Semua Bab สลับร่างป่วนหัวใจ: Bab 21 - Bab 30

เช้าวันอาทิตย์คนตัวสูงนอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟายาว แสงแดดจากด้านนอกส่องผ่านบานหน้าต่างค่อย ๆ ปลุกเธอให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาดวงตาคมเปิดปรือขึ้นช้า ๆ กวาดมองสภาพรอบด้านอย่างมึนงง จำไม่ได้ว่ากลับห้องมาตอนไหนด้วยซ้ำ ใบหน้าหล่อยับย่นหลังจากนอนถูกับเบาะหลายชั่วโมง เส้นผมก็ชี้ฟูยุ่งเหยิงเธอค่อย ๆ หยัดกายขึ้นมานั่งมึนทบทวนความทรงจำ รู้สึกเปียกชื้นบริเวณคางเล็กน้อย จึงใช้หลังมือปาดเช็ด แล้วก็พบว่าเธอเผลอนอนน้ำลายยืดเต็มเบาะหญิงสาวตาโต รีบคว้าหมอนอิงมาปิดบังร่องรอยบนโซฟา พร้อมจัดการคราบหลักฐานน่าอายบนแก้มออกรวดเร็ว โชคดีที่รูมเมทตัวดีไม่อยู่แถวนี้“เฮ้ออออออ ปวดหัวเป็นบ้า เบียร์ดำนี่โคตรแรง”เธอเอนพิงเบาะนุ่มถอนหายใจยาว นึกอะไรไม่ออกเลย ความทรงจำสุดท้ายคือนั่งดื่มกินอยู่กับเพื่อนของชินเท่านั้น หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่ทราบแอ๊ด ~เสียงบานประตูห้องนอนเรียกความสนใจเธอให้หันมอง ก็พบเจ้าของใบหน้าสวยกำลังบูดบึ้งเต็มที่ก้าวออกมาเหมือนมีเรื่องหงุดหงิดใจแต่เช้า“ไง ~” ลาเบลล์ยกมือทักทายเสียงใส แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาเหี้ยมเกรียม“...”“อะไรของนาย”“ฉันมากกว่าต้องถาม ว่าอะไรของเธอ”รังสีกดด

หญิงสาวกอบกุมมือเล็กไว้แน่น เอาแต่เดินก้มหน้า สายตาจดจ่ออยู่กับเพียงทางเดินรก ๆ เท่านั้น ส่วนมืออีกข้างของชินก็ถือโทรศัพท์เปิดไฟฉายให้ความสว่างเอาไว้ทั้งสองเดินจับมือกันแน่นก้าวขึ้นบันไดปูนสีหม่น เต็มไปด้วยคราบเขียวของตะไคร่เกาะตามขั้นบันไดเนื่องจากความชื้นและน้ำฝนที่ขังนอง ไม่ได้รับการดูแล ยิ่งส่งเสริมให้หอประชุมเก่าดูไม่ต่างจากบ้านผีสิงใบหน้าหล่อเหยเก พยายามออกแรงขืนตัวเมื่อชินพาเธอเดินใกล้บานประตูใหญ่ของหอประชุม มืออีกข้างกำหลวงพ่อที่คอไม่ยอมปล่อย พร้อมสวดมนต์อยู่ในลำคอเบา ๆ“นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ”“...”“นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ”“...”“นะโม...”“พอสักทีลาเบลล์ มันรบกวนสมาธิฉัน” น้ำเสียงติดหงุดหงิดแทรกขึ้นมาก่อน พร้อมสายตาดุ ๆ ตวัดมอง ส่งผลให้สาวขี้กลัวมุ่ยหน้าขัดใจ แต่ก็ยอมหยุดสวดมนต์โดยดี เปลี่ยนไปภาวนาในใจขอให้ประตูหอประชุมมันล็อก! เธอจะได้กลับห้องเสียทีหนุ่มร่างเล็กขมวดคิ้ว หลังจากสาดไฟฉายไปยังประตูใหญ่ด้านหน้าแล้วพบโซ่เหล็กหนาห้อยคล้องล็อกมันเอาไว้แน่น“ชิ! ล็อกงั้นเหรอ”“งั้นเราก็กลับได้เลยใช่ไหม” ลาเบลล์ตาโตด้วยความยินดี แต่คำ

“จะ...จะทำอะไรน่ะ! อื้ออออออ” เสียงแหลมสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ไม่มีคำตอบจากหนุ่มร่างเล็ก มีเพียงกลีบปากบางบดจูบแนบแน่นอย่างจาบจ้วงลาเบลล์ตาโตกับรสจูบดื่มดูด โหยหาที่กำลังปล้นชิงลมหายใจเธออย่างเอาแต่ใจ ศีรษะขาวโพลน ท้องน้อยไหววูบรุนแรง เหมือนถูกจับเหวี่ยงขึ้นลงบนรถไฟเหาะเมื่อลิ้นเล็กมากประสบการณ์กระหวัดลึกเข้ามาในโพรงปาก“อึก...อื้อออออ ~”ชายหนุ่มบดกลีบปากเธอย้ำ ๆ เรียกร้องให้ลาเบลล์ตอบสนองเขากลับบ้าง ลมหายใจหนัก ๆ ที่จ่อรดจมูกโด่งรั้ง เริ่มทำเธออ่อนระทวย หมดแรงหนีริมฝีปากร้อนผ่าวเผยออ้า ให้คนตัวน้อยได้รุกล้ำเข้ามาลึกซึ้ง หิวกระหาย แรงปรารถนาแล่นปราดไปทั้งร่าง ขณะชินเริ่มขบเม้มหนัก ๆ สลับกับตวัดลิ้นหยอกล้อ หลอมละลายสติสัมปชัญญะของหญิงสาวให้หลุดลอยลาเบลล์หลับตาลงช้า ๆ พร้อมหัวใจกระแทกอกรุนแรง ปล่อยให้หนุ่มตัวบางคืบคลานขึ้นมาคร่อมร่างใบหน้าหล่อถูกช้อนขึ้น บังคับให้รับจุมพิตร้อนรุ่มไม่ต่างจากไฟป่าที่เผาทำลายสติสตังของเธอมือหนาจากที่เคยยกบังอกก็ถูกปัดออก พร้อมดันรวบขึ้นไปไว้เหนือศีรษะสาวตัวใหญ่นอนบิดเร่า สั่นระริก ขณะริมฝีปากเล็กผละห่าง แล้วเปลี่ยนไปคลอเคลียตามซอกคอ ขนลุกชันทุกครั้งท

แสงพระอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างห้อง ปลุกหญิงสาวให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทีละน้อย เธอบิดกายอย่างเกียจคร้านขับไล่ความง่วงงุน แต่ก็ต้องนิ่วหน้า กับความเจ็บระบมยังกลางกาย และชาวาบบริเวณท่อนแขนกับบางสิ่งที่หนักอึ้งกำลังทาบทับเอาไว้ดวงตากลมค่อย ๆ เปิดปรือเชื่องช้า กะพริบปริบ ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้าคิ้วน้อยขมวดชิด กับภาพใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มกำลังขดตัวนอนหลับตาพริ้ม หนุนท่อนแขนเธออยู่ราวกับเป็นหมอน และนี่คือสาเหตุที่ทำให้แขนเธอชาแทบขยับไม่ได้ลาเบลล์กะพริบตาอีกครั้ง ปลุกเรียกสมองน้อย ๆ ให้ตื่นเต็มตาเพื่อประมวลผล ก่อนจะต้องเบิกตากว้าง กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นเต้นกลีบปากกระจับฉีกยิ้มกว้างขึ้นและกว้างขึ้น หัวใจในอกซ้ายเต้นโครมครามแทบทะลุ หลังจากยกมือทั้งสองข้างของตนขึ้นสำรวจ แล้วพบว่ามันเรียวบางอย่างที่ควรจะเป็นแล้ว“กรี๊ดดดดดดดด มันได้ผล! ชิน ชิน ตื่น! พวกเรากลับมาเป็นปกติแล้ว”เธอกรี๊ดลั่น ดีใจสุดขีด ออกแรงเขย่าคนตัวใหญ่ให้ตื่นมาร่วมยินดี โดยลืมไปว่าตอนนี้ร่างกายตัวเองไม่มีเสื้อผ้าปิดบังเลยสักชิ้นชินนิ่วหน้างัวเงีย หรี่ตาสู้แสงแดดที่กระทบเข้ามา แล้วเขาก็ต้องหายง่วงเป็นปลิดทิ้

มหาวิทยาลัยอินทรธนาลัยทั้งคู่ไม่มีเวลาให้โอ้เอ้มากนัก เพราะยังมีคลาสเรียนที่รออยู่ และแน่นอนว่าเรื่องเร่าร้อนบนเตียงทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้าก็ไม่ได้ถูกพูดถึงอีก เพียงแค่แยกย้ายกันแต่งตัวออกมามหา’ลัยเหมือนปกติซึ่งชินทิ้งท้ายเอาไว้แค่ว่า ‘ค่อยกลับมาคุยกันหลังเลิกเรียน’เธอไม่กล้าเพ้อฝันจินตนาการว่าเขาจะรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะอีกฝ่ายก็เพียงแค่ทำตามคำแนะนำของบันทึกเท่านั้น ถึงจะมีเผลอไผลตามอารมณ์เกินไปหน่อย ซึ่งลาเบลล์ก็เข้าใจและไม่คิดจะเรียกร้องถึงจะบอกตัวเองแบบนั้น แต่ตอนอีกฝ่ายหมุนกายขึ้นรถจากไป หัวใจเธอกลับวูบโหวงประหลาดขึ้นมาเสียแบบนั้น เหมือนวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดรูป สะบัดหัวขับไล่ความคิดฟุ้งซ่าน พลางสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก้าวขายาว ๆ บนส้นสูงสีแดงเพลิงคู่โปรด ย้ำกับตัวเองเป็นรอบที่สิบว่าเธอควรจะดีใจที่ได้ร่างกายตัวเองกลับมาเมื่อเรียกสติให้กลับมาแจ่มชัด ลาเบลล์ก็ส่งยิ้มทักทายบรรดาเพื่อน ๆ รุ่นพี่รุ่นน้องไปตลอดทาง มองเมินสายตาแปลก ๆ กับพฤติกรรมไม่คงเส้นคงวาเมื่อหลายวันก่อน“ฮัลโหล ~” เธอเอ่ยทักเพื่อนสาวร่างท้วมเสียงใส