รักแรกที่พ้นผ่าน

“อย่า! หว่านอิ๋ง! หนีไป!”ถงซีสะดุ้งตื่นพร้อมกับน้ำตานองหน้า พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในบ้านเสื้อที่เปื้อนเลือดก็เปลี่ยนแล้ว มีคนเฝ้าอยู่ข้างเตียง เขาคือลู่สือลู่สือเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของถงซี เขาชอบเธอมาหลายปี แต่เพราะมีฟู่เยี่ยนสวินอยู่ เขาจึงไม่กล้าพูดความในใจของตัวเองออกมา ทำได้แค่คอยดูแลเธอเงียบๆตอนนี้เขาถือผลตรวจที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ อ่านมันอย่างละเอียด ดูซ้ำๆ อยู่อย่างนั้นลู่สือเป็นหมอ เขารู้อยู่แล้วว่าผลตรวจใบนั้นคืออะไรเขาตาแดงระเรื่อ พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “เธอเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารเหรอ?”ถงซีตื่นจากความฝันอันเลวร้าย สติเริ่มกลับมา เธอสูดหายใจลึก ค่อยๆ เช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าลู่สือลุกขึ้นยืนทันที “แล้วเธอยังกล้าดื่มเหล้าอีก! ฟู่เยี่ยนสวินบังคับอีกแล้วใช่ไหม?”ถงซีก้มหน้าเงียบแต่ลู่สือเดาได้อยู่แล้วเหมือนหัวใจเขาถูกมีดกรีด รีบจับมือถงซีทันที “เธอปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ เธอต้องรีบออกมาจากเขา แล้วไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล!”ทว่าถงซีกลับดึงมือกลับมาเธอฝืนยิ้ม “ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นหรอก นายไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลตัวเอง”“เธอรู้ไหมว่ามันคือมะเร็ง......”

อีกฝ่ายเงียบอีกครั้งไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหน ฟู่เยี่ยนสวินหัวเราะอย่างเย็นชา “ลู่สือ เธอให้นายแสดงละครกับเธอเหรอ?”ลู่สืออยากฆ่าฟู่เยี่ยนสวินจนทนไม่ไหวแล้ว เขาตวาดด้วยเสียงสะอื้น “ถงซี......”ทันใดนั้นมือข้างหนึ่งดึงเขาไว้เบาๆพอก้มดู คนที่ไม่ได้สติเมื่อครู่ฟื้นขึ้นมาแล้วถงซีส่ายหน้าอย่างยากลำบาก เธอพูดโดยไม่ส่งเสียงออกมา “อย่า ให้ เขา มา”ตอนนี้อัตราการเต้นของหัวใจบนเครื่องวัดสัญญาณชีพเริ่มเพิ่มขึ้นทีละนิดเสียงแหบพร่าของฟู่เยี่ยนสวินดังออกมา “เธอเป็นอะไร?”แต่ลู่สือไม่มีเวลาอธิบายให้เขาฟังแล้ว เขามองอัตราการเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้น แล้วกดวางสายด้วยความดีใจแทบบ้า รีบวิ่งไปเรียกอาจารย์หมออย่างรวดเร็วหลังจากตรวจดูอีกครั้ง หมอถอดแมสก์ออก พูดอย่างโล่งใจพร้อมกับเหงื่อที่ไหลออกมาเยอะมาก “ค่าต่างๆ ของร่างกายเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว รีบเข็นไปที่ห้องสังเกตอาการเร็ว!”หลังจากนั้นถงซีโดนเข็นเข้าไปในห้องสังเกตอาการอีกด้านหนึ่ง หลังจากฟู่เยี่ยนสวินโดนลู่สือวางสายใส่ เขาจ้องมือถืออยู่นานเซี่ยเยียนเห็นเขาเหม่อเพราะถงซีอีกแล้ว ดวงตาเธอฉายแววเคียดแค้น“เยี่ยนสวิน พวกเขาต้องร่วมมือกันหล

วันต่อมา ถงซีลางานเธอแวะไปที่วัดว่ากันว่าวัดหนานซานที่อยู่ใกล้ๆ เมืองจิงศักดิ์สิทธิ์มากสองสามปีมานี้เธอไปวัดหนานซานนับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่ไปเธอนั่งคุกเข่าอยู่หน้าพระพุทธรูปนานมากขอให้ฟู่หว่านอิ๋งไปสู่ภพภูมิที่ดีขอให้ฟู่เยี่ยนสวินแข็งแรงปลอดภัยแต่หลังจากนี้เธออาจไม่มีโอกาสมาแล้วครั้งนี้เธอคุกเข่าอยู่ใต้ต้นโพธิ์ในวัดหนานซานว่ากันว่าแค่พิสูจน์ความจริงใจของตัวเอง ก็สามารถขอวัตถุมงคลจากวัดได้พอถึงช่วงค่ำ จู่ๆ หิมะก็ตกหนักลมและหิมะพัดใส่ตัวถงซี ความหนาวทำให้เธอเวียนหัวตาลายรู้สึกปวดอย่างรุนแรงไปทั้งตัว ปวดถึงขนาดที่ว่าอากาศหนาวขนาดนี้ เหงื่อยังซึมออกมาบนหน้าผากเต็มไปหมดเธอตัวสั่นไม่หยุด สุดท้ายเธออ้วกเลือดออกมาแต่ถงซีก็ยังไม่ลุกขึ้นมา เธอคุกเข่าอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนตอนเช้าตรู่ พระในวัดเห็นตัวเธอจมหิมะไปแล้วครึ่งตัว จึงเดินมาหาเธอเพิ่งเห็นว่าบนพื้นหิมะมีคราบเลือดอยู่ด้วย“อมิตาพุทธ โยมตั้งใจจริงขนาดนี้ สิ่งที่ขอคืออะไรเหรอ?”ถงซีหน้าซีดเผือด ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ จากนั้นพนมมือไหว้“ฉันอยากขอเทียนอายุยืน......กับเครื่องรางกันภัย”ว่ากันว่าแค่จุดเทียนอายุยืนไว

วันเสาร์ถงซีไปร่วมงานเลี้ยงรุ่นเธออยากเจอคนพวกนี้เป็นครั้งสุดท้าย อยากบอกลาช่วงวัยรุ่นของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายแต่ถงซีคิดไม่ถึงว่าฟู่เยี่ยนสวินก็มาเหมือนกันเขาไม่ชอบงานเลี้ยงสังสรรค์แบบนี้ เมื่อก่อนเธอกับฟู่หว่านอิ๋งเป็นคนลากเขาไปตลอดแต่วันนี้นอกจากเขาจะมาแล้ว ยังพาเซี่ยเยียนมาด้วยทุกคนดื่มเหล้า ร้องเพลง และพูดคุยกัน ผ่านไปสักพักก็ตะโกนเรียกให้เล่นเกมกันอีก“มาๆๆ! เกมหมุนวงล้อ หมุนโดนใครต้องเลือกว่าจะพูดความจริงหรือเลือกรับคำท้า!”ฟู่เยี่ยนสวินไม่อยู่เพราะออกไปคุยโทรศัพท์เรื่องงาน ส่วนถงซีเล่นไม่ค่อยเป็น แต่ก็โดนลากมาเล่นด้วยวงล้อหมุนแล้ว รอบแรกหมุนมาที่ถงซีคำท้าคือจูบคนต่อไปที่เดินเข้ามาเป็นเวลาสิบนาทีถงซีกำกระดาษแผ่นนั้น เธอไม่พูดอะไรสักคำเซี่ยเยียนพูดอย่างได้ใจ “ถงซี ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนรักนวลสงวนตัว ถ้าเธอไม่กล้าเล่น ก็คุกเข่าเช็ดรองเท้าให้ฉันสิ จะได้ยกเลิกคำท้า”ถงซีมองใบหน้ายียวนของเธอแล้วกำมือแน่นคนใกล้ตายอย่างตัวเอง จูบกับใครก็ไม่เห็นเป็นไรเลยเธอจึงพูดเสียงเรียบ “ฉันเลือกรับคำท้า”เซี่ยเยียนไม่ได้แปลกใจ กลับยิ้มกว้างกว่าเดิม ดวงตาฉายแววร้ายกาจอีกด้านหน

งานประชุมแลกเปลี่ยนความรู้ทางธุรกิจประจำปีของเมืองจิงจัดขึ้นตามปกติ คนที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีมีแต่ผู้บริหารของบริษัทชั้นนำ แต่เมื่อกวาดตามองรอบๆ คนที่รายล้อมไปด้วยผู้คนก็คือคนคนนั้นฟู่เยี่ยนสวินที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วเวลาสามปีขัดเกลาให้เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมกว่าเดิม หลังออกจากบริษัทของตระกูลมายืนด้วยลำแข้งตัวเอง จากวัยรุ่นที่ประสบความสำเร็จสู่การเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการวางแผนและบริหาร เขาใช้รายงานสถิติอันยอดเยี่ยมเพียงไตรมาสเดียว ทำให้การแข่งขันครั้งแรกของตัวเองประสบความสำเร็จตอนนี้ฟู่เยี่ยนสวินไม่ได้พึ่งพาธุรกิจที่ตระกูลสร้างรากฐานมาอย่างยาวนาน แต่เขาสร้างธุรกิจแนวใหม่ขึ้นมาเอง“เธอรู้ไหมว่าทำไมท่านประธานน้อยถึงออกมายืนด้วยลำแข้งตัวเอง?”ข่าวซุบซิบที่นานๆ ทีจะมีสักครั้งทำให้หญิงสาวตื่นเต้นมาก เธอมางานแบบนี้เป็นครั้งแรก เพิ่งเคยเจอคนมีชื่อเสียงเยอะขนาดนี้ รุ่นพี่ที่อยู่ข้างๆ ยังพูดไม่หยุด“พูดไปเธออาจจะไม่เชื่อ ตอนนั้นท่านประธานน้อยหนีงานแต่ง! ฉันไม่ค่อยรู้เบื้องลึกเบื้องหลังหรอก ตอนนั้นเขาทิ้งเจ้าสาวที่รักกันมาหลายปี แล้วขับปอร์เช่ พานาเมร่าของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว”“งานแ