Short
หัวหน้ามาเฟียที่รัก เกิดใหม่ฉันก็ไม่เลือกคุณ

หัวหน้ามาเฟียที่รัก เกิดใหม่ฉันก็ไม่เลือกคุณ

작가:  เชอร์ลีย์완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
22챕터
3.7K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

สามีมาเฟียของฉัน อเลสซิโอ กำลังมีความสัมพันธ์ลับกับโซเฟีย น้องสาวต่างแม่ของเขา ในรถ ห้องทำงาน ห้องน้ำ แม้แต่บนโต๊ะอาหาร พวกเขาทิ้งร่องรอยความสัมพันธ์สกปรกไว้แทบทุกที่ “โซเฟีย ไม่ต้องกังวล พอฉันสร้างความมั่นคงของตำแหน่งในตระกูลได้เมื่อไหร่ ฉันจะมอบทุกอย่างให้เธอ” “แบลร์… เธอก็เป็นแค่เครื่องมือที่ฉันใช้รักษาอำนาจของตำแหน่งฉันเท่านั้น” ตลอดแปดปีของการแต่งงาน เขาเคยกระซิบถ้อยคำหวานที่สุดในโลกให้ฉันฟัง แต่ตอนนี้ ความภักดีของเขาไร้ค่าโดยสิ้นเชิง ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้โวยวาย ฉันเลือกทำข้อตกลงในตลาดมืดแทน อีกสองสัปดาห์ แบลร์ เกรโก จะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล

더 보기

1화

บทที่ 1

—No te puedes ir.

Eric Bastian, había hablado con tanta autoridad y convicción que, por un momento, Teresa Mendoza se lo había creído. Los rasgos faciales de su jefe, que era muy guapo, parecían reflejar una emoción más fuerte de lo normal. El estaba sentado a su mesa en el despacho en la Gran Manzana, se pasó una mano por el pelo y se puso en pie.

Teresa sintió que el estómago le daba un vuelco. Era la ansiedad. Sí, pero también el deseo que despertaba en ella aquel hombre.

No daré mi brazo a torcer. Es mi vida, pensó.

Así que tomó aire profundamente.

—Llevo siendo su secretaria personal por casi ocho años. Le agradezco la libertad y la responsabilidad que me ha dado, pero ha llegado el momento de seguir adelante.

—¿Seguir adelante? —se indignó . Esto no es una caravana de inmigrantes. Es una empresa y cuento contigo para que me ayudes a llevarla.

Teresa tuvo que hacer un gran esfuerzo para no comentar que Caspia, ya que aquel conglomerado de marcas de lujo y que era imposibe compararla con una carabana de imnigrantes. No abrió la boca porque era evidente que su jefe no estaba de buen humor y ella tampoco.

Eric cruzó el despacho, tomó los documentos que había en su bandeja de asuntos pendientes y se los entregó a Teresa.

—Por favor, conciértame una cita para mañana por la mañana con Wellington. Quiero consultar con él y los contadores los planes que tengo para la empresa en el proximo trimestre antes de la la Junta Directiva se reuna para finales del proximo mes —le dijo hojeando el correo—. Y también quiero que busques a otra mujer que se encargue de cuidar mi piso aqui  en Nueva York—añadió frunciendo el ceño.

¿Acaso pretendía ignorar que le había dicho que se iba?

Teresa sintió que el enfadose apoderaban de ella mientras se quedaba allí, de pie, en silencio conto hasta diez como ya era costrumbre en ella para calmar su temperamento latino, que bien sabia ella estaba a punto de salir.

Su jefe sacudió la cabeza mientras estudiaba un documento, de seguro algo que no encajaba en la contabilidad del informe. Teresa habría preferido no irse en aquellos momentos, pues era cierto que Eric necesitaba ayuda para sacar adelante la empresa.

Tessa pensó que lo que tenía que hacer, dado el poco interés que su jefe mostraba ante sus necesidades, sería dejarlo tirado y que se las apañara como pudiera. Sin embargo, las cosas se debían de haber puesto feas de verdad en la ultima reunion que tuvo con Nikolaus. Para empezar, Eric había llegado vestido de traje cuando, normalmente, iba vestido de manera informal. Le gustaban las camisetas de las marcas  Prada o Gucci. Pero  aquel día, sin embargo, se había puesto un traje gris marengo.

Teresa se dijo que debería estar contenta, pues aquello la ayudaba a no tener que fijarse en sus impresionantes fisico, claro estab en estos momentos estaba lo suficientemente enfadada como para tener cualquier interes en el fisico de  sus jefe. 

—Me voy a vivir a California dentro de dos semanas. Si lo prefiere, me puedo irinmediatamente.

Eric maldijo en voz baja, pero no levantó la mirada. Pasó una página del informe que ella le había entregado y se concentró en una columna de números.

Teresa parpadeó, intentando mantener la calma recordandose asi misma que no debia enfadarse ya que pronto no trabajaria mas para el. 

—Adiós —le dijo con voz trémula mientras iba hacia la puerta.

Para salir del despacho tuvo que pasar por encima de una de las cajas de cartón que contenían aquellos interminables informes que la habían consumido durante los últimos dos meses, incluyendo tres fines de semana en los cuales supuestamente tenia que descansar.

—¿Adónde vas?

La voz de Eric reverberó por toda la estancia, desde el suelo hasta el techo

del edificio del siglo XX.

—¡Si se molestara en escucharme, sabría que me voy a California! —exclamó

Era la primera vez que le levantaba la voz y él se sorprendio ya que ella por norma nunca alzaba la voz, Eric dejó el informe sobre la mesa.

—Teresa, no lo dirás en serio.

—¿Por qué? —le preguntó dubitativa.

—Porque te necesito.

Aquellas palabras le llegaron al alma, pero  se dijo que tenía que mantener la calma y no dar su brazo a torcer. Ojalá fuera cierto, ojalá fuera verdad que la necesitaba, a ella como mujer, y no como secretaria que se encargaba de todo con tal eficiencia que parecía invisible. Pero no era cierto. Había supermodelos y actrices de todas partes que se le colgaban literalmente del cuello, siendo el recordatorio perfecto para que ella se diera cuenta que el nunca la miraria como mujer, quien podia competir con esas mujer llenas de glamur y sofisticadas de seguro ella no.

—Teresa —le dijo Eric  yendo hacia ella—. Sabes que estoy perdido sin ti.

La estaba mirando a los ojos. Aquellos ojos grandes, azules y ligeramente rasgados podían hacer que ella hiciera casi cualquier cosa. Sintió que el corazón comenzaba a latirle de manera acelerada. «Lo está diciendo solamente para que no me vaya y lo deje en la estacada», pensó. Aun así…

—Voy a cumplir treinta años el mes que viene —le dijo.

—¿Y eso qué tiene que ver? —se extrañó.

Qué típico de el decir eso. ¿Por qué le iba a importar a el que quisiera casarse, tener hijos, formar una familia y tener una vida de verdad? Teresa pensó que era mejor no decirle nada de aquello, que era mejor irse con dignidad.

—Que ha llegado el momento de cambiar —contestó.

—Teresa —dijo cruzándose de brazos y mirándola fijamente—. Si no estás satisfecha con tu puesto, me lo dices inmediatamente. ¿Es por el sueldo? Te lo subo ahora mismo.

—No, no es nada de eso.

Estaba nerviosa, pues no quería que el se diera cuenta de que, precisamente, él era parte de la razón por la que necesitaba irse. Eric Bastian, apodado «el príncipe de Manhattan» por la prensa sensacionalista de Nueva York, le recordaba constantemente lo que no tenía en la vida. Sobre todo, porque apenas se fijaba en ella.

—Me siento como si estuviera estancada. La vida se me escapa y yo no hago nada…

—¿Y te parece que California es la tierra prometida?

—No, no es eso, pero necesito aire nuevo —contestó liberándose de su mirada y paseándose por el despacho para empezar.

El corazón le latía desbocado.

—¿Te han ofrecido otro trabajo?

—No —contestó, apartándose un mechón de pelo de la cara—. Todavía no tengo trabajo en California. Ya lo buscaré cuando llegue.

—Entonces, ¿por qué te vas a California? ¿No será por un hombre?

Teresa se quedó helada, ¿como que  un hombre? pero pensandolo mejor es mejor que  pesnara asi.

—Sí, la verdad es que es por un hombre.

Eric dudó. Una sensación extraña se había apoderado de él.

—Vaya, no sabía que estuvieras saliendo con alguien.

—Bueno, usted es mi jefe, no tiene por qué estar enterado de mi vida privada.

—Sí, pero también somos amigos, ¿no? Me lo podrías haber dicho. Me podrías haber advertído que te habías enamorado y que estabas a punto de irte y de abandonarme.

—Ha estado  fuera de la sede Central desde la ultima reunion, solo nos hemos vistos  brevemente para decirme que tenia que revisar un monton de informes y haz salido a inspecionar las sucursales en Europa. Además, no es que me haya pedido que me case con él ni nada por el estilo, así que tampoco hay mucho que contar —añadió pasándose una mano por su preciosa melena castaña y larga.

De repente, Eric sintió que el deseo se mezclaba con la irritación.

—¿Así que te ha pedido que te vayas a vivir con él a la otra punta del país, pero no te ha pedido que te cases con él? —se indignó.

—No es eso —contestó  sonrojándose.

—¿De quién se trata?

—Se llama Ray Patteson—contestó—. Es abogado. Llevamos saliendo uno par de  meses y le han propuesto trabajar en un bufete de Los Ángeles. Hace dos días me pidió que me fuera con él.

—¿Y le dijiste que sí? —explotó Eric indignado e incrédulo.

Teresa cruzó el despacho en dirección a la puerta.

—Le dije que me lo tenía que pensar. Me lo he pensado y he decidido que el cambio me vendrá bien —contestó sin mirarlo.

—Te equivocas —le aseguró

Teresa se giró hacia él y lo miró con sus enormes ojos verdes.

—Me siento culpable por irme y dejarlo con todo, al cargo de la empresa ahora que hay tanto trabajo, pero me pregunto si no será mi última oportunidad.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
22 챕터
บทที่ 1
อเลสซิโอเชื่อว่าอำนาจของเขานั้นเพียงพอที่จะสนองความเย่อหยิ่งในจินตนาการของเขาที่ต้องการให้โซเฟียได้รับสิ่งที่เขาต้องการก็เอาสิ ฉันจะหายไปเอง มันไม่เหลือความหมายอะไรสำหรับฉันแล้ว แต่สำหรับเลือดของลูกสาวฉัน และทุกสิ่งที่ฉันสูญเสียไป ฉันสาบานว่าจะทำให้พวกมันชดใช้ในโบสถ์ของพระเจ้า ฉันได้ยินคำดูถูกของพวกเขาเต็มสองหูฉันเองจากห้องสารภาพบาปในโบสถ์ของตระกูล เสียงอ่อนหวานของโซเฟียเลื้อยเข้าหูฉันราวกับงูพิษ“โซเฟียพูด เมื่อไหร่คุณจะบอกทุกคน คุณสัญญากับฉันไว้แล้วนะ”“อีกไม่นาน ที่รัก รอให้เธอหายจากความโศกเศร้าที่เสียลูกสาวเราไปก่อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”“น่าสงสารจัง เคราะห์ร้ายจริง ๆ ที่เด็กคนนั้นมีแม่อ่อนแอแบบเธอ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะให้ทายาทที่แท้จริงกับคุณเอง”“แต่เธอก็ยังเป็นภรรยาผม ใช่ไหม?” เสียงเขาหยุดชั่วครู่ เป็นคำตอบที่ไม่ตอบอะไรเลย “แต่ตอนนี้ผมอยากอยู่กับคุณมากกว่า ที่รัก”สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟียคนใหม่แห่งตระกูลเกรโก พูดถึงภรรยาของตัวเองได้โดยไม่แม้แต่สะทกสะท้าน ทั้งที่มือของเขากำลังโอบกอดผู้หญิงอีกคนอยู่ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมอีกแล้วฉันโทรหาคนที่ฉันติดต่อในตลาดมืด“สวัสดี
더 보기
บทที่ 2
ในห้องทำงาน โซเฟียใช้ขาเกี่ยวรอบเอวอเลสซิโอ เล็บของเธอข่วนแผ่นหลังเขาจนเป็นรอยเลือด“คุณติดค้างคำอธิบายให้ฉันฟัง” เสียงโซเฟียดังผ่านลำโพง “ปืนหายากที่คุณให้แบลร์นั่นเป็นมรดกตระกูลเกรโกใช่ไหม เธอไม่ต้องร้องขอด้วยซ้ำ คุณก็ยกของล้ำค่าที่สุดให้ แล้วคำว่า ‘คุณรักฉันมากกว่า’ ล่ะ หายไปไหนแล้ว?”“แบลร์เหรอ” อเลสซิโอหอบหายใจแรง ขณะผลักขาเธอออกจากเอว “เธอคือกุญแจสู่ตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียของฉัน ฉันอธิบายไปแล้ว ฉันต้องการมีภรรยาที่น่าเคารพสำหรับตระกูลอื่น ๆ มันจะทำให้สถานะฉันมั่นคง”“แต่ฉันไม่อยากแบ่งคุณกับใคร อเลสซิโอ” โซเฟียกัดริมฝีปากล่างของเขา “ฉันอดอิจฉาทุกอย่างที่เธอมีไม่ได้”นิ้วฉันจิกลงบนที่วางแขนโซฟาแน่น“อดทนหน่อย ที่รัก” อเลสซิโอกดเธอลงบนโต๊ะทำงาน “พอฉันได้มรดกที่ปู่ฉันทิ้งไว้ให้เธอมาเมื่อไร แบลร์ก็จะหมดประโยชน์สำหรับฉัน”เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกจากลิ้นชัก เปิดเผยให้เห็นปืนสั่งทำพิเศษประดับด้วยเพชรเขาแกว่งมันต่อหน้าเธอราวกับปลอบเด็ก “อย่าเอาแต่ใจสิ ฉันสั่งทำให้เธอเหมือนกัน แต่อย่าให้แบลร์เห็น ไม่อย่างนั้นเราสองคนจบเห่แน่”“อเลสซิโอ ทำไมคุณถึงกลัวเธอทิ้งคุณนัก?”“ฉันไม่ได้กลัว
더 보기
บทที่ 3
มีก้อนแน่นก่อตัวขึ้นในอกฉัน ฉันก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ แต่อเลสซิโอสังเกตเห็น“พ่อ แม่” สีหน้าอเลสซิโอเคร่งขรึม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยอำนาจของหัวหน้ามาเฟีย “ถ้ายังแสดงความไม่เคารพภรรยาผมอีก อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้า”หลังความเงียบงันอันหนักอึ้ง ราอูลฟาดมือลงบนโต๊ะดังปังจนฉันสะดุ้ง“ระวังคำพูดหน่อย จะทรยศสายเลือดตัวเองเพราะผู้หญิงคนนี้จริง ๆ เหรอ”อเลสซิโอบีบมือฉันแน่นจนขยับไม่ได้ แล้วตอบอย่างสงบว่า “พ่อครับ เธอคือคนรักของผม”“ทำร้ายเธอก็เท่ากับทำร้ายผม”“ถ้าเกิดขึ้นอีก อย่าหาว่าผมหันกลับมาเล่นงานพวกคุณ”การแสดงของเขาสมบูรณ์แบบเสมอ แนบเนียนไร้รอยต่อ ใครเห็นภาพนี้ก็คงเชื่อว่าเขารักฉันจริง ๆน่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่า นิ้วที่เย็นเฉียบของฉันไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เขา แต่เกิดจากตัวเขาเองอเลสซิโอยืนอยู่ตรงหน้าฉันในบทผู้พิทักษ์ที่สมบูรณ์แบบ แต่ฉันไม่รู้สึกปลอดภัยจากเขาเลยมาร์กาเร็ตสัมผัสได้ถึงความตึงเครียด เลยสลัดสีหน้าเย็นชาออกในทันที แล้วสวมรอยยิ้มจอมปลอม“อเลสซิโอ ลูกเข้าใจผิดแล้ว” เธอก้าวเข้ามาเหมือนจะโอบฉัน “แบลร์ก็เหมือนลูกสาวของแม่”ฉันยืนนิ่งให้เธอแตะไหล่โดยไร้ความอบอุ่นใด ๆ “อ
더 보기
บทที่ 4
“ฉันเหนื่อย” ฉันผลักเขาออกเบา ๆ “ฉันอยากพักผ่อนหน่อย”“แน่นอน” เขาจูบหน้าผากฉัน “ขึ้นไปก่อนเลย ฉันมีโทรศัพท์ต้องคุยอีกสองสามสาย”ขณะที่ฉันเดินไปทางบันได เสียงเขาคุยโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นก็ดังแว่วมา น้ำเสียงต่ำทุ้ม“ใช่ ฉันรู้ว่าเธอกังวล แต่เธอจะไม่สงสัยอะไรเลย เธอเชื่อมั่นในความซื่อสัตย์ของฉันเสมอ”เมื่อก่อนฉันคงอ้อนให้เขาอุ้มขึ้นไป แต่ครั้งนี้ฉันไม่หันกลับมอง และเดินขึ้นไปชั้นบนตรง ๆเช้าวันถัดมา เมื่อฉันผลักประตูห้องนอนเข้าไป ฉันก็ชะงักค้างอยู่กับที่ท่ามกลางเสียงน้ำจากฝักบัว มีเสียงผู้หญิงฮัมเพลงเบา ๆฉันเดินเข้าไปพอดีกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออก โซเฟียยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อคลุมผ้าไหมของฉัน รอยยิ้มเยาะเย้ยแต้มอยู่บนใบหน้าเธอไม่ได้ตกใจเลย ตรงกันข้าม รอยยิ้มกลับกว้างขึ้นซะอีก“โอ้ แบลร์! กลับมาแล้วเหรอ” เธอรัดสายเข็มขัดเสื้อคลุมแน่นขึ้น แล้วเดินออกมาอย่างเชื่องช้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ “เมื่อกี้ฉันเผลอทำไวน์หกใส่ตัว อเลสซิโอบอกให้ขึ้นมาล้างออก”“เธอกำลังใส่เสื้อผ้าของฉันเหรอ” ฉันชี้ไปที่เสื้อคลุมผ้าไหมที่เธอสวมอยู่ มันเป็นรุ่นลิมิเต็ดจากรันเวย์ที่อเลสซิโอซื้อมาฝากฉันจากปารีสเมื
더 보기
บทที่ 5
ฉันค่อย ๆ หันกลับไป เห็นใบหน้าซีดเผือดของอเลสซิโอ เสียงของเขาสั่นไหว“ข้อตกลงอะไร?” เขาถามซ้ำหัวใจฉันกระตุกวูบ แต่ฉันฝืนยิ้มบาง ๆ สมองรีบคิดหาข้อแก้ตัว“ไม่ใช่ของฉัน เพื่อนฉันเปิดแกลเลอรี กำลังมองหาของสะสมยุโรป เธอเพิ่งโทรมาขอให้ช่วยติดต่อโบรกเกอร์ให้”ชั่วขณะหนึ่ง เขาเพียงจ้องฉัน เหมือนยังไม่เชื่อสนิทใจแล้วจู่ ๆ เขาก็ดึงฉันเข้ากอด อุ้มฉันขึ้นจากพื้นในรถ อเลสซิโอเงียบผิดปกติฉันเหลือบมองเสี้ยวหน้าเขา กัดฟันแน่น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังข่มอะไรบางอย่างไว้“แบลร์” เขาพูดขึ้นกะทันหัน “ช่วงนี้เธอเป็นอะไรไป?”“หมายความว่ายังไง?”“เธอเปลี่ยนไปตั้งแต่เราสูญเสียลูกสาว” เขากำพวงมาลัยแน่น “เธอไม่เหมือนเดิม”ฉันเริ่มประหม่า กลัวเผลอแสดงพิรุธ “ฉันไม่ได้เปลี่ยน”“แล้วทำไมเธอถึงชอบทำอะไรลับหลังฉัน?” เขาจอดรถแล้วหันมามองฉัน “ทำไมเธอมองฉันเหมือนคนแปลกหน้า? ทำไมไม่เล่าอะไรให้ฉันฟังเหมือนเมื่อก่อน?”จู่ ๆ เขาก็ดึงฉันเข้าไปกอดแน่น จนฉันแทบหายใจไม่ออก“ฉันกลัวจะเสียเธอไป แบลร์” เสียงเขาสั่น “ฉันเสียลูกสาวไปแล้ว ฉันเสียเธอไม่ได้อีก”“ตอนหาตัวเธอไม่เจอที่วิลล่า ฉันแทบเป็นบ้า สัญญากับฉันได้ไหม
더 보기
บทที่ 6
(มุมมองของอเลสซิโอ)เช้านี้ฉันพาโซเฟียกลับบ้าน เธอเกาะแขนฉันแน่นไม่ยอมปล่อย แต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมันก็แค่ความเอ็นดูของน้องสาวที่มีต่อพี่ชาย แค่นั้นเองระหว่างทางกลับ ฉันแวะร้านบูติกหรู ซื้อกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดล่าสุดให้แบลร์ ฉันรู้ว่าช่วงนี้เธอดูไม่ค่อยมีความสุข ถึงจะไม่รู้สาเหตุ แต่ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็น่าจะทำให้เธอลืมมันได้แต่พอก้าวเข้าไปในวิลล่าวันนี้ ฉันรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติความเงียบชวนขนลุกปกคลุมไปทั่วปกติเวลานี้แบลร์จะเพิ่งลงมาทานอาหารเช้า หรือไม่ก็นั่งอ่านหนังสือข้างหน้าต่าง แต่วันนี้ เธอไม่อยู่ที่ไหนเลยในอากาศไม่มีทั้งกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเธอ หรือกลิ่นสีจากการวาดภาพยามดึกความสิ้นหวังเกาะกินหัวใจฉัน ฉันโทรหาเธออย่างบ้าคลั่ง ค้นหาทุกห้อง แต่ไม่มีใครรับสายหัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันโทรหาแม่บ้านส่วนตัวของเธอ“หัวหน้ามาเฟีย” เสียงเธอสั่นผ่านสาย “นายหญิง… เธอออกไปเมื่อคืน แบบรีบร้อนมาก”“เธอเอาภาพวาดทั้งหมด กระเป๋าเดินทาง… เก็บสตูดิโอเกลี้ยง ฉันนึกว่าพวกคุณจะไปทริปยาวด้วยกัน…”“บ้าเอ๊ย!” ฉันกำโทรศัพท์แน่นจนเมื่อโซเฟียเอื้อมมือมาแตะแขน ฉันสะบัดเธอออกอย่างรุ
더 보기
บทที่ 7
(มุมมองของอเลสซิโอ)“เป็นไปไม่ได้” ฉันส่ายหน้า “เธอท้องไม่ได้”แต่ลึก ๆ แล้วฉันรู้ดีว่ามันเป็นไปได้อย่างยิ่ง ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เรา...นี่คือบทลงโทษจากพระเจ้าหรือเปล่า?ตั้งแต่ลูกสาวของฉันเสียไป ฉันก็อยากมีลูกอีกคนมาตลอด ลูกกับแบลร์แต่ตอนนี้ เด็กคนนั้นกลับอยู่ในท้องของผู้หญิงอีกคนโลกทั้งใบของฉันเหมือนกำลังแตกสลายในพริบตาฉันนั่งอยู่ข้างเตียงของโซเฟีย มองเธอที่กำลังหลับใหล ท่ามกลางเครื่องมือแพทย์ระยิบระยับพวกนั้น เสียงบี๊บสม่ำเสมอของเครื่องวัดชีพจรคือสิ่งเดียวที่คอยดึงฉันไว้ไม่ให้หลับไปใบหน้าของแบลร์ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า รูปถ่ายที่เธอทิ้งไว้ และไฟล์บันทึกเสียงนั่นและฉันเองก็เป็นคนพูด ว่าโซเฟียคือที่หนึ่งของฉัน แบลร์ไม่มีวันอยากมีลูกกับฉันอีกแล้วลูก้าเดินเข้ามาเงียบ ๆ “หัวหน้าครับ เครื่องของนายหญิงลงที่ปารีสแล้ว”พอได้ยินแบบนั้น ฉันอยากพุ่งออกไปทันที จะพาเธอกลับมาไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร แต่ทันทีที่ฉันลุกขึ้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นพ่อแม่ของฉัน“อเลสซิโอ!” เสียงของแม่ มาร์กาเร็ต เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “เราได้ยินมาแล้ว! โซเฟียท้องเหรอ?”“แม่รู้ได้ยังไง?”“โรงพ
더 보기
บทที่ 8
(มุมมองของแบลร์)ฉันมองดูอเลสซิโอเซพังผ่านประตูวิลล่าเข้ามานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในเซฟเฮาส์ลับของตัวเอง ฉันเฝ้ามองอดีตสามีผ่านระบบกล้องวงจรปิดของวิลล่าที่ฉันแฮ็กไว้กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว เลือดจากริมฝีปากแตกเลอะเต็มหน้า เขาดูราวกับเพิ่งคลานหนีออกมาจากนรก“น่าสมเพช” ฉันแค่นหัวเราะ ปลายนิ้วเคาะแป้นพิมพ์เบา ๆ พลางปรับมุมกล้องแต่พูดตามตรง การเห็นเขาในสภาพนี้ไม่ได้ทำให้ฉันสะใจอย่างที่คิดไว้มีเพียงความว่างเปล่า ราวกับกำลังดูโศกนาฏกรรมของคนแปลกหน้าเขาเดินเข้าไปในห้องสตูดิโอ และฉันเห็นเขาหยิบพู่กันที่ฉันทิ้งไว้มันคือพู่กันขนเซเบิลอันโปรด ราคาแพงประมาณสามร้อยดอลลาร์ ของขวัญวันเกิดจากเขา ฉันใช้มันวาดภาพเหมือนของเขามานับไม่ถ้วนบนหน้าจอ มือที่จับพู่กันของเขาสั่นไหว“นึกถึงวันเก่า ๆ อยู่ล่ะสิ” ฉันพึมพำภาพจากกล้องคมชัด ฉันเห็นอารมณ์ซับซ้อนบนใบหน้าเขา ชั่วขณะหนึ่งมันอ่อนโยน ราวกับกำลังหวนคิดถึงความทรงจำที่งดงามฉันรู้ว่าเขากำลังคิดถึงอะไร ช่วงแรกของการแต่งงาน ฉันมักวาดภาพในสตูดิโอ ส่วนเขานั่งบนโซฟามองฉัน สายตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ“แบลร์ ภาพของเธอสวยมาก” เขามักพูดแบบนั
더 보기
บทที่ 9
(มุมมองของมาร์กาเร็ต เกรโก)“เรียบร้อยแล้วหรือยัง?”ฉันนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของคลับตระกูล ผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงถูกปิดสนิท โคมไฟคริสตัลระย้าสาดแสงสีเหลืองหม่นลงมาอย่างเลือนรางลูก้านั่งตรงข้ามฉัน มือสั่นเล็กน้อยขณะจัดเนกไท หน้าผากของเขาเคลือบด้วยเหงื่อบาง ๆ ที่สะท้อนแสงไฟฉันค่อย ๆ ถอดถุงมือหนังแกะสีขาวออกอย่างช้า ๆ มือคู่นี้เคยลูบไล้อัญมณีล้ำค่ามานับไม่ถ้วน เคยลงนามในเอกสารที่เปลี่ยนชะตาของตระกูล และยังเคย…ทำเรื่องสกปรกกว่านั้นมามาก“สะอาดหมดจดครับ” เสียงของลูก้าสั่นเล็กน้อย “คนของเราในสายการบินทำตามแผน เที่ยวบิน AF007 ตกกลางอากาศ สาเหตุทางการคือความขัดข้องทางเครื่องยนต์”“ชื่อแบลร์ เกรโก อยู่ลำดับที่สามในรายชื่อผู้เสียชีวิตชั้นหนึ่งครับ”“แล้วทีมค้นหาและกู้ภัยล่ะ?”“ทะเลคลื่นแรงมาก อุณหภูมิน้ำเพียงสี่องศาเซลเซียส ต่อให้เธอรอดจากแรงกระแทกได้อย่างปาฏิหาริย์ ก็ไม่มีทางอยู่ได้นานเกินยี่สิบนาทีในสภาพแบบนั้น”ฉันยกแชมเปญขึ้นจิบอย่างแผ่วเบา รู้สึกถึงฟองที่แตกบนปลายลิ้น “โอนเงินเรียบร้อยหรือยัง?”“ห้าล้านดอลลาร์ โอนเข้าบัญชีออฟชอร์สามบัญชีแยกกัน ภรรยานักบินจะได้รับ ‘เงินประกันชีวิต’
더 보기
บทที่ 10
(มุมมองของอเลสซิโอ)“ไม่ แบลร์ อย่าไป!”ฉันสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเต็มตัวในความฝัน เธอติดอยู่ในซากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ ร้องเรียกชื่อฉัน ยื่นมือมาหา แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหนก็เอื้อมไปไม่ถึงเธอนาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาตีสาม ฉันไม่ได้นอนมาติดกันสี่วันเต็มแล้ว“ลูก้า!” ฉันคว้าโทรศัพท์ข้างเตียง “มาที่นี่ เดี๋ยวนี้”ใบหน้าลูก้าซีดเซียวเมื่อเขาปรากฏตัว เขารู้ดีว่าฉันจะถามอะไร “หัวหน้า ทีมค้นหาและกู้ภัยยังทำงานอยู่ แต่…”“ฉันไม่อยากฟัง” ฉันตัดบท “ฉันต้องการร่าง ฉันต้องเห็นเธอด้วยตาตัวเอง”“พื้นที่ค้นหากว้างเกินไปหัวหน้า และก็ผ่านมาสี่วันแล้ว ต่อให้พบเธอ…” เขาพูดค้างไว้ฉันกัดฟันแน่น “พูดมา”“ต่อให้พบ ก็อาจจะเหลือเพียง…ชิ้นส่วน” ลูก้ากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากโทรศัพท์หลุดจากมือฉัน ฉันทรุดลงนั่งตรงขอบเตียง ฉันรับไม่ได้กับความคิดที่ว่าแบลร์ของฉันจะเหลือแค่เศษชิ้นส่วน“เพิ่มกำลังคนเป็นสองเท่า” เสียงฉันแหบพร่าไร้วิญญาณ “จ้างเรือเพิ่ม ไม่ต้องเสียดายเงิน ต่อให้เป็นแค่ชิ้นส่วน ฉันก็จะเอากลับมา”ที่โรงพยาบาล ฉันไปหาโซเฟียฉันผลักประตูห้องพักฟื้นของเธอเข้าไป เธอหน้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status