All Chapters of รักแรกที่พ้นผ่าน: Chapter 11 - Chapter 20

นั่นก็คือคนที่อยู่ในกรอบรูปบนโต๊ะทำงานบอส ในรูปโพลารอยด์คือเด็กผู้หญิงสองคนที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขหนึ่งในนั้นหน้าตาคล้ายฟู่เยี่ยนสวิน ส่วนอีกคนเหมือนเอาลู่เซียวเซียวกับพนักงานต้อนรับคนนั้นมารวมกัน“น่าจะเป็นคนรักกับคนในครอบครัวท่านประธานน้อย” พวกเขาคิดเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย“นั่งสิ” เหมือนฟู่เยี่ยนสวินเพิ่งกลับมาจากทานข้าว มีกลิ่นเหล้าบนตัวเล็กน้อย เขานั่งขมวดคิ้วบนโซฟา “ถ้ายินดีเข้าทำงานก็ลงไปหาแผนกต้อนรับเพื่อทำเอกสาร หลังจากนั้นจะมีคนช่วยพวกนายปรับตัวกับตำแหน่งงาน จ่ายเงินเดือนตามอัตราช่วงทดลองงาน ถ้ารับได้ก็ไปเซ็นสัญญา”สามปีมานี้ แค่เห็นคนที่หน้าตาคล้ายถงซี ฟู่เยี่ยนสวินจะพยายามให้พวกเธอมาอยู่กับเขาแต่เขาไม่แตะต้องผู้หญิงพวกนี้เลย เจ้าอาวาสวัดหนานซานบอกว่าแค่ทำดีต่อผู้อื่น ถือศีล ละเว้นความโกรธ สวดมนต์อุทิศส่วนกุศลให้คนที่คิดถึงทุกวัน รับรองว่าการเกิดใหม่ของเธอไม่มีอะไรให้ต้องห่วง เธอต้องไปเกิดใหม่อย่างราบรื่นแน่นอนฟู่เยี่ยนสวินทำได้แล้วเขาให้ผู้หญิงพวกนั้นมาอยู่ตรงหน้า เหมือนมองเห็นถงซีผ่านใบหน้าของพวกเธอที่มีความคล้ายอยู่บ้าง เห็นคนคนนั้นยังใช้ชีวิตอยู่ข้างๆ

เหมือนจะเป็นครอบครัวหนึ่ง ผู้ชายยกตัวเด็กน้อยขึ้นสูงแล้วหัวเราะร่า ส่วนผู้หญิงนั่งอยู่บนเสื่อปิกนิกที่อยู่ข้างๆ สวมเสื้อผ้าหลายชั้น เธอกำลังจัดจานอาหารอยู่ดูมีความสุขจริงๆ นี่คือความคิดเห็นที่มาจากใจเขา ถ้าตอนนั้นฟู่หว่านอิ๋งยังไม่ตาย ถ้าเขากับถงซียังอยู่ด้วยกัน ตอนนี้ลูกน่าจะโตประมาณนี้แล้วในสวนสาธารณะมีทะเลสาบขนาดใหญ่ หลังจากถงซีตาย ฟู่เยี่ยนสวินก็รู้สึกกลัวน้ำเล็กน้อย แต่วันนี้เขาอยากเข้าไปดูใกล้ๆ อย่างบอกไม่ถูก สายลมเบาๆ พัดผิวน้ำจนกระเพื่อมเล็กน้อย มองดูน้ำกระเพื่อมเป็นชั้นๆ อยู่นาน เหมือนจะโดนดูดเข้าไปอย่างไรอย่างนั้นเสียงร้อนใจดังขึ้นด้านหลัง “นาย! ทำอะไรน่ะ?”ฟู่เยี่ยนสวินหันมามอง เห็นใบหน้าที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้เห็นอีกในชีวิตนี้เขาถอยหลังแล้วพบว่าตัวเองยืนชิดราวกั้นจนตัวโน้มออกไปเล็กน้อย ไม่แปลกที่ลู่สือจะเข้าใจว่าเขากำลังจะฆ่าตัวตายทั้งสองคนมองหน้ากันเงียบๆ อยู่หนึ่งนาที จนกระทั่งเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ลู่สืออุ้มอยู่เอียงศีรษะมองฟู่เยี่ยนสวินอย่างสงสัย “ลุงทำอะไรเหรอ”“ฉัน...” อาจเป็นเพราะไม่ได้พูดมาเป็นเวลานาน ฟู่เยี่ยนสวินจึงพูดติดๆ ขัดๆ เล็กน้อย “ฉันดูวิวอยู่น

ไม่ว่าจะเป็นบริษัทเล็กหรือบริษัทใหญ่ ปลายปีเป็นช่วงที่ยุ่งสุดๆ เหมือนกันทั้งนั้น แม้ลู่เซียวเซียวเป็นแค่แผนกต้อนรับ สองสามวันนี้เธอรับแขกเพิ่มขึ้นจากเดิมสี่เท่าเธอทำงานที่นี่มาครึ่งเดือนกว่าแล้ว เรื่องที่เดาไว้กับโหลวหมิงไม่ได้เกิดขึ้นเลย นอกจากยืนจนปวดเท้าเล็กน้อย แต่ถ้าเทียบกับงานเก่า ถือว่างานนี้สบายกว่าเยอะพนักงานต้อนรับที่มาเปลี่ยนกะกับลู่เซียวเซียวก็ยังอายุน้อยอยู่ หลังจากได้ฟังความกังวลก่อนที่เธอจะเข้ามาทำงานที่นี่ อีกฝ่ายถึงกับหัวเราะพรืด “เธอนี่เพ้อเจ้อจริงๆ! เธอรู้ไหมว่าผู้หญิงรวยและหน้าตาดีต่อคิวจะแต่งงานกับประธานฟู่เยอะขนาดไหน ถ้าเขาขืนใจฉัน ฉันก็ยินดีมาก!”ลู่เซียวเซียวยิ้มเจื่อนๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองไร้สาระเหมือนกัน ฟู่เยี่ยนสวินเดินผ่านหน้าแผนกต้อนรับด้วยท่าทางรีบร้อนเป็นประจำ ทั้งวันไม่ได้ชายตามองมาทางนี้สักนิด เรื่องผิดปกติที่เขาเคยทำก็คือโทรมาบอกให้พวกเธอหิ้วอาหารที่สั่งมาขึ้นไปให้เขาเธอเคยสงสัยว่าคนระดับประธานจะกินอาหารแบบไหน แต่ปริมาณอาหารที่ฟู่เยี่ยนสวินสั่งทุกครั้งช่างน้อยเหลือเกิน กินน้อยกว่าพวกเธอสองคนที่กำลังลดน้ำหนักด้วยซ้ำบางครั้งก็ไม่เห็นเขากินอะไรเ

พอคิดเช่นนี้ จิตใจของถงซีสงบลงเล็กน้อย ห้องผู้ป่วยที่เธอพักอยู่ตำแหน่งดีมาก มองผ่านหน้าต่างออกไป ข้างหน้าเป็นภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ พระอาทิตย์ยามบ่ายในฤดูหนาวให้ความรู้สึกอุ่นสบาย ถงซีเลื่อนเก้าอี้มานั่งที่หน้าต่างเสียงเคาะเป็นจังหวะดังมาจากหน้าประตู ถงซีดูเวลาเล็กน้อย ถึงเวลาที่หมอเข้ามาตรวจแล้ว เธอบอกให้เข้ามาด้วยเสียงดังเล็กน้อย เมื่อเธอหันไปมองพร้อมรอยยิ้ม สีหน้าเธอชะงักไปทันทีฟู่เยี่ยนสวินเวลาสามปีทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ ร่างกายที่อยู่ในเสื้อโค้ทผอมลงไปเยอะ ใบหน้าหล่อเหลาและเย็นชายิ่งกว่าเดิม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน แต่ไม่สามารถปกปิดความดีใจที่เปี่ยมล้น“ฉันเจอเธอแล้ว” เสียงฟู่เยี่ยนสวินสั่นเครือ ความดีใจที่ท่วมท้นทำให้เขาเกือบเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ เขาเดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ดอกไม้ช่อใหญ่ในมือร่วงลงบนพื้น เขาก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก้มลงกอดถงซีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ “ถงซี ฉันเจอเธอแล้ว!”ถงซีตกใจเพียงครู่เดียวก็ตั้งสติได้ เธอรู้ว่าช้าหรือเร็วฟู่เยี่ยนสวินต้องจับได้อยู่แล้ว เธอจึงไม่พยายามขัดขืน แขนของชายหนุ่มโอบไหล่เธอเอาไว้แน่น เธอรู้สึกว่ามีของเหลวอุ่นๆ หยดลงมาที่คอเส

ข้าวเที่ยงเป็นอาหารรสอ่อน แต่ถงซีกินไปเยอะมาก เพราะตั้งแต่เย็นนี้เธอต้องงดน้ำและอาหาร 10 ชั่วโมง เพื่อทำการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ เธออิ่มจนพุงป่อง นอนย่อยอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ลู่สือมานอนด้วยเหมือนกัน“ทำอะไร?” เธอไม่ได้หันหน้าไปมองด้วยซ้ำ นอนมองเพดานอยู่อย่างนั้น “เดี๋ยวนี้นายนอนเตียงฉันแบบไม่เคอะเขินเลยนะ”“นอนหน่อยไม่ได้หรือไง!”ลู่สือโดนจับได้แล้วเสียฟอร์ม ใบหน้าเขาแดงเถือก หลังจากเขารู้ว่าถงซีก็รู้สึกดีกับตัวเองเหมือนกัน เขาแอบทำตัวเหิมเกริมขึ้นเยอะ ตอนนี้โดนจับได้แล้ว เขาลุกขึ้นมานั่งอย่างเขินอาย“ลู่สือ” เสียงของถงซีอ่อนโยนมาก “หลังจากผ่าตัดเรียบร้อย ฉันจะบอกความลับนายอย่างหนึ่ง”“โอเค”วันที่ถงซีผ่าตัด ลูกพี่ลูกน้องของลู่สือลางานแล้วพาเชี่ยนเชี่ยนมาที่โรงพยาบาล เธอยังอายุน้อยมาก แต่เข้ากับเชี่ยนเชี่ยนได้เป็นอย่างดี ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เชี่ยนเชี่ยนก็เรียกเธอด้วยเสียงหวานว่า “พี่เซียวเซียว”ถงซียิ้มกว้างแล้วรับเชี่ยนเชี่ยนมาจากเธอ “ขอบคุณนะเซียวเซียว ถ้าไม่ได้เธอ ฉันไม่รู้จะพาเชี่ยนเชี่ยนไปอยู่ที่ไหนเหมือนกัน”ตอนนี้ลู่เซียวเซียวรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แม้สองสามปีมานี้ถงซีป่วยจ