สลับร่างป่วนหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

บทที่ 1 ศาลศักดิ์สิทธิ์ ตรงไหน?มหาวิทยาลัยอินทรธนาลัยมหาวิทยาลัยรัฐที่มีชื่อเสียงยาวนานนับร้อยปี นักศึกษาที่จบจากที่นี่เป็นที่ยอมรับของสังคม เนื่องจากบทเรียนที่เข้มข้น และมาตรฐานสูงลิบ ถือเป็นอีกหนึ่งสถาบันที่ใคร ๆ ต่างอยากจะมาเรียนแม้จะเป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ แต่ด้วยเงินสนับสนุนมหาศาลก็ทำให้มีการพัฒนาตึกเรียน อุปกรณ์การศึกษา สนามกีฬาให้ทันสมัยอยู่เสมอ ไม่แพ้มหาวิทยาลัยเอกชนเลยสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษารัดรูปอวดหุ่นเย้ายวนกะทัดรัด ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวจรดเอว กำลังนั่งหน้าบึ้งอยู่ท่ามกลางเพื่อนสนิททั้งสอง“โอ๊ย! ฉันยังเดือดไม่หายเลย! ไอ้บ้านั่นมันกล้ามากที่นอกใจฉัน!”ชาลิสา พัชรเมธา หรือ ‘ลาเบลล์’ กัดกรามกรอด มือเล็กกำแน่นทุบลงกับโต๊ะหินอ่อนที่กำลังนั่งอยู่ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ แค่คิดถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นก็เดือดพล่านไปทั้งตัวแล้ว“ดีแล้วที่แกจับได้เร็วขนาดนี้ ไอ้ธีร์ไรนั่นไม่คิดจะเก็บลายชั่วเลย” ลูกตาล สาวร่างท้วมมีน้ำใจยังอดไม่ได้ที่จะเดือดดาลไปด้วย“ละ...แล้วแกจะทำยังไงต่อ...ระ...เรื่องนั้น” มุก เพื่อนสนิทอีกคนหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย รู้สึกเหมือนตนเองเป็นต้นเหตุให้เพื่อนเจอผู้ชายแย่ ๆ“แกย

บทที่ 3 ไม่มีใครยอมใครชินค่อนข้างหัวหมุนกับสิ่งที่กำลังเผชิญ ยิ่งมีเสียงฟูมฟายคล้ายคนบ้าดังข้างหูเขายิ่งคิดอะไรไม่ออกเขารวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิดผลักร่างตัวเองออกห่าง ซึ่งก็แทบไม่ได้ทำให้ลาเบลล์ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย“หุบปาก! เลิกโวยวายเป็นยัยบ้าสักที เธอทำฉันปวดหัวไปหมดแล้ว!”“นะ...นาย!” ลาเบลล์อ้าปากค้าง โทสะในกายเริ่มก่อตัวขึ้นกลางอก อดใจไม่ไหวรีบตรงเข้ามาเขย่าชินอีกครั้ง “กล้าด่าฉันแบบนี้ได้ยังไง! ขโมยร่างฉันไปแล้ว ยังมาปากเสียใส่ฉันอีกเหรอ”“โว้ย! เธอก็หยุดเขย่าฉันสักที! คิดว่ามีแค่เธอคนเดียวเหรอวะที่ตกใจ!”น้ำเสียงแหลมห้าวติดหงุดหงิดเริ่มทำให้หญิงสาวในร่างกำยำได้สติ เธอกัดปากตัวเองแน่นอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ขอบตาร้อนผ่าว เอ่อรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา“หยุดร้องไห้! อย่าทำให้ภาพลักษณ์ของฉันมันแย่ไปมากกว่านี้ได้ไหม!” ชินดุเสียงเข้ม รับไม่ได้สุด ๆ ที่เห็นร่างตัวเองสะอึกสะอื้นเหมือนสาวน้อยตัวเล็กบอบบาง“อึก...ก็จะให้ฉันทำยังไงเล่า! เรื่องแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นได้ด้วยซ้ำ”หนุ่มร่างสูงยกมือปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าออก กลีบปากหนาบูดยู่อย่างไม่พอใจ“เฮ้ออออออออ ~”ชินเดินวนอยู่ภายในห้องนั่งเล่น สับส

บทที่ 5 ขอขมา ขอร่างคืนหกโมงเย็นหน้าศาลเจ้าศิลาสองหนุ่มสาวต่างไซซ์พร้อมดอกไม้ธูปเทียนในมือยืนหันหน้าเข้าหาศาลเจ้า ใบหน้าสวยหวานบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด พร้อมรอยแดงเล็ก ๆ ที่สันจมูกจากการโดนนิตยสารกระแทกหน้าชินกลอกสายตาระอา พลางช้อนมองลาเบลล์ที่อยู่ในร่างของเขากำลังก้มหน้าก้มตาสวดมนต์ ทำปากขมุบขมิบ ช่างเป็นภาพที่ดูขัดหูขัดตาเขาเหลือเกิน“ลูกช้างขอโทษในสิ่งที่เคยล่วงเกินในครั้งก่อนนะคะ ตอนนี้ลูกช้างสำนึกได้แล้ว ได้โปรดท่านช่วยคืนร่างของพวกเราด้วยค่ะ”“...”“ลูกช้างผิดไปแล้วจริง ๆ ตอนนี้ลูกช้างเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่าศาลเจ้าศิลาศักดิ์สิทธิ์ของแรงจริง ๆ ได้โปรดนะคะ ช่วยให้พวกเรากลับร่างเดิมด้วยเถิด ~ ครั้งหน้าลูกช้างจะถวายของชุดใหญ่แบบจัดหนักจัดเต็มให้ท่านแน่นอน สาธุ ~”เสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยออกมาเสียงดังอย่างไม่อาย พร้อมยกมือไหว้ท่วมหัวแล้วปักธูปและวางของไหว้ ก่อนจะหันกลับไปมองชินซึ่งกำลังขมวดคิ้วมองเธออยู่ก่อนแล้ว“อะไร?”“นายนั่นแหละ มองฉันทำไม! รีบขอโทษศาลสิยะ!” หนุ่มร่างสูงเท้าเอวมุ่ยหน้า“ฉันต้องทำเรื่องไร้สาระนี่จริงดิ?”“นายยังจะกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าท่านอีกเหรอ! รีบขอโทษเลย”ครั้งนี

ร่างเล็กนั่งขมวดคิ้วหลับตาอยู่หน้ากระจกในห้องนอนของลาเบลล์ ขนลุกแปลก ๆ ยามปลายนิ้วหนาเกลี่ยไล้ไปตามผิวหน้า จนเผลอเอียงคอหนีอยู่หลายครั้ง“นั่งนิ่ง ๆ สิ!” เสียงทุ้มติดออกสาวบ่นออกมาเป็นครั้งที่สี่ พลางเท้าเอวมองอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด“เหน็บจะกินอยู่แล้ว! ยังไม่เสร็จอีกหรือไง!”“เหน็บกินบ้าบออะไร แค่ให้นั่งเฉย ๆ เอ้า! ลงรองพื้นเสร็จแล้ว ลองดู!”หัวคิ้วบางแทบจะขมวดกันเป็นปม เหลือบมองภาพเงาสะท้อนตัวเองผ่านกระจก แอบใจเต้นเล็กน้อยกับภาพใบหน้าน่ารักชวนมองกำลังจ้องเขาผ่านเงาสะท้อน“เป็นไง ~ หน้าเนียนกริบประหนึ่งสาวเกาหลี ~” ลาเบลล์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อดภาคภูมิใจในฝีมือตัวเองไม่ได้“ก็เหมือนเดิม...นี่ให้ฉันนั่งง่อย ๆ เกือบครึ่งชั่วโมงทำไมกันเนี่ย” ชินกระแอมแก้เก้อ ตอบกลับเสียงเรียบคำตอบแสนหยาบกระด้างสร้างความขุ่นเคืองให้คนฟังไม่น้อย ทั้งที่เธอพยายามเบามือ กว่าจะลงเครื่องสำอางแต่ละชั้นได้สวยเนียนเช่นนี้ ไอ้ผู้ชายปากหมากลับไม่เห็นค่า“นายตาถั่วหรือไง! ดูคิ้วก็เป็นทรงขึ้น ผิวหน้าก็ฉ่ำวาว ฉันลงเฉดดิ้ง ไฮไลต์เพิ่มแสงเงาตกกระทบ ทำให้หน้ามีมิติขึ้นตั้งเยอะ!”สาวร่างกำยำเท้าเอวร่ายยาวในขณะที่คนฟังกลอกสายต

เลิกคลาสลาเบลล์วิ่งกระหืดกระหอบออกจากห้องแล็บโดยอ้างกับเพื่อนของชินว่าปวดท้อง ขอตัวกลับก่อน ส่วนไอ้โปรเจกต์ที่ต้องทำในคลาสหญิงสาวก็บ่ายเบี่ยงหาเรื่องแถไม่ทำ เพราะแค่เห็นหน้าตาโปรแกรมก็ทำเธอมึนตึ้บแล้ว หากทำอะไรแปลก ๆ ลงไปคงถูกพวกเขาจับได้แน่ว่าไม่ใช่ชินตัวจริงสาวตัวสูงมุ่งหน้ากลับรถโดยด่วน ตั้งใจจะไปหาชินที่คณะมนุษยศาสตร์เพื่อบอกเรื่องโปรเจกต์กลุ่มให้เขาทราบสายตาคมมองเห็นรถสีเงินอยู่ไม่ไกลแล้ว จึงชะลอความเร็วลงเล็กน้อย ทันใดนั้นหมับ“ว้าย!”“ฉันเอง!” เสียงหวานติดห้าวดังขึ้น และพอหันมองมือปริศนาก็พบว่าเขาคือคนที่เธอกำลังจะไปหาพอดี“โอ๊ย! ตกใจหมดเลย!” คนตัวสูงสะบัดมือเล็กทิ้งไป มุ่ยหน้าบ่นอุบ“ฉันมากกว่าที่ควรตกใจ! ช่วยเตือนตัวเองหน่อยเถอะ ว่าตอนนี้เธออยู่ในร่างของฉัน! เล่นร้องซะแต๋วแตกขนาดนั้น คนอื่นได้สงสัยกันหมด”“ก็...ก็นายโผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงนี่!”“เอาเถอะ ขึ้นรถซะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน!” หนุ่มตัวบางตอบกลับอย่างปัดรำคาญ ทำให้ลาเบลล์กลอกสายตาเอือมระอาแล้วกดปลดล็อกรถให้ทั้งคู่ขึ้นมานั่งบนเบาะรถเรียบร้อย หญิงสาวก็ไม่รอให้ชินพูดอะไร รีบเปิดประเด็นทันที“ฉันว่าฉันไม่ไหว! ฉันทนไ