Semua Bab หัวหน้ามาเฟียที่รัก เกิดใหม่ฉันก็ไม่เลือกคุณ: Bab 11 - Bab 20

(มุมมองของอเลสซิโอ)ลูก้าออกไปทำตามคำสั่งของฉันฉันรินวิสกี้ใส่แก้ว แต่มือที่ถือแก้วกลับสั่นไม่หยุด ยังไม่ทันได้ยกดื่ม ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง แม่ของฉันก้าวเข้ามาในชุดสูทสีดำทรงอำนาจ อัญมณีบนตัวเธอเปล่งประกายวับวาว“เห็นหรือยัง?” เธอพูดเสียงคมกริบ “แม้แต่เด็กก็ไม่ใช่ลูกของแก ยัยนั่นหลอกพวกเราทุกคน ฉันรักเด็กคนนั้นนะ อเลสซิโอ แต่เธอไม่ใช่สายเลือดเกรโก กล้าดียังไงมาหลอกพวกเรา!”ฉันควรจะสังเกตแววตาประหลาดนั้น ประกายแห่งความพึงพอใจจากแผนการที่สำเร็จ แต่ตอนนั้นฉันถูกความโกรธกลืนกินจนหมดสิ้น“แม่” ฉันพูดตะคอกต่ำ ๆ “ผมต้องจัดการเรื่องที่ปู่ทิ้งไว้ วันนี้ทนายจะมาอ่านพินัยกรรม”เธอพยักหน้า “คนในตระกูลจะมากับครบ รวมถึงพันธมิตรและนักลงทุนสำคัญ นี่คืออนาคตของอาณาจักรเกรโก”หลายชั่วโมงต่อมา ฉันนั่งหัวโต๊ะยาวในห้องประชุมตระกูล ห้องแน่นขนัดไปด้วยสมาชิกครอบครัว นักลงทุน และตัวแทนพันธมิตร ทุกคนกำลังรอฟังคำสั่งสุดท้ายของปู่ เลโอนาร์โดมิสเตอร์แฮร์ริสัน ทนายประจำตระกูล ยืนอยู่ด้านหน้า ถือเอกสารปึกหนาในมือ“ตามพินัยกรรมฉบับสุดท้ายของหัวหน้ามาเฟียเลโอนาร์โด เกรโก ข้าพเจ้าจะอ่านความประสงค์สุดท้ายของ

ฉันเริ่มชินกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแล้ว แต่หัวใจยังคงเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุซี่โครงเมื่อผ้าก๊อซแผ่นสุดท้ายร่วงหลุด ฉันก็ได้เห็นตัวเองในกระจกที่วางไว้ข้างเตียงใบหน้าหนึ่งจ้องกลับมา แต่มันไม่ใช่ของฉันกรอบหน้าคมชัดกว่าเดิม โหนกแก้มสูงขึ้น หางตายกขึ้นอย่างพอเหมาะ แผลเป็นเส้นบางดุจสายฟ้าสีเงินพาดลงด้านซ้ายของใบหน้า จากขมับถึงมุมปาก ดวงตายังเป็นสีน้ำเงินเหมือนเดิม แต่ใบหน้านี้… คือคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงใบหน้าเดิม ใบหน้าที่อเลสซิโอเคยประคองไว้ในอุ้งมืออย่างอ่อนโยน หายไปแล้ว"นี่ไม่ใช่ฉัน" เสียงฉันสั่นเครือแองเจโลพิงผนัง กอดอก มองฉันราวกับฉันเป็นระเบิดที่กำลังจะระเบิด จากนั้นเขายิ้มกว้าง พยายามผ่อนคลายบรรยากาศ "แผลเป็นนี่โคตรเท่เลยนะ ที่รัก มันหมายความว่าคุณรอดชีวิต คนครึ่งโลกนอนอยู่ใต้ดินไปแล้ว แต่คุณยังหายใจอยู่ โคตรเจ๋งเลย""แต่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครอีกแล้ว"เสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยแทรกขึ้น "ดี" สตีเฟนกล่าวจากหน้าประตู เสียงลอดผ่านหน้ากากอย่างเย็นชา "แบลร์ เกรโก ตายไปแล้ว ทำใจซะ"ฉันชะงักนิ่ง ราวกับเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันตั้งแต่ต้น ความรู้ของเขาลึกเกินกว่าที่ฉันจะจินต

ฉันสะดุ้งตื่น ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อชุ่มเสื้อผ้าจนแนบผิวมิแรนดานั่งอยู่ข้างเตียง มือของเธอลูบหน้าผากฉันเบา ๆ “แบลร์… ตื่นเถอะ มันก็แค่ฝันร้าย”แองเจโลเดินวนไปมาในห้องอย่างกระวนกระวาย “เธอกรีดร้องไม่หยุด เรียกชื่อลูกตลอดเวลา พระเจ้า มันน่ากลัวมาก”สตีเฟนยืนอยู่มุมห้อง เงียบงัน ควันบุหรี่ลอยวนรอบตัวเขา“ฉันเห็นมัน เห็นทุกอย่างในความฝัน”“เป็นโซเฟีย เธอฆ่าลูกของฉัน เพื่อจะได้ครอบครองอเลสซิโอคนเดียว!”ฉันฝืนความปวดร้าวในร่างกาย ลุกขึ้นนั่งตัวตรง “ฉันจะฆ่าเธอ ฉันจะฆ่าเธอด้วยมือของตัวเอง”“ทำให้ฉันเป็นอาวุธ” ฉันพูด เสียงเย็นเฉียบ “พวกมันเอาลูกฉันไป เอาชีวิตฉันไป ตอนนี้ฉันจะเอาทุกอย่างคืนจากพวกมัน”สตีเฟนลุกขึ้นช้า ๆ ดึงปืนออกจากเสื้อแจ็กเก็ต โโลหะสีดำสะท้อนแสงวาว เขายื่นมันมาให้ฉันน้ำหนักของปืนทำให้ฉันแปลกใจ แต่ฉันกำมันแน่น“ยิง” สตีเฟนสั่ง“ฉันทำไม่ได้” ปืนสั่นอยู่ในมือ “ฉันไม่เคยยิงปืน ฉันไม่รู้วิธี…”มือของสตีเฟนทาบทับลงบนมือฉัน บังคับให้นิ้วกำด้ามแน่น “เธอเรียนรู้ที่จะฆ่า หรือเธอรอให้ถูกฆ่า เลือกมา”“ฉันต้องการเวลา…”“อิซาเบลลาไม่ได้มีเวลา” เสียงเขาคมเหมือนใบมีด “โซเฟียไ

(มุมมองของแบลร์)วินาทีที่ฉันเหนี่ยวไก กระแสไฟบางอย่างก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่มือของฉันนิ่งสนิท ไม่สั่นแม้แต่นิดเดียวฉันยิ้มอย่างพึงพอใจ ขณะถอยออกจากจุดซุ่มยิงอย่างใจเย็น ถ้าฉันอยากให้โซเฟียหายไปจากโลกนี้จริง ๆ กระสุนนัดนั้นคงเจาะหัวเธอไปแล้ว แต่เวลาของเธอยังมาไม่ถึง ความตายน่ะมันง่ายเกินไปฉันแค่อยากให้เธอมีชีวิตอยู่ในความทรมาน ได้ลิ้มรสทุกอย่างที่ครั้งหนึ่งฉันเคยต้องเผชิญการเห็นโซเฟียกุมท้อง เลือดไหลอาบอยู่ในงานแต่งของตัวเอง ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนความยุติธรรมเพิ่งกลับคืนสู่สมดุล“ตาต่อตา ฟันต่อฟัน” ฉันพึมพำ “ตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่ามันรู้สึกยังไง”แฟลชกล้องวาบวับ เสียงกรีดร้องดังระงม โลกทั้งใบตกสู่ความโกลาหล แล้วฉันล่ะ? ฉันสัมผัสได้ถึงความสะใจที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิตตัวตนของฉัน ใบหน้าของฉัน ทุกสิ่งรอบกายเปลี่ยนไปหมด คนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือคนที่เกิดใหม่จากเถ้าถ่าน อย่างสมบูรณ์แบบและแตกต่างจากเดิมฉันขึ้นรถที่เปลี่ยนป้ายทะเบียนเรียบร้อยแล้ว ไม่มีร่องรอยใดหลงเหลือ ฉันปิดประตูดังปัง ก่อนจะหายไปกับความมืดในยามราตรีเซฟเฮาส์ลับมืดสลัว กลิ่นน้ำมันปืนกับควันยังคละคลุ้ง ประตูถูกผลัก

บ่ายวันถัดมาเป็นงานประมูลงานศิลปะนานาชาติมิลาน เดิมทีฉันตั้งใจมาซื้อภาพสเก็ตช์ของดาวินชี แต่พอเห็นเธอ ทุกอย่างก็หมดความหมายและเธอไม่ได้มาคนเดียวเธอคล้องแขนชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นสวมหน้ากากสีเงินเขาคือสตีเฟน ฟัลโคเน ไอ้ปีศาจเย็นชาที่ใคร ๆ ต่างหวาดกลัว และเขาครอบครองเธอเธอสวมสูทสีขาวหรูหรา ผมเกล้ามวยอย่างประณีต ใบหน้าเปลี่ยนไปหมดสิ้น แต่ผมรู้ว่าเป็นเธอ“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ล็อตถัดไปคือ…”ฉันไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียวจากปากพิธีกร ฉันจ้องแต่เธอเธอรับรู้สายตาฉันแล้วหันมามอง ดวงตาประสานกัน และรอยยิ้มเย็นชาก็ขึ้นที่มุมปากเธอฉันลุกขึ้น เดินตรงไปหาเธอ “แบลร์”“ชื่อฉันคือแบลร์” เธอยอมรับ “แต่ฉันไม่รู้จักคุณ”ก่อนผมจะทันพูดอะไร ระฆังประมูลดังขึ้น สตีเฟนยกป้ายเสนอราคา โยนเงินหลายล้านราวกับเป็นลูกอม“ห้าล้าน”“แปดล้าน”“สิบล้าน” เสียงสตีเฟนสงบนิ่งทั้งห้องกระซิบถึงการที่อเลสซิโอ เกรโกถูกกด ถูกข่ม ถูกทำให้อับอาย แต่ฉันกัดฟันแน่น ไม่ปล่อยอารมณ์ระเบิดออกมาคืนนั้นที่โรงแรม สติฉันแตกเป็นเสี่ยง ๆ ฉันรินวิสกี้ ทุบแก้ว เดินวนราวกับสัตว์ถูกขัง หน้าอกเหมือนมีมีดพันเล่มบิดหมุนอยู่ทุกลมหา