หัวหน้ามาเฟียที่รัก เกิดใหม่ฉันก็ไม่เลือกคุณ

อเลสซิโอเชื่อว่าอำนาจของเขานั้นเพียงพอที่จะสนองความเย่อหยิ่งในจินตนาการของเขาที่ต้องการให้โซเฟียได้รับสิ่งที่เขาต้องการ

ก็เอาสิ ฉันจะหายไปเอง มันไม่เหลือความหมายอะไรสำหรับฉันแล้ว แต่สำหรับเลือดของลูกสาวฉัน และทุกสิ่งที่ฉันสูญเสียไป ฉันสาบานว่าจะทำให้พวกมันชดใช้

ในโบสถ์ของพระเจ้า ฉันได้ยินคำดูถูกของพวกเขาเต็มสองหูฉันเอง

จากห้องสารภาพบาปในโบสถ์ของตระกูล เสียงอ่อนหวานของโซเฟียเลื้อยเข้าหูฉันราวกับงูพิษ

“โซเฟียพูด เมื่อไหร่คุณจะบอกทุกคน คุณสัญญากับฉันไว้แล้วนะ”

“อีกไม่นาน ที่รัก รอให้เธอหายจากความโศกเศร้าที่เสียลูกสาวเราไปก่อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”

“น่าสงสารจัง เคราะห์ร้ายจริง ๆ ที่เด็กคนนั้นมีแม่อ่อนแอแบบเธอ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะให้ทายาทที่แท้จริงกับคุณเอง”

“แต่เธอก็ยังเป็นภรรยาผม ใช่ไหม?” เสียงเขาหยุดชั่วครู่ เป็นคำตอบที่ไม่ตอบอะไรเลย “แต่ตอนนี้ผมอยากอยู่กับคุณมากกว่า ที่รัก”

สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟียคนใหม่แห่งตระกูลเกรโก พูดถึงภรรยาของตัวเองได้โดยไม่แม้แต่สะทกสะท้าน ทั้งที่มือของเขากำลังโอบกอดผู้หญิงอีกคนอยู่

ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมอีกแล้ว

ฉันโทรหาคนที่ฉันติดต่อในตลาดมืด

“สวัสดี ฉันต้องการเอกสารตัวตนใหม่แบบครบชุด” ฉันพูดในมุมมืดของบาร์ พลางเลื่อนปึกเงินสดข้ามโต๊ะไปให้

คนติดต่อเหลือบมองฉัน คลี่นับธนบัตรนับอย่างชำนาญ แล้วเลื่อนกระดาษแผ่นเล็กกลับมา

“คุณผู้หญิง ไปรับของตามสถานที่ที่กำหนดในอีกสองสัปดาห์ ตัวตนใหม่จะมีผลทันทีเมื่อเงินเข้าบัญชีเรียบร้อย”

สองสัปดาห์ สิบสี่วัน มากพอให้ฉันลบทุกอย่างที่นี่ทิ้ง

ระหว่างทางกลับ เสียงเพลงประสานเสียงของโบสถ์นั้นเพราะมากแต่บทเพลงแฝงไปด้วยความประหลาดใจ

ทุกคนต่างรู้ว่าอเลสซิโอ “รัก” ฉันลึกซึ้งแค่ไหน ในสายตาของโลก ฉันคือคนเดียวที่เขาหวงแหน

เขาโหดเหี้ยมและกระหายเลือดกับทุกคน ยกเว้นฉัน คนเดียวที่เขาเก็บความอ่อนโยนและความหวานไว้ให้

คืนแรกที่เราอยู่ด้วยกัน เขาสลักชื่อฉันลงบนกล้ามแขนด้านในด้วยเข็มสัก

งานแต่งเมื่อแปดปีก่อนทำให้นิวยอร์กทั้งเมืองตะลึง แมนฮัตตันทั้งเกาะถูกจุดดอกไม้ไฟเพื่อฉัน แม้แต่ปีที่แล้ว ตอนที่โทรศัพท์ฉันแบตหมดและฉันก็หายไปครึ่งวัน เขายังระดมคนทั้งห้าตระกูลใหญ่ทั้งหมดตามหาฉัน

ตอนพ่อแม่ฉันเสียชีวิตในอุบัติเหตุนั้น เขาทิ้งดีลค้าอาวุธมูลค่าหลายร้อยล้านดอลลาร์ที่ชิคาโกแล้วรีบมาหาฉัน เขามาเจอฉันในสภาพที่ใกล้พังทลาย

เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่น กระซิบข้างหูว่า “แบลร์ ผมอยู่นี่ ผมจะไม่มีวันทิ้งคุณ”

ตอนนั้น ฉันคิดว่าเขาคือคนที่ช่วยชีวิตฉัน ฉันเลยมอบหัวใจที่แตกสลายให้เขาทีละส่วน

ทุกคนในโลกใต้ดินต่างพูดกันว่า “หัวหน้ามาเฟียอเลสซิโอคือชายผู้ตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก แบลร์ก็คือชีวิตของเขา”

เมื่อนึกถึงตอนนั้น ฉันฝืนยิ้มบาง ๆ ถ้าอย่างงั้นเขาก็พร้อมที่จะสละชีวิตเพื่อเธอแล้วเหรอ?

และคนคนนั้นก็คือน้องสาวต่างแม่ที่เขาเรียกว่า “ครอบครัว”

โซเฟียอายุสิบขวบตอนที่อเลสซิโอเก็บเธอจากข้างถนนมาบ้าน ให้เติบโตในฐานะคนในตระกูลเกรโก ฉันเคยคิดว่าเขามองเธอเป็นน้องสาวสุดที่รัก

จนกระทั่งหกเดือนก่อน ตอนที่อเลสซิโอพาเธอเข้ามาในวิลล่าของเรา ฉันเจอชุดชั้นในผู้หญิงที่ไม่ใช่ของฉันวางอยู่บนโซฟาในห้องสตูดิโอศิลปะ

ตอนนั้น ฉันเพิ่งฝังอัฐิของลูกสาววัยสองขวบของเราในสุสานตระกูล

เมื่อฉันค่อย ๆ ต่อชิ้นส่วนคำโกหกที่ขัดแย้งกันเข้าด้วยกัน ฉันก็รู้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

อเลสซิโออาจจะเล่นเกมของเขาได้ และถักทอคำโกหกแสนหวานเป็นพันคำให้ฉันฟัง แต่ครั้งนี้ ฉันจะไม่อยู่ทนต่อไป

ฉันเก็บโน้ตกระดาษจากคนที่ฉันติดต่อไว้ในกระเป๋าถือ โบกแท็กซี่ และกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลเกรโก

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูวิลล่า ฉันได้กลิ่นแปลกประหลาดแบบหวานเลี่ยนลอยค้างอยู่ในอากาศ

ในสตูดิโอศิลปะของฉัน อเลสซิโอยืนอยู่หน้าเฟรมผ้าใบ โซเฟียเกาะแขนเขาแน่น ยิ้มราวกับเธอคือคุณผู้หญิงตัวจริงของคฤหาสน์

ประตูบานใหญ่ปิดเสียงดังด้านหลังฉัน อเลสซิโอก็หมุนหันตัวกลับมาทันที

สีหน้าเขาชะงักไปวินาทีหนึ่งเมื่อเห็นฉัน แต่สายตาเขาก็อ่อนลงในทันที ริมฝีปากยกขึ้นที่มุมปากเป็นรอยยิ้มเสแสร้งที่ฉันคุ้นเคยดี

“แบลร์ ทำไมแต่งชุดบางขนาดนั้นออกไปข้างนอกล่ะ? ไม่ใช่ว่าจะไปแกลเลอรีกับเพื่อนเหรอ ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ ฉันกำลังจะเซอร์ไพรส์เธออยู่พอดี”

รอยจูบสีแดงสดบนลำคอเขาเด่นชัดจนมองข้ามไม่ได้ นี่เหรอคือเซอร์ไพรส์ของฉัน

มือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจฉันแน่น แต่ฉันฝืนเบือนสายตาไปทางอื่น แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

เสียงหัวเราะแผ่วเบาของโซเฟียทำลายความเงียบ เธอลูบเล่นผมยาวของตัวเอง น้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่าขยะแขยง

“แบลร์ หัวหน้าของเราห่วงใยเธอมากนะ เขาบอกว่าอยากให้ฉันเป็นจิตรกรเหมือนเธอ เลยพาฉันมาซึมซับบรรยากาศศิลปะในสตูดิโอของเธอ”

สายตาฉันมองตามสายตาเธอไปที่โซฟาผ้ากำมะหยี่ราคาแพงนั้นตอนนี้ยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว

สตูดิโอคือที่พักพิงของฉัน อเลสซิโอรู้ดีว่ามันสำคัญแค่ไหน แต่พวกเขากลับเหยียบย่ำความฝันเก่าแก่ที่สุดของฉันตรงนี้

ความเจ็บปวดในอกลุกโชนราวกับไฟป่า ฉันจิกเล็บเข้าฝ่ามือตัวเองลึกจนแทบทะลุ

เช่นเคย อเลสซิโอไม่ทันสังเกตความเงียบของฉัน เขาเดินเข้ามาดึงฉันไปหน้าเฟรมผ้าใบเหมือนกำลังอวดสมบัติล้ำค่า “ดูสิ แบลร์ ฉันวาดรูปนี้ให้เธอ หวังว่า… โซเฟียจะได้เรียนรู้ด้วย”

“ไม่ ฉันไม่อยากดู” ฉันถอยหลังโดยสัญชาตญาณ “ฉันไม่ค่อยสบาย” ฉันรู้สึกคลื่นไส้จนรู้สึกว่าแค่อีกวินาทีในห้องนี้ก็อาจจะฆ่าฉันได้

คิ้วเขาขมวดทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย เขาเรียกหมอส่วนตัวมาทีละคน จนหมอทุกคนยืนยันว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร

อเลสซิโอวางมือบนไหล่ฉันด้วยแรงที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน เขาก้มลง ลมหายใจร้อนผ่าวแตะข้างหู ขณะกระซิบว่า “ทำตัวดี ๆ นะแบลร์ อย่าให้ฉันต้องเป็นห่วง”

คืนนั้น ฉันสะดุ้งตื่นเพราะคอแห้ง เลยลงไปข้างล่างหาอะไรดื่ม หน้าจอระบบกล้องวงจรปิดกลางของวิลล่าเรืองแสงสลัว

แล้วฉันก็หยุดนิ่ง

บนหนึ่งในหน้าจอ ภาพจากห้องทำงานส่วนตัวคมชัดราวกับอยู่ตรงหน้า ร่างสองร่างเกี่ยวพันกันแนบแน่น