait plus le choix.

Plus tard, dans les jardins du château, alors que la nuit avalait les derniers convives, elle le retrouva près d'une fontaine, une cigarette entre les doigts qu'il n'alluma jamais.

— Vous ne fumez pas ? demanda-t-elle, davantage pour rompre le silence que par réelle curiosité.

— Je tiens la cigarette. Je ne l'allume jamais. Une habitude de mon père.

— Il devait être un homme étrange.

— Il est mort quand j'avais douze ans. Je n'ai pas eu le temps de savoir ce qu'il était.

Elle l'observa, cherchant une faille dans cette façade de marbre. Il n'y en avait aucune — ou alors elle était trop bien dissimulée pour qu'elle la voie ce soir-là .

— Pourquoi moi ? finit-elle par demander. Vous auriez pu prendre l'argent. Pourquoi un mariage ?

Il tourna lentement la tête vers elle, et pour la première fois, quelque chose passa dans son regard — trop rapide pour qu'elle puisse le nommer.

— Parce que l'argent s'oublie, petite colombe. Un mariage, lui, on ne l'oublie jamais.

Il jeta la cigarette intacte dans la fontaine et s'éloigna sans un mot de plus, la laissant seule avec le bruit de l'eau et une question qui la tiendrait éveillée bien après minuit.

---

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
36
ตอนที่ 1 จับหัวขโมย
"มีอะไรจะแก้ตัวไหม""ม..ไม่มีครับ""งั้นเราไปคุยกันที่โรงพัก""เอ่อคือ..""ว่าไง?!""ผมขอโทษนะครับคุณภัทร แต่ไม่ไปโรงพักได้ไหมครับ""งั้นคุณก็ชดใช้มาสิ""คือตอนนี้ผมไม่มีเงินเลยครับ""งั้น..ก็จะลองชดใช้ด้วยร่างกายของคุณมั้ยละ"ผมเบิกตากว้างตกใจกับคำพูด ที่ได้ยินจากปากผู้ชายหน้าตาดีที่กำลังยืนกอดอกมองผมด้วยสายตาจาบจ้วง เขาพ่นคำพูดชวนสยิวแบบนั้นออกมาหน้าตาเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดนั้น แต่คนฟังมันคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วนะ"ค..คุณจะให้ผมทำอะไร""ทำอะไรดีละ ให้มันคุ้มกับที่คุณมายักยอกเงินผมไปเกือบแสนดีละ"ผมยังคงมองหน้าผู้ชายด้านหน้าอย่างระแวง เพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาในรูปแบบไหน จะให้ชดใช้ด้วยร่างกายงั้นหรอ ชดใช้ด้วยร่างกายที่ว่าคือการมีเซ็กส์ หรือว่าเขาจะให้ผมไปแบกปูนยกอิฐผสมหินที่ไซต์งานก่อสร้างที่กำลังสร้างข้าง ๆ ร้านนี้กันละ ไม่ไหวนะแค่คิดก็จะเป็นลมแล้ว"คุณธนากร คุณรู้ใช่ไหมว่าคุณเป็นลูกน้องที่แม่ผมไว้ใจมากที่สุด ตัวอะไรดลใจให้คุณคิดสั้นแบบนี้""ผมขอโทษจริง ๆ ครับ""ขอโทษแล้วผมจะได้เงินเกือบแสนนั่นคืนมาไหม""คุณภัทร..ขอร้องละครับ อย่าจับผมส่งตำรวจเลยนะครับ คุณภัทรจะให้ผมทำอะไรก็ได
Read More
ตอนที่ 2 รักครั้งแรก
วาเลนไทน์ เมื่อเจ็ดปีที่แล้วผมที่ยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งแถวบ้านของ ธนากร กำลังยืนหล่อยื่นดอกกุหลาบสีแดงดอกใหญ่ให้กับผู้ชายที่รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นที่ทำหน้าเหวออยู่ด้านหน้า“เอามาให้เราทำไม”“ผมชอบพี่นะ”“ชอบฉัน?”“ใช่ครับ คบกับผมนะครับพี่กร”“ไม่ละ ผมไม่ได้ชอบนาย”“...”“ไปเถอะ นายไม่ใช่สเปคผมอะ”“ทำไมพี่ไม่ลองคบดูก่อนอะ ถ้าไม่ใช่เดี๋ยวผมเดินมาส่ง”“...”“ผมพูดจริงนะเว้ย ผมชอบพี่จริง ๆ นะ”“ไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจหรอก”ผู้ชายตรงหน้าของผม กำลังเดินออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผมเลยแม้แต่หางตา ดอกกุหลาบที่ผมใช้เวลาเลือกตั้งแต่ตีห้าร่วงลงพื้นราวเหมือนที่ผมเองก็กำลังหมดแรง“คอยดูเถอะพี่ สักวันผมจะทำให้พี่เป็นของผม!.” อ๊อด!
Read More
ตอนที่ 3 ก็นอนมันด้วยกันนี่แหละ
“แล้วเขาก็ปล่อยให้พี่มา?”“ครับ”ทำไมกันนะ ยิ่งผู้ชายตรงหน้าถามออกมาแต่ละประโยค ยิ่งทำให้ผมกับรู้สึกคิดตามไปกับคำถามของเขา ราวกับว่าผู้ชายคนนี้กำลังชี้นำให้ผมคิดอะไรบางอย่างและใช่! ตอนนี้ผมเริ่มคิดแล้วว่าทำไมผมถึงมาอยู่ตรงนี้ เมื่อเย็นที่ผมบอกกับแฟนว่าจะมาเจรจาที่ห้องของเจ้านาย เขาก็แค่พยักหน้าให้และก้มหน้าเล่นเกมต่อเท่านั้น เขาจะคิดหรือเปล่านะว่าผมเองต้องมาเจอกับอะไร หรือการเจรจาจะไปทางไหน เขาจะเป็นห่วงไหมนะครืด! ครืด!ผมหยิบมือถือที่ถูกวางไว้ข้างแก้วไวน์ขึ้นมาเปิดดู เมื่อเห็นการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหนึ่ง ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ก็เป็นได้ ผมเปิดดูการแจ้งเตือนนั้นก็เห็นว่าเป็นการแจ้งเตือนโพสต์ใหม่ของแฟนในแอปพลิเคชันหนึ่ง ซึ่งเขากำลังยิ้มกว้างถ่ายรูปกับกลุ่มเพื่อนสนิทในสถานบันเทิงที่ไม่คุ้นตา“มีความสุขจังนะ”ผมสะดุ้งท
Read More
ตอนที่ 4 เรามาต่อเรื่องที่ค้างไว้กันดีไหม
- ธนากร -สองเท้าก้าวเข้ามาในห้องพัก ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวใหญ่ เหลือบมองนาฬิกาพบว่าขณะนี้เป็นเวลาเกือบจะหกโมงเช้า ผมดันตัวเองลุกขึ้นจากโซฟาดูดวิญญาณที่พร้อมจะสูบผมให้ลงไปนอนอย่างหิวกระหาย ผมต้องตัดใจมองโซฟาตัวนุ่มนั้นด้วยสายตาละห้อย หันหลังให้กับมันอย่างอ้อยอิ่ง สองเท้าของผมเองก้าวขึ้นตามขั้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นสองช้า ราวกับคนไร้เรี่ยวแรงแอ๊ด!ผมมองอั๋น แฟนหนุ่มที่กำลังนอนไปยิ้มไปราวกับกำลังฝันดีแบบไร้ทุกข์ร้อน ผมวางมือถือ กระเป๋าเงินลงข้างเตียงเบา ๆ ดันตัวเองขึ้นไปนอนข้างอั๋นช้า ๆ อุณหภูมิในห้องเย็นฉ่ำทำให้ดวงตาของผมเองเริ่มคล้อยลงด้วยความหนักอึ้งไม่รู้ว่าผมเผลอหลับไปนานแค่ไหน ผมสะดุ้งตื่นอีกทีเมื่อมีวงแขนของแฟนหนุ่มพาดมากอดผมไว้หลวม ๆ ผมหันไปมองก็ยังเห็นว่าอั๋นนั้นยังหลับตาพริ้มอยู่เช่นนั้น กลิ่นเหล้ายังคงคละคลุ้งออกมาตามลมหายใจให้ได้กลิ่นเป็นบางคราวใบหน้าของเขาปัดป่ายไปตามใบหน้าของผมอย่างซุกซน จมูกที่เป็นสันซุกไซร้ไปตามซอกคอด้วยความสยิว มือของเขาลื่นไหลไปตาม
Read More
ตอนที่ 5.1 เริ่มสงสัย
- ภูริภัทร -ผมรีบเหยียบคันเร่งรถคู่ใจให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะไปถึงร้านให้เร็วที่สุด ความรู้สึกที่อยากเจอคนที่ผมแอบชอบมันล้นขึ้นมาในหัวใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไรที่ยิ่งรีบ ก็เหมือนยิ่งช้าไปทุกที เหมือนโดนสัญญาณจราจรกลั่นแกล้งอย่างไรอย่างนั้น ติดไฟแดงได้ทุกจุดจริง ๆในตอนที่ผมกำลังว้าวุ่นใจเพราะสัญญาณไฟจราจรนั้น ผมสังเกตเห็นรถคันหนึ่งที่จอดติดไฟแดงอยู่ด้านหน้าห่างกันเพียงรถยนต์อีกคันกลั้นไว้แค่หนึ่งคัน และจำได้เลยว่านั่นคือรถของพี่กร แค่ได้เห็นท้ายรถผมก็ยิ้มออกมาราวกับคนบ้าอย่างน้อยไฟแดงก็มีดีแหละนะ ยังไม่ทันที่ผมจะคิดไปไกลกว่านั้นสัญญาณไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว แต่รถคันหน้ากลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ผมมองผ่านเลยรถคันนั้นไปก็เห็นว่าเป็นรถขอพี่กร ที่ไม่ได้ขยับไปตามสัญญาณไฟจราจรผมหันมองไปด้านหลังก็พบว่ามีรถอีกหลายคันที่กำลังรอออกรถในชั่วโมงเร่งรีบนี้ ผมที่กำลังจะกดแตรก็ได้ยินเสียงรถคันหน้ากดแตรเสียงดังให้รถพี่กรก่อนแล้ว เพียงไม่กี่วินาที รถของพี่กรก็ขยับออกจากไฟแดงอย่างรวดเร็ว และผมเห็นถึงการขับขี่ด้
Read More
ตอนที่ 5.2 เริ่มสงสัย
“แต่ว่าผมหิวข้าวมากเลย เราสั่งอะไรมากินกันดีปะ”“แต่ร้านเราก็มีอาหารเยอะแยะเลยนะ ซื้อที่ร้านกินก็ได้”“หูย! ไม่เอาอะ ของที่ร้านผมกินมาตั้งแต่แม่เปิดร้านเลยนะ เบื่อจะตาย”“งั้นคุณภัทรก็สั่งเถอะครับ ผมไปซื้อในร้านนี่แหละ ง่ายดี”“ไม่กินด้วยกันหรอพี่ พิซซ่าปะ หรือเบอร์เกอร์ดี แต่ถ้าพี่ไม่ชอบ คิมบับมั้ย”“ไม่เอา”“ซูซิมั้ย หรือง่าย ๆ ข้าวมันไก่ร้านดัง หรือผัดไทยแต่เช้าดี”“คุณภัทรสั่งทานเลยครับ ผมจะซื้อในร้านนี่แหละ”“งั้นพี่กรกินอะไรอะ”“นั่น”พี่กรเดินเข้าไปในร้าน และผมเองก็เห็นว่ามัดหมี่เองมาเตรียมเปิดร้านแล้วเช่นกัน พี่กรเดินมาหยุดยืนหน้าตู้อาหารแช่แข็งที่กว้างขนาดมากกว่าแปดบานใหญ่ และหยุดยืนชี้อาหารแช่แข็งกล่องหนึ่งที่มีลักษณะเป็นถ้วยขนาดค่อนข้างใหญ่ด้านหน้ากล่องมีรูปผักและเนื้อสัตว์รวมถึงเนื้อของสัตว์ทะเล พร้อมน้ำจิ้มสีส้มที่ผสมงาขาว ผมมองหน้ากล่องนั้นไล่ตามนิ้วของพี่กรที่ชี้อ
Read More
ตอนที่ 6.1 เติมน้ำจิ้มก่อนสิ
ผมยิ้มให้มัดหมี่อีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพนักงาน ก็เห็นว่าพี่กรกำลังนั่งทานอาหารที่ได้มาอยู่ก่อนแล้ว ผมเดินไปดึงเก้าอี้ออกมาแล้วหย่อนก้นตัวเองลงบนเก้าอี้นั้น และหยิบถ้วยของตัวเองมาเตรียมจะกินบ้าง“เติมน้ำจิ้มก่อนสิ”“น้ำจิ้ม?”“ซอง ๆ นั่นไง ไม่งั้นมันจืดมากนะ”“อ๋อ”ผมหยิบซองนั้นมาตัดแล้วเติมลงไปในถ้วยตามที่พี่กรบอก หลังจากที่เราทานอาหารเช้ากันแล้วก็เริ่มทำงานกันทันที ผมเคลียร์เรื่องเอกสารงบประมาณและรายรับรายจ่ายของร้าน พี่กรเองก็เห็นว่าน่าจะสั่งเช็กสต๊อกและสั่งของเข้ามาในร้าน เวลาที่พี่กรทำงานผมรับรู้ได้ทันทีว่าพี่กรนั้นเป็นคนที่จริงจังกับงานมาก ๆ และมั่นใจว่าพี่กรนั้นเต็มที่มาก ๆ ในการทำงานเช่นกันผมไม่ได้เข้าไปกวนอะไรเวลาที่พี่กรทำงานจนเมื่อถึงเวลาเลิกงาน ก็เห็นว่าพี่กรเตรียมตัวจะกลับ ภาพที่พี่กรไร้สติเมื่อเช้าก็แล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว และผมก็ไม่สามารถปล่อยผ่านให้พี่กรเป็นแบบนั้นอีกครั้งเช่นกัน “พี่กร วันนี้ไปนั่งเล่นห้องผมมั้ย”“คุณภัทร ผมอยากนอนพักไว้วันหลังได้ไหมครับ”“ไปนอนห้องผมไหม ผมไม่ถือนะ”
Read More
ตอนที่ 6.2 เติมน้ำจิ้มก่อนสิ
น้องพนักงานกล่าวก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้ผมและพี่กรนั่งมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่เราทั้งคู่จะหยิบจานช้อนออกมาเตรียมทานอาหาร“พี่กรมาบ่อยหรอครับร้านนี้”“ก็บ่อยอยู่นะครับ อาหารที่นี่อร่อยนะคุณภัทรลองทานดูว่าถูกปากไหม”“แล้วพี่กรชอบทานอะไรของที่นี่เป็นที่สุดครับ”ผมถามไปด้วย พลางตักอาหารเข้าปากชิมรสชาติไปด้วย เนื่องจากผมเองไม่ค่อยชอบการทานอาหารนอกบ้านสักเท่าไหร่ จึงถือว่าเป็นรสชาติที่แปลกจากปกติไปบ้าง แต่ถือว่าอร่อยสมกับที่พี่กรบอกจริง ๆ ผมตักจานนั้น ชิมจานนี้ จนลืมไปเลยว่าพี่กรยังไม่ตอบอะไรผมและต้องสารภาพว่าผมเองก็ลืมพี่กรไปชั่วขณะ และเมื่อผมเงยหน้าจากจานอาหารก็เห็นว่าพี่กรนั้นกำลังขำเบา ๆ กับการกระทำของผมที่ลิ้มรสชาติอาหารอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้น ผมรีบเอนตัวมานั่งเก็บอาการของตัวเองเล็กน้อย พี่กรเองก็ไม่ได้พูดอะไร และตักอาหารทานบ้าง และเมื่อผมเห็นว่าพี่กรยิ้มได้ก็รู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ผมเอื้อมมือไปตักอาหารที่ผมชอบที่สุดบนโต๊ะนี้มาทานอีกครั้ง“ผมชอบจานที่คุณภัทรตักอยู่นั่นแหละครับมากที่สุด&rdquo
Read More
ตอนที่ 7.1 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ
“นี่ก็โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะคุณภู”“โรแมนติกของพี่คนเดียวอ่าดิ”“ฮ่า ฮ่า”“พี่กรหัวเราะได้แล้ว”ผมพูดแซวพี่กรไปอย่างนั้น ซึ่งพี่กรเองก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะเศร้าเหมือนตอนแรกสักเท่าไหร่ นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีแหละนะ เรายังคงนั่งทานอาหารคาวสลับอาหารหวานกันอย่างสนิทสนมกันมากขึ้น (มั้ง) แต่ไม่รู้แหละ พี่กรคุยกับผมมากขึ้น แสดงว่าสนิทมากขึ้นแหละนะ“คุณภูอิ่มแล้วหรอครับ”พี่กรถามผม เมื่อเห็นว่าผมวางช้อนส้อมได้สักพัก ผมที่กำลังเช็ดปากทำความสะอาดอยู่นั้นจึงได้แต่พยักหน้าให้ พี่กรจึงกดกริ่งเรียกพนักงานเพื่อเช็กบิล เพียงแค่อึดใจก็มีน้องพนักงานผู้ชายหน้าหล่อ ตี๋ เดินมายื่นรายการอาหารให้พี่กรด้วยสายตาหวานฮึ่ม!“เดี๋ยวมื้อนี้ผมเลี้ยงเองพี่”ผมหยิบบัตรเครดิตยื่นให้น้องพนักงานที่ยังคงมองพี่กรด้วยสายตารักและผูกพันจนน่าหมั่นไส้ น้องพนักงานหันมาหยิบบัตรที่ผมด้วยสายตาเคารพก่อนจะเดินไปจัดการคิดเงินจนเรียบร้อยและเพียงไม่นานน้องพนักงานก็เดินกลับมายื่นบัตรคืนให้ผมพร้อม
Read More
ตอนที่ 7.2 โรแมนติกสุด ๆ แล้วนะ
“คุณภัทรไม่เป็นไร ผมต้องกลับบ้านไปหาแม่พอดี”“แต่..”“ผมไม่ฆ่าปาดคอ เพื่อแย่งมรดกจากพี่ชายแท้ ๆ ที่คลานตามตูดกันออกมาหรอกนะครับ ถึงหน้าตาผมจะให้ก็เถอะ”“พี่ชาย?”“เอ้า! ก็ใช่น่ะสิครับคุณเจ้านายของพี่กร พี่กรจะกลับบ้านวันนี้ผมเลยถือโอกาสกลับไปเยี่ยมแม่พร้อมพี่กรก็แค่นั้นเอง หน้าผมเหมือนฆาตกรหรือไง”“ขอโทษด้วย ผมไม่รู้ว่าเป็นน้องชายพี่กร” ” อะไรของคุณเจ้านายพี่กรเนี่ย..แล้วสรุปมีธุระอะไรจะไปคุยกับแม่ผมไหมครับ”“เปล่าครับ..งั้นผมขอตัวก่อน ขับรถกันดี ๆ นะครับ”“ขอบคุณครับ”แม้พี่กรจะไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ก็รับรู้ได้ว่าพี่กรหันมายิ้มให้ผมเล็กน้อย ผมเก็บเศษหน้าที่แตกละเอียดลงบนพื้นขึ้นมาแล้วรีบขึ้นรถเพื่อขับกลับออกไป สายตาผมมองกระจกมองหลังก็เห็นว่าพี่กรกับน้องชายก็ขับรถตามออกมาติด ๆ ผมตบไฟเลี้ยวลงซ้ายชะลอความเร็วของรถลงเพื่อจะตามรถของพี่กรไปนับวันผมยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรคจิตเข้าไปทุกที จะไม่ขับตามไปก็ไ
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status