Semua Bab สลับร่างป่วนหัวใจ: Bab 31 - Bab 40

ร่างสูงเดินโซเซกลับห้องอย่างหมดเรี่ยวแรง หลังจากต้องใช้พลังสมองทั้งหมดในคลาสเครื่องกลที่โคตรจะเรียนไม่รู้เรื่องใบหน้าหล่อฉายแววเหนื่อยล้าและเครียดจัด ทันทีที่เสียง ‘ติ๊ด’ ของบานประตูห้องพักดังขึ้นเธอก็ผลักมันเข้าไป ตั้งใจจะพูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้นกับพวกเธอให้เร็วที่สุดแต่ทว่า...สาวร่างใหญ่ขมวดคิ้วนิ่วหน้า มองชินในร่างของเธอนอนแผ่อยู่กลางโซฟาโดยข้อเท้ามีเจลประคบเย็นแปะเอาไว้“นั่นนายทำอะไรน่ะ?”เธอรีบตรงเข้าไปดูอาการชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง ซึ่งเขาก็แค่เพียงเหลือบสายตาขุ่นเคืองกลับมามองเท่านั้น“เฮอะ! ยังมีหน้ามาถาม ก็ไอ้รองเท้าของเธอนั่นแหละ! ชิท! เจ็บเป็นบ้า!” หนุ่มตัวเล็กเบ้หน้า ทันทีที่ขยับกายอาการเจ็บแปลบก็วิ่งปราดขึ้นมาถึงก้านสมองก่อนจะหลุบมองข้อเท้าเล็กที่บัดนี้บวมแดงจนดูน่ากลัวทั้งที่เขาอุตส่าห์พยายามประคับประคองตัวเองเดินจิกปลายเท้า ผ่านสามคณะจนมาถึงลานจอดรถได้แล้ว อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงตัวรถอยู่แล้วเชียว แต่จู่ ๆ ไอ้รองเท้าทรยศก็เกิดสั่นจนไม่อาจควบคุมและพลิกคว่ำ ทำหนุ่มตัวบางหน้าทิ่มคะมำ เท้าแพลง ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่ข้างรถอย่างอเนจอนาถโชคดีอย่างเดียวคือไม่มีคนเห็น งั้นเขาคงไม

ลาเบลล์ในร่างอดีตเดือนวิศวะเดินตัวบิดมาเรียนตั้งแต่เช้า ใบหน้าหล่ออิ่มเอิบด้วยความสุข ฉากจุมพิตเร่าร้อนเมื่อคืนยังตรึงแน่นอยู่ในหัวใจไม่จางหาย เผลออมยิ้มเก้อเขินยกปลายนิ้วแตะกลีบปากแผ่วเบา แล้วก็ต้องหยุดเดินเอาหน้าซุกกำแพงอาคาร บิดกายเร่า ๆ บรรเทาอาการกระดากอายสุดขีดที่กำลังวิ่งพล่านไปทั่วร่างที่จริงเมื่อคืนก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยนอกจากจูบดูดดื่มนั้น แม้หญิงสาวจะเกือบเผลอไผลไปกับชายหนุ่มแล้วก็ตาม แต่ก็ยังดึงสติกลับมาได้ชินยอมถอนจูบออกแต่โดยดี มีเพียงสายตาร้อนรุ่มที่จ้องมองราวกับจะกลืนกินเธอลงท้องให้ได้ ปลุกเร้าแรงปรารถนาลึกล้ำในกายเธอให้วูบไหวตามโดยอัตโนมัติคืนนั้นทั้งสองกลับเข้าห้องนอนเพื่อพักผ่อน แต่เพียงแค่เอื้อมมือไปปิดไฟและทั้งห้องตกอยู่ในความมืด มือซุกซนก็เลื่อนข้ามเส้นแบ่งเขตแดนบนเตียงอีกครั้ง ถีบหมอนข้างที่เคยกั้นระหว่างกลางตกลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เคลื่อนกายเชื่องช้าในความมืด จนทั้งร่างเบียดชิด พลางกดริมฝีปากหนัก ๆ ย้ำไปตามซอกคอขาว และแผ่นหลัง ขณะมือน้อยลากไล้ไปตามเรือนกายแน่นหนั่น แผดเผาสติหญิงสาวให้แตกซ่าน บิดเร่าด้วยความวูบหวามทรมาน ก่อนทั้งสองจะอดใจไม่ไหว กระโจนเข้าหากันบด

ทางด้านของชินอดีตเดือนวิศวะในร่างสาวตากลมตัวเล็กเลี้ยวรถเข้ามาจอดยังเขตบ้านหลังใหญ่ดวงตากลมโตไล่มองสวนสวยสไตล์อังกฤษ ต้นสนเตี้ยเขียวชอุ่มถูกพบเห็นได้รอบบริเวณบ้าน นอกจากนั้นยังมีพุ่มดอกไม้สีสันสดใสกระจายอยู่ทั่วสวน ให้ความรู้สึกผ่อนคลายสบายตาและเมื่อมองด้านหลังตรงข้ามกับสวนกว้างก็พบอาคารสามชั้นสไตล์โมเดิร์นทันสมัยสีขาวตัดดำ เรียบง่ายแต่ก็ดูดีสุด ๆในขณะที่หนุ่มร่างน้อยกำลังพิเคราะห์การตกแต่งภายนอก เสียงทุ้มห้าวด้วยความยินดีก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ยัยตัวเล็กของพี่!”ชินหันขวับไปตามเสียงก็พบหนุ่มแว่นหน้าหล่อเดินอมยิ้มเข้ามาหา พร้อมผายมือกว้างรออ้อมกอดที่อบอุ่นจากน้องสาวเพียงคนเดียวแต่เจ้าตัวกลับยืนนิ่ง ขมวดคิ้วมองกลับแบบไม่คิดจะกระโดดเข้ามากอดเช่นทุกครั้ง“เป็นอะไรเบลล์ ไม่คิดถึงพี่เหรอ?”“เอ่อ...คือ...”“เอ้าเขินอะไรยัยตัวเล็ก ขอพี่ชายกอดให้หายคิดถึงหน่อยสิ”พูดจบประโยคร่างน้อยก็ถูกคว้าเข้าไปสวมกอดแน่น สร้างความสะอิดสะเอียนให้หนุ่มวิศวะเป็นอย่างมากดวงตากลมเบิกกว้าง ดิ้นขลุกให้หลุดออกจากวงแขนแกร่ง พร้อมประมวลผลไปด้วยว่าไอ้หนุ่มตี๋หน้าหล่อนี่คือใครกันแน่‘เบิร์ธ พี่ชายคนโต ปัจจุบันอาย

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องว่างของม่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ค่อย ๆ ปลุกเตชินทร์ให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาดวงตาคู่สวยยังคงปิดสนิท บิดกายอย่างเกียจคร้านเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้าคิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น กับความผิดปกติบางอย่าง รีบลืมตาขึ้นมอง แล้วเขาก็ต้องชะงักที่พบว่ากลับมาอยู่ในร่างตัวเองได้สำเร็จชายหนุ่มหยัดกายขึ้นเล็กน้อยด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขามีอะไรกัน แต่เป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ นอกจากครั้งแรกที่สามารถคืนร่างเดิมได้ หลังจากนั้นไม่เคยประสบความสำเร็จเลยนัยน์ตาสีดำสนิทเหลือบมองใบหน้ายามหลับใหลของสาวข้างกาย หัวใจกลางอกซ้ายพลันจุกหน่วง พร้อมความเคร่งเครียดปรากฏขึ้นเพราะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมการร่วมรักครั้งแรกและเมื่อคืนถึงได้ผล ในขณะที่ครั้งอื่น ๆ ไม่เกิดความเปลี่ยนแปลงใด ๆหลังจากนั่งรวบรวมสติให้กลับมาแจ่มชัด เตชินทร์ก็ไม่ได้แสดงอาการยินดีใด ๆ ที่กลับสู่ร่างที่ควรเป็นท่อนขาแกร่งวาดลงจากเตียง คว้าผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวเข้าไปอาบน้ำ ล้างคราบเหงื่อไคลจากกิจกรรมร้อนออกจากกาย ปล่อยให้สาวน้อยจมดิ่งอยู่กับห้วงความฝันแสนหวานโดยไม่รบกวนจนกระทั่งเขาอาบน้ำเสร็จ จึง

ลาเบลล์เบิกตากว้าง ข้อมือถูกปล่อยเป็นอิสระ ทั้งร่างสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ แตกตื่นตกใจกับเหตุการณ์เบื้องหน้าสองสายตาอัดแน่นด้วยความรู้สึกมากมายสบมองกันด้วยความสับสน คิดถึง และโหยหา แต่ก่อนที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก ใบหน้าทั้งสองก็ซีดเผือด ทั้งร่างร้อนวาบ ตามมาด้วยความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือปริศนากระชากออกจากร่างภาพตรงหน้าดับวูบไปชั่ววินาทีหนึ่ง และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็กลายเป็นลาเบลล์เห็นร่างตัวเองยืนกอดกระเป๋าทำหน้าสับสนเสียแล้ว“เวรเอ๊ย! มึงมาเสือกอะไรเรื่องผัวเมียด้วยวะ!”เสียงคำรามอย่างหัวเสียจากร่างบนพื้นดังขึ้นขัดจังหวะ เรียกสติของหนุ่มสาวให้หันมองพร้อมกันสายตาเกรี้ยวกราดของธีร์ตวัดมองเธออย่างเจ็บแค้นไม่เข้าใจ เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทั้งหมดเป็นฝีมือเพื่อนร่วมคณะที่เขาไม่เคยคุยด้วย“ฉะ...ฉัน...”“มึงน่ะหุบปาก แล้วไสหัวออกไปซะ ก่อนที่กูจะกระทืบมึงให้จมดินตรงนี้!”แล้วธีร์ก็ต้องหน้าเสียหนักกว่าเดิม เมื่อสาวที่เขาคิดจะมาง้อ ตะคอกใส่เสียงแข็ง ถลกแขนเสื้อเอาเรื่อง“นะ...น้องลาเบลล์ ทำไมพูดกับพี่ธีร์แบบนี้! นี่มันเรื่องอะไรกันพี่งงไปหมดแล้ว”“น้องพ่อ! กูไม่เคยมีพี่สภ