All Chapters of เงาฝันอุบัติรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ผ่านไปปีครึ่งหลังจากน้องสาวและน้องชายติดตามคนตระกูลจวินออกไปจากเมืองหลวง ในที่สุดก็มีจดหมายมาหาฉู่เฟิงเยี่ยนลายมือของน้องสาวและน้องชายในจดหมายฉบับเดียวกัน ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาก ทั้งสองบอกเล่าเรื่องราวของการท่องเที่ยวด้วยความสนุกสนาน ได้พานพบเรื่องราวมากมาย ได้มีโอกาสลงมือรักษาคนเจ็บป่วยด้วยตัวเอง แถมยังเคยขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรด้วยฉู่เจวี๋ยเล่าว่าได้ช่วยชีวิตบุรุษประหลาดที่เหมือนทารกผู้หนึ่งเอาไว้ อีกฝ่ายตัวสูงใหญ่ทว่ากลับไร้เดียงสาราวกับเด็กเล็ก แต่ที่น่าสนใจก็คือฝีมือของคนผู้นั้นเก่งกาจไร้เทียมทานฉู่เจวี๋ยเป็นคนช่วยชีวิตอีกฝ่ายเอาไว้ จวินหรั่นหนิงจึงให้เขาตั้งชื่อให้ ฉู่เจวี๋ยเรียกคนผู้นั้นว่า...ต้าหู่ร้านแลกเงินบัดนี้มั่นคงขึ้นแล้ว ชายหนุ่มยังนึกอยากเขียนจดหมายตอบกลับไป สอบถามว่าจวินหรั่นหนิงจะท่องเที่ยวอีกนานหรือไม่ จะย้อนกลับเมืองหลวงเวลาใด ทว่าเขาจนใจเพราะไม่รู้วิธี แม้แต่รัชทายาทเองก็ทรงจนใจ ไม่อาจหาคนพบ ไม่มีวิธีติดต่อ...กระทั่ง...ใกล้ถึงวันเกิดอายุครบยี่สิบปีของชายหนุ่ม เขานั่งรถม้าไปยังร้านหมอตระกูลจวิน นั่งรอจนกระทั่งจวินเซียวมีเวลาว่างมานั่งจิบชาเป็นเพื่อนเขา พวกเขามี

เขาไล่สายตามองประโยคที่ว่า...พวกเราจะกลับเมืองหลวงในไม่ช้า มองอยู่นานมากกระทั่งนึกขึ้นได้และเปิดจดหมายของจวินหรั่นหนิง ทว่าเมื่อไล่มองลายมือของนางก็เบิกตากว้าง เขาพรวดพราดออกไปจากห้อง“พ่อบ้านเตรียมรถม้า! สือซานเจ้าไปกับข้า!”เขารีบไปที่จวนตระกูลจวินรับจวินเซียวและหลานซีไปด้วยกัน จุดหมายก็คือ...กำแพงเมืองด้านตะวันออกเฮยเสอนอนจมกองเลือดอยู่ที่นั่น หากไม่ใช่พวกเขาลงจากรถม้าช่วยกันค้นหา คงยากที่จะมีคนผ่านไปเห็น ยอดฝีมือและองครักษ์เงาที่เป็นคนของรัชทายาทเกิดเรื่องทันทีที่มาถึงเมืองหลวง พวกเขาได้แต่ตระหนกว่าวังตะวันออกตอนนี้อาจเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!!!---คุณชายฉู่ ทันทีที่เห็นจดหมายฉบับนี้ ข้าขอร้องท่าน อย่าเพิ่งสงสัย อย่าเพิ่งถาม ข้าจะกลับไปอธิบายกับท่านด้วยตัวข้าเอง ขอให้ท่านรีบนำรถม้าไปรับพี่ใหญ่และพี่หลานซี จากนั้นตรงไปยังต้นหนานมู่ใกล้กำแพงเมืองด้านตะวันออก พี่เฮยเสอจะไม่เป็นไรขอเพียงเขาถึงมือพี่ใหญ่---ตอนไปพบเฮยเสอนอนจมกองเลือดเขายังมีสติ อีกฝ่ายยัดจดหมายลับฉบับหนึ่งใส่มือของฉู่เฟิงเยี่ยน ตอนรอจวินเซียวและหลานซีช่วยชีวิตเฮยเสอ เขาเปิดจดหมายฉบับนั้นออกดูนี่...เป็นจดหมายลับของชายารัชทา

“ข้ายอมให้ท่านพ่อโยกย้ายทรัพย์สิน แกล้งทำเหมือนตระกูลจวินทำการค้าขาดทุนจนท่านพ่อล้มป่วย พวกเราใช้เวลาหกเดือนขายกิจการและย้ายไปจากหนานเฉา หลังจากนั้นเจ้าของคนใหม่ของท่าเรือเมืองหนานเฉาก็ถูกประหารทั้งตระกูล เจ้าทายสิว่าข้อหาใด”“ค้าเกลือเถื่อน??”“ใช่”“ต่อมาพวกเราก็รั้งอยู่ที่เมืองอู่ซวงเพื่อรอ กระทั่งหรั่นเอ๋อร์ช่วยชีวิตอาจารย์เอาไว้ เขากำลังจะฆ่าตัวตายเพราะสิ้นหวัง นางบอกเขาว่าให้อยู่ต่อ หากเขายอมอยู่ต่อก็จะมีคนไม่น้อยที่ได้รับการช่วยเหลือ ยังมีชีวิตอีกหลายชีวิตที่ไม่สมควรตายและได้อยู่ต่อ เขาเองก็จะมี...ครอบครัว มีข้า มีนาง มีท่านพ่อ”“แล้วพวกเจ้าก็ย้ายมาเมืองหลวง?”“ใช่ หรั่นเอ๋อร์บอกว่าพูดไม่ได้ว่ามองเห็นอนาคต แต่สามารถบอกได้ว่านั่นคือเงาฝันบอกเหตุ หลายเรื่องนางเปลี่ยนไม่ได้ มีเพียงเรื่องที่เกี่ยวกับตระกูลจวินที่นางมั่นใจว่าเปลี่ยนได้ แต่ข้ายิ่งรับรู้ก็ยิ่งมองว่านั่นเป็นภาพแห่งอนาคต”“แล้วข้ากับตระกูลฉู่เล่า นางมองเห็นมาก่อนหรือไม่”“ฉู่เฟิงเยี่ยน”“ว่าอย่างไร”“ข้าไว้ใจเจ้ามาก มั่นใจว่าเจ้าไม่มีทางทำร้ายข้า ทำร้ายตระกูลจวิน”ชายหนุ่มได้ยินก็ถอนหายใจออกมา “ข้าไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่น

ในวันที่เขากับตระกูลฉู่เกิดเรื่อง มีคนเห็นนางอยู่ในโรงเตี๊ยมนั้นด้วย ที่สำคัญเขามีพยานสามารถชี้ตัวนางได้ว่าอีกฝ่ายเคยไปที่จวนตระกูลหลัน!!!สำคัญที่สุดในวันที่เขาบาดเจ็บสาหัสนอนหมดสติอยู่ที่ข้างถนนใกล้อารามไห่หวง มีคนสังเกตเห็นว่าลั่วเหลียนฮวาผู้นี้นั่งรถม้าวนไปมา คล้ายกับว่านางกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ใครสักคน...หากไม่รู้ว่าจะมีคนนอนบาดเจ็บอยู่ตรงนั้น แล้วรถม้าจะขับวนไปมาเพื่ออะไรยังมี...คนของรัชทายาทยังเคยพบนางที่เมืองหนานเฉา ทั้งยังสงสัยว่านางจะเป็นคนของนายอำเภอหนานเฉาที่สั่งประหารนักโทษที่ค้าเกลือเถื่อน!!เรื่องราวถูกนำมาปะติดปะต่อกัน และทุกอย่างก็ชี้นำไปยังคดีที่คหบดีจวนต่างๆ ล้วนเกิดเรื่องฆ่าล้างสังหารกันเอง กระทั่งบ่งชี้ไปถึง...องค์ชายสี่อิ่นเกอ!!“นึกไม่ถึงว่าคุณชายฉู่เองก็มางานเลี้ยงนี้ด้วย ยินดีด้วยกับการสวมหมวก เสียดายที่จัดงานแบบภายใน ข้ายังหวังว่าจะได้ไปเห็นด้วยตาตัวเอง”เสียงของลั่วเหลียนฮวาดึงสติฉู่เฟิงเยี่ยนกลับมาจากการเหม่อลอย เขาไม่ได้แสดงท่าทีใดระหว่างการสนทนา ตรงกันข้าม กลับยังคงท่าทีสุภาพ ทว่าวันต่อมาก็มีข่าวลือขึ้นว่าเขากับลั่วเหลียนฮวามีใจต่อกันเพิ่งลงจากรถม้าหล

“เป็นต้นว่าเจ้าช่วยให้เฮยเสอรอด แต่มือสังหารผู้นั้นก็ต้องจบชีวิต”นานมากกว่าที่นางจะตอบ “ใช่”หลังจากวันที่พบเฮยเสอ คนของทางการก็พบศพของคนชุดดำนอนสิ้นใจไม่ไกลจากจุดดังกล่าว ผลชันสูตรออกมาว่าอีกฝ่ายถูกแทงและตกจากที่สูง เกรงว่าตอนที่เฮยเสอประมือกับมือสังหารผู้นั้น เขาเองก็แทงอีกฝ่ายได้เช่นกัน เพียงแต่เฮยเสอโชคดีที่ไม่ได้ตกลงจากกำแพงกระแทกพื้นโดยตรง ด้วยจุดนั้นมีต้นหนานมู่ที่มีกิ่งก้านหนาทึบ ผิดกับอีกฟากที่เป็นลานโล่งๆ แม้มีหญ้าก็ไม่อาจลดแรงกระแทกได้ คนที่ตกลงไปทั้งยังบาดเจ็บจึงจบชีวิตแทบจะทันทีจวินหรั่นหนิงวางสองแขนลงบนโต๊ะ ยื่นหน้าเข้าไปหาเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม สบตากับเขานิ่ง “ฉู่เฟิงเยี่ยน ข้าไว้ใจท่านได้ใช่หรือไม่”“หากเจ้าไม่ต้องการให้ผู้อื่นล่วงรู้เรื่องนี้ ข้าก็จะทำให้เป็นไปตามนั้น”นางขมวดคิ้ว “ท่านจะปิดบังรัชทายาทได้หรือ”“ขอเพียงเฮยเสอไม่ปริปาก เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”นางมีท่าทีจริงจังมากจนเขาชะงัก อยู่ๆ เขาก็อยากยิ้มให้นาง บอกนางว่าเขาไม่มีวันทำร้ายนาง เขาจะมอบทุกอย่างให้ขอเพียงนางเอ่ยปาก แต่แล้ว...เขาก็ได้สติ “เป็นสิ่งใดในตัวเจ้ากันแน่ที่ทำให้ข้า...”“อะไรนะ” นางเลิ