หัวหน้ามาเฟียที่รัก เกิดใหม่ฉันก็ไม่เลือกคุณ

ในห้องทำงาน โซเฟียใช้ขาเกี่ยวรอบเอวอเลสซิโอ เล็บของเธอข่วนแผ่นหลังเขาจนเป็นรอยเลือด“คุณติดค้างคำอธิบายให้ฉันฟัง” เสียงโซเฟียดังผ่านลำโพง “ปืนหายากที่คุณให้แบลร์นั่นเป็นมรดกตระกูลเกรโกใช่ไหม เธอไม่ต้องร้องขอด้วยซ้ำ คุณก็ยกของล้ำค่าที่สุดให้ แล้วคำว่า ‘คุณรักฉันมากกว่า’ ล่ะ หายไปไหนแล้ว?”“แบลร์เหรอ” อเลสซิโอหอบหายใจแรง ขณะผลักขาเธอออกจากเอว “เธอคือกุญแจสู่ตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียของฉัน ฉันอธิบายไปแล้ว ฉันต้องการมีภรรยาที่น่าเคารพสำหรับตระกูลอื่น ๆ มันจะทำให้สถานะฉันมั่นคง”“แต่ฉันไม่อยากแบ่งคุณกับใคร อเลสซิโอ” โซเฟียกัดริมฝีปากล่างของเขา “ฉันอดอิจฉาทุกอย่างที่เธอมีไม่ได้”นิ้วฉันจิกลงบนที่วางแขนโซฟาแน่น“อดทนหน่อย ที่รัก” อเลสซิโอกดเธอลงบนโต๊ะทำงาน “พอฉันได้มรดกที่ปู่ฉันทิ้งไว้ให้เธอมาเมื่อไร แบลร์ก็จะหมดประโยชน์สำหรับฉัน”เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกจากลิ้นชัก เปิดเผยให้เห็นปืนสั่งทำพิเศษประดับด้วยเพชรเขาแกว่งมันต่อหน้าเธอราวกับปลอบเด็ก “อย่าเอาแต่ใจสิ ฉันสั่งทำให้เธอเหมือนกัน แต่อย่าให้แบลร์เห็น ไม่อย่างนั้นเราสองคนจบเห่แน่”“อเลสซิโอ ทำไมคุณถึงกลัวเธอทิ้งคุณนัก?”“ฉันไม่ได้กลัว

“ฉันเหนื่อย” ฉันผลักเขาออกเบา ๆ “ฉันอยากพักผ่อนหน่อย”“แน่นอน” เขาจูบหน้าผากฉัน “ขึ้นไปก่อนเลย ฉันมีโทรศัพท์ต้องคุยอีกสองสามสาย”ขณะที่ฉันเดินไปทางบันได เสียงเขาคุยโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นก็ดังแว่วมา น้ำเสียงต่ำทุ้ม“ใช่ ฉันรู้ว่าเธอกังวล แต่เธอจะไม่สงสัยอะไรเลย เธอเชื่อมั่นในความซื่อสัตย์ของฉันเสมอ”เมื่อก่อนฉันคงอ้อนให้เขาอุ้มขึ้นไป แต่ครั้งนี้ฉันไม่หันกลับมอง และเดินขึ้นไปชั้นบนตรง ๆเช้าวันถัดมา เมื่อฉันผลักประตูห้องนอนเข้าไป ฉันก็ชะงักค้างอยู่กับที่ท่ามกลางเสียงน้ำจากฝักบัว มีเสียงผู้หญิงฮัมเพลงเบา ๆฉันเดินเข้าไปพอดีกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออก โซเฟียยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อคลุมผ้าไหมของฉัน รอยยิ้มเยาะเย้ยแต้มอยู่บนใบหน้าเธอไม่ได้ตกใจเลย ตรงกันข้าม รอยยิ้มกลับกว้างขึ้นซะอีก“โอ้ แบลร์! กลับมาแล้วเหรอ” เธอรัดสายเข็มขัดเสื้อคลุมแน่นขึ้น แล้วเดินออกมาอย่างเชื่องช้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ “เมื่อกี้ฉันเผลอทำไวน์หกใส่ตัว อเลสซิโอบอกให้ขึ้นมาล้างออก”“เธอกำลังใส่เสื้อผ้าของฉันเหรอ” ฉันชี้ไปที่เสื้อคลุมผ้าไหมที่เธอสวมอยู่ มันเป็นรุ่นลิมิเต็ดจากรันเวย์ที่อเลสซิโอซื้อมาฝากฉันจากปารีสเมื

(มุมมองของอเลสซิโอ)เช้านี้ฉันพาโซเฟียกลับบ้าน เธอเกาะแขนฉันแน่นไม่ยอมปล่อย แต่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมันก็แค่ความเอ็นดูของน้องสาวที่มีต่อพี่ชาย แค่นั้นเองระหว่างทางกลับ ฉันแวะร้านบูติกหรู ซื้อกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดล่าสุดให้แบลร์ ฉันรู้ว่าช่วงนี้เธอดูไม่ค่อยมีความสุข ถึงจะไม่รู้สาเหตุ แต่ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็น่าจะทำให้เธอลืมมันได้แต่พอก้าวเข้าไปในวิลล่าวันนี้ ฉันรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติความเงียบชวนขนลุกปกคลุมไปทั่วปกติเวลานี้แบลร์จะเพิ่งลงมาทานอาหารเช้า หรือไม่ก็นั่งอ่านหนังสือข้างหน้าต่าง แต่วันนี้ เธอไม่อยู่ที่ไหนเลยในอากาศไม่มีทั้งกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเธอ หรือกลิ่นสีจากการวาดภาพยามดึกความสิ้นหวังเกาะกินหัวใจฉัน ฉันโทรหาเธออย่างบ้าคลั่ง ค้นหาทุกห้อง แต่ไม่มีใครรับสายหัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันโทรหาแม่บ้านส่วนตัวของเธอ“หัวหน้ามาเฟีย” เสียงเธอสั่นผ่านสาย “นายหญิง… เธอออกไปเมื่อคืน แบบรีบร้อนมาก”“เธอเอาภาพวาดทั้งหมด กระเป๋าเดินทาง… เก็บสตูดิโอเกลี้ยง ฉันนึกว่าพวกคุณจะไปทริปยาวด้วยกัน…”“บ้าเอ๊ย!” ฉันกำโทรศัพท์แน่นจนเมื่อโซเฟียเอื้อมมือมาแตะแขน ฉันสะบัดเธอออกอย่างรุ

(มุมมองของแบลร์)ฉันมองดูอเลสซิโอเซพังผ่านประตูวิลล่าเข้ามานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในเซฟเฮาส์ลับของตัวเอง ฉันเฝ้ามองอดีตสามีผ่านระบบกล้องวงจรปิดของวิลล่าที่ฉันแฮ็กไว้กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว เลือดจากริมฝีปากแตกเลอะเต็มหน้า เขาดูราวกับเพิ่งคลานหนีออกมาจากนรก“น่าสมเพช” ฉันแค่นหัวเราะ ปลายนิ้วเคาะแป้นพิมพ์เบา ๆ พลางปรับมุมกล้องแต่พูดตามตรง การเห็นเขาในสภาพนี้ไม่ได้ทำให้ฉันสะใจอย่างที่คิดไว้มีเพียงความว่างเปล่า ราวกับกำลังดูโศกนาฏกรรมของคนแปลกหน้าเขาเดินเข้าไปในห้องสตูดิโอ และฉันเห็นเขาหยิบพู่กันที่ฉันทิ้งไว้มันคือพู่กันขนเซเบิลอันโปรด ราคาแพงประมาณสามร้อยดอลลาร์ ของขวัญวันเกิดจากเขา ฉันใช้มันวาดภาพเหมือนของเขามานับไม่ถ้วนบนหน้าจอ มือที่จับพู่กันของเขาสั่นไหว“นึกถึงวันเก่า ๆ อยู่ล่ะสิ” ฉันพึมพำภาพจากกล้องคมชัด ฉันเห็นอารมณ์ซับซ้อนบนใบหน้าเขา ชั่วขณะหนึ่งมันอ่อนโยน ราวกับกำลังหวนคิดถึงความทรงจำที่งดงามฉันรู้ว่าเขากำลังคิดถึงอะไร ช่วงแรกของการแต่งงาน ฉันมักวาดภาพในสตูดิโอ ส่วนเขานั่งบนโซฟามองฉัน สายตาอ่อนโยนดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ“แบลร์ ภาพของเธอสวยมาก” เขามักพูดแบบนั

(มุมมองของอเลสซิโอ)“ไม่ แบลร์ อย่าไป!”ฉันสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเต็มตัวในความฝัน เธอติดอยู่ในซากเครื่องบินที่กำลังลุกไหม้ ร้องเรียกชื่อฉัน ยื่นมือมาหา แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหนก็เอื้อมไปไม่ถึงเธอนาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาตีสาม ฉันไม่ได้นอนมาติดกันสี่วันเต็มแล้ว“ลูก้า!” ฉันคว้าโทรศัพท์ข้างเตียง “มาที่นี่ เดี๋ยวนี้”ใบหน้าลูก้าซีดเซียวเมื่อเขาปรากฏตัว เขารู้ดีว่าฉันจะถามอะไร “หัวหน้า ทีมค้นหาและกู้ภัยยังทำงานอยู่ แต่…”“ฉันไม่อยากฟัง” ฉันตัดบท “ฉันต้องการร่าง ฉันต้องเห็นเธอด้วยตาตัวเอง”“พื้นที่ค้นหากว้างเกินไปหัวหน้า และก็ผ่านมาสี่วันแล้ว ต่อให้พบเธอ…” เขาพูดค้างไว้ฉันกัดฟันแน่น “พูดมา”“ต่อให้พบ ก็อาจจะเหลือเพียง…ชิ้นส่วน” ลูก้ากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากโทรศัพท์หลุดจากมือฉัน ฉันทรุดลงนั่งตรงขอบเตียง ฉันรับไม่ได้กับความคิดที่ว่าแบลร์ของฉันจะเหลือแค่เศษชิ้นส่วน“เพิ่มกำลังคนเป็นสองเท่า” เสียงฉันแหบพร่าไร้วิญญาณ “จ้างเรือเพิ่ม ไม่ต้องเสียดายเงิน ต่อให้เป็นแค่ชิ้นส่วน ฉันก็จะเอากลับมา”ที่โรงพยาบาล ฉันไปหาโซเฟียฉันผลักประตูห้องพักฟื้นของเธอเข้าไป เธอหน้