โรแมนติก Short Stories & Novels

คบกับโจวจินหนานมาสามปี เขาก็ยังไม่ยินดีที่จะขอฉันแต่งงานสักที ภายหลัง เขาตกหลุมรักน้องสาวต่างมารดาของฉันตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้นั่งรอเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมา หลังจากเล่นสนุกจนเต็มที่เช่นแต่ก่อนอีก แต่กลับทิ้งของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ และตัดชุดแต่งงานที่แอบซื้อไว้จนขาดวิ่น ในวันคล้ายวันเกิดของเขา ทำแค่เพียงออกจากเมืองจิงตัวคนเดียว ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน จู่ ๆ โจวจินหนานก็ส่งข้อความวีแชตมาหาฉัน “ทำไมยังมาไม่ถึงอีก ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ” ฉันหัวเราะ และไม่ได้ตอบกลับ ปิดกั้นช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขา เขาไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันตอบรับคำขอแต่งงานของกู้โย่วอัน รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยไปแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอดยังเมืองแห่งใหม่ พวกเราก็จดทะเบียนสมรสแต่งงานกัน

ฉันรักลู่เหยี่ยถังมาสิบปี แต่เธอกลับเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ เธอเกลียดที่ฉันแย่งตำแหน่งสามีของเธอมา ทำให้คนที่เธอรักสุดหัวใจต้องทนทุกข์และน้อยเนื้อต่ำใจ จนกระทั่งฉันป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง เธอกลับเฝ้าอยู่ข้างเตียงในช่วงสุดท้ายของชีวิต ดวงตาแดงก่ำพลางพูดว่า “ซูอิ่งเฉิน ชาติหน้าเราอย่าได้พบกันอีก”

ก่อนงานแต่งจะเริ่มขึ้น จู่ๆ แม่ก็เอามือกุมหน้าอกแล้วล้มลงไป ฉันไม่สนใจงานแต่งงานอีกต่อไป รีบพาแม่ไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง แต่ทันทีที่มาถึงห้องฉุกเฉิน ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาในแชตกลุ่มครอบครัว “จืออี้ถูกฉันหลอกให้มาถึงโรงพยาบาลแล้ว เริ่มงานแต่งได้เลย” วินาทีต่อมา พ่อก็ตอบกลับว่า “วางใจได้ ฉันพาหมิงจูเดินขึ้นพรมแดงแล้ว” พี่ชายก็ส่งมาอีกประโยค "หมิงจูรอมาสิบปี ในที่สุดวันนี้ก็ได้แต่งงานกับซวี่ไป๋อย่างเชิดหน้าชูตาเสียที" ข้อความทั้งสามถูกยกเลิกอย่างรวดเร็ว แต่สวี่เฉิง เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน กลับส่งคลิปจากงานแต่งเข้ามาในกลุ่มผิดอีกครั้ง ในคลิป เจียงหมิงจูน้องสาวของฉันสวมชุดเจ้าสาวที่ฉันเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง เพ่ยซวี่ไป๋ยืนอยู่สุดปลายพรมแดง สวมแหวนที่เดิมทีเป็นของฉันลงบนนิ้วนางของเธอ บรรดาญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงที่เมื่อวานยังยิ้มแย้มอวยพรให้ฉันมีความสุขในวันแต่งงาน วันนี้กลับกำลังตะโกนพร้อมกันว่า "จูบเลย!" แม่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้คว้าโทรศัพท์ไปจากมือฉันอย่างแรง ความเจ็บปวดบนใบหน้าของแม่หายไปจนหมด เหลือเพียงความลนลานหลังถูกจับไต๋ได้ "จืออี้ หมิงจูรอซวี่ไป๋มาตั้งหลายปี" "เธอก็แค่ต้องการงานแต่งงานที่เป็นของตัวเองสักครั้ง" "แกได้ครอบครองซวี่ไป๋มาตั้งเจ็ดปีแล้ว ยอมให้น้องสักครั้งเถอะนะ ได้ไหม?" ฉันมองแผ่นคลื่นไฟฟ้าหัวใจบนหน้าอกของแม่ที่ยังไม่ได้แกะออก แล้วยิ้มออกมา ที่แท้ทุกคนต่างก็รับบทเป็นคนดีในละครที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้น มีเพียงฉันคนเดียวที่ถูกปิดบังความจริง กลายเป็นตัวตลกที่พวกเขาหลอกใช้เพื่อความสนุก

แต่งงานลับๆ กับสามีที่เป็นประธานบริษัทมาหกปี แต่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเรียกว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว เป็นอีกครั้งที่เขาพลาดงานวันเกิดลูกเพราะเลขาสาว ในที่สุดฉันก็ยื่นเอกสารหย่าร้างให้เขา และพาลูกจากมาตลอดกาล ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ บุกเข้ามาในห้องทำงาน ถามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่ครั้งนี้ฉันกับลูกไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว

หลังจากจับได้ว่าลู่เยี่ยนฉือนอกใจ  ทุกวันหลังจากเขากลับบ้านสิ่งแรกที่ฉันทำคือ ฉันจะจับเขาถอดกางเกงที่หน้าประตูบ้าน แล้วฉีดแอลกอฮอล์เข้มข้นใส่บริเวณอวัยวะเพศของเขาเพื่อฆ่าเชื้อ เนื่องจากความรู้สึกผิด ลู่เยี่ยนฉือจึงยอมให้ความร่วมมือกับฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำและอ่อนโยน เขาพยายามปลอบใจฉันว่าอย่าก่อเรื่อง แต่วันนี้เขากลับบ้านช้ากว่าเดิมสองชั่วโมง ทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมจากบนตัวของเขา ฉันก็กระชากหัวเข็มขัดของเขาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง  “ครั้งที่แล้วที่กลับบ้านช้าครึ่งชั่วโมง นายก็ไปมีอะไรกับผู้หญิงหนึ่งคน” “วันนี้ได้กลับบ้านช้าไปสองชั่วโมง นายพูดมาสิว่า! นายไปมีอะไรกับผู้หญิงสี่คนใช่ไหม!” หลังจากเขาขอโทษฉันเป็นครั้งที่ยี่สิบเก้าและถูกฉันผลักออกไป ในที่สุดเขาก็ยกมือที่มีเลือดไหลจากการใส่สายน้ำเกลือขึ้นมา แล้วตะโกนใส่ฉันด้วยความสิ้นหวัง “พอได้แล้ว! ฉันไข้ขึ้นสูง เกือบจะตายอยู่แล้ว แต่เธอกลับไม่ถามสักคำ เมื่อไหร่เธอจะเลิกบ้าแบบนี้เสียที?” “ฉันก็แค่ไปมีอะไรกับคนอื่นตอนเมาครั้งเดียวไม่ใช่เหรอ? แต่เธอคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์นักหรือไง?” “มิน่าล่ะตอนอายุสิบหกเธอถึงถูกจับลากไปแก้ผ้าในซอยเปลี่ยว! ซ่งจืออี้ ผู้หญิงบ้าขี้ระแวงแบบเธอก็สมควรโดนแบบนั้นแล้ว!” ขวดสเปรย์แอลกอฮอล์แตกกระจายอยู่ที่ข้างเท้า กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนจนทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก เมื่อมองไปทางสายตารังเกียจของเขา ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาเล็กน้อย  ช่างเถอะ ฉันไม่ต้องการความรู้สึกพังยับเยินแบบนี้อีกต่อไปแล้ว 

สามปีก่อน ฉันเป็นสมาชิกทีมสำรวจทางวิทยาศาสตร์ที่มีอนาคตไกลที่สุด แต่หลังจากที่เข้าไปในแอนตาร์กติกา ฉันกลับถูกคนรักของกู้จิ่นเซิน ผู้ชายที่เป็นคู่หมั้นของฉันฆ่าตาย เธอขโมยเสบียงและกรีดใบหน้าของฉันจนเละ ก่อนจะผลักฉันตกเรือ มันน่าเศร้าตรงที่ตอนฉันตาย ฉันกำลังท้องลูกคนที่สองของฉันและกู้จิ่นเซินอยู่ แต่เมื่อทีมกู้ชีพมาถึง เธอกลับกล่าวหาว่าฉันขโมยเสบียงของเธอและกระโดดน้ำหนีความผิดไป กู้จิ่นเซินเป็นคนเขียนรายงานด้วยตัวเอง และลบชื่อฉันออกจากทีมสำรวจ ตั้งแต่นั้นฉันก็กลายเป็นที่รังเกียจของทุกคนในทีม จนกระทั่งสามปีต่อมา ก็มีคนพบศพที่ถูกแช่แข็งเป็นเวลานานของฉัน

เดือนที่สามหลังจากที่สามีประสบอุบัติเหตุหายตัวไป ฉันก็เห็นเขาที่บาร์ เขากำลังโอบไหล่ “เพื่อนผู้หญิง” พลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ต้องขอบคุณไอเดียของเธอจริง ๆ ไม่งั้นฉันคงลืมไปแล้วว่าความรู้สึกเป็นอิสระมันเป็นยังไง” พวกเพื่อน ๆ ที่อยู่ข้างกายผลัดกันชนแก้วกับเขาแก้วแล้วแก้วเล่า พลางถามว่าเมื่อไหร่เขาถึงจะยอมโผล่หน้าไปเสียที เขาหลุบตาลงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อีกสักหนึ่งสัปดาห์แล้วกัน รอให้เธอตามหาฉันจนแทบบ้า แล้วฉันค่อยโผล่ไป” ฉันยืนอยู่ในมุมมืด มองดูท่าทีดื่มด่ำกับอิสรภาพของเขา ก่อนจะต่อสายหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎร

น้องสาวบุญธรรมของสามีนัดฉันออกไปทานข้าว ในตอนที่ทานข้าวได้เจอเหตุการณ์แผ่นดินไหว สามีที่เป็นนักดับเพลิงมาช่วยพวกเราทันที กลับเป็นเพราะพวกเราถูกทับอยู่ใต้หินก้อนใหญ่ ทำได้แค่ช่วยออกไปก่อนหนึ่งคน เพื่อช่วยน้องสาวบุญธรรมที่ร่างกายอ่อนแอป่วยบ่อยออกไปก่อน สามีจึงปล่อยฉันที่ตั้งครรภ์ห้าเดือนเอาไว้ ฉันขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วยฉัน เขาปล่อยให้หินขนาดใหญ่กระแทกแขนของฉันจนหัก "โยวโยวร่างกายอ่อนแอป่วยบ่อยตั้งแต่เด็ก ปล่อยเธอไว้ที่นี่เธอจะตาย" แต่หลังจากฉันตายไป เขาก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา

สามีฉันตายไปแล้ว ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาไปซื้อเค้กให้ฉันท่ามกลางสายฝน แล้วถูกรถบรรทุกชนตาย ศพเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ ประกบเป็นร่างเดิมของเขาไม่ได้ น้องสาวของสามีบอกว่าฉันทำร้ายให้พี่ชายของเธอตาย ไม่คู่ควรได้รับทรัพย์สินที่สามีทิ้งไว้ แม่สามีร้องไห้และด่าว่าฉันเป็นตัวซวย และไล่ฉันออกจากบ้านไป ฉันทนทุกข์ทรมานในใจวันๆ และจินตนาการอย่างต่อเนื่องว่าถ้าฉันหยุดเขาในวันนั้น เขาจะไม่ตายใช่ไหม ในที่สุดฉันก็เป็นมะเร็ง เมื่อชีวิตมาถึงจุดสิ้นสุด แม่สามีมาเยี่ยมฉัน "ช่างโง่จริง ๆ จะพูดอะไรก็เชื่อ" เธอทิ้งรูปถ่ายครอบครัวที่มีสามคนในนั้นให้ฉัน พอฉันดูแล้วก็หายใจไม่ออกชั่วครู่ แล้วก็โกรธจนตายโดยตรง ที่แท้ สามีของฉันไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้น เขายังมีลูกกับคนรักในใจด้วย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันได้ย้อนกลับไปในวันที่เพิ่งได้รับข่าวการเสียชีวิตของสามี

ในคืนครบรอบแต่งงานปีที่หก ฉันหน้าแดงก่ำ เบี่ยงหลบจูบร้อนแรงของสามี กู้จิ้งชวน แล้วผลักเขาเบา ๆ ให้ไปหยิบถุงยางจากลิ้นชักข้างเตียง ข้างในนั้นซ่อนเซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมไว้ — แท่งตรวจครรภ์ที่ขึ้นผลว่ากำลังตั้งครรภ์ ฉันจินตนาการถึงวินาทีที่เขาเปิดเจอ ว่าเขาจะยิ้มออกมาแบบไหน แต่ทันทีที่มือของเขาเอื้อมไปที่ลิ้นชัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงของ เหล่าม่า เพื่อนสนิทของเขาดังมาจากปลายสาย พูดเป็นภาษาเยอรมันว่า: “คุณกู้ เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างครับ? โซฟาเพิ่มอารมณ์รุ่นใหม่ที่บริษัทเราเพิ่งออก สบายไหม?” กู้จิ้งชวนหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบกลับเป็นภาษาเยอรมันว่า: “ฟังก์ชันนวดใช้ได้ดีเลย จะได้ไม่ต้องให้ฉันคอยนวดเอวให้ซูซานซานอีก” เขายังคงกอดฉันไว้แน่นในอ้อมแขน แต่สายตากลับเหมือนมองทะลุฉันไป เห็นใครอีกคนหนึ่ง “เรื่องนี้มีแค่เราสองคนที่รู้ ถ้าภรรยาฉันรู้ว่าฉันนอนกับน้องสาวของเธอ ฉันก็จบเห่แน่” หัวใจของฉันเหมือนถูกแทงอย่างแรงด้วยมีดหนึ่งเล่ม พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเรียนโทภาษาเยอรมันควบคู่ไปด้วย เลยฟังออกทุกคำที่พูด ฉันฝืนบังคับตัวเองให้ใจเย็นไว้ แต่มือที่โอบรอบลำคอของเขากลับสั่นเล็กน้อย ในวินาทีนั้นเอง ฉันก็ตัดสินใจได้ในที่สุด เตรียมจะตอบรับคำเชิญจากโครงการวิจัยนานาชาตินั้น อีกสามวันต่อมา ฉันจะหายไปจากโลกของกู้จิ้งชวนอย่างสิ้นเชิง

“คุณถง คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะบริจาคอวัยวะทั้งร่างกาย?” “ใช่ ฉันแน่ใจ” ถงซีพูดจบแล้วเผยยิ้มออกมา ราวกับหลุดพ้นอย่างไรอย่างนั้น หมอชะงักไป จากนั้นพูดเตือนสติอีกครั้ง “แม้มะเร็งอยู่ในระยะลุกลามแล้ว แต่ถ้าคุณรีบเข้ามารักษาตัวที่โรงพยาบาล อาจทำให้คุณมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น”

เพราะน้องสาวฝาแฝดร่างกายอ่อนแอ ทุกคนจึงลำเอียงไปรักแต่เธอ วันที่พายุหิมะถล่มจนปิดตายเส้นทางบนภูเขา เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเหลือที่นั่งว่างเพียงที่เดียว ฉันกำใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายในมือแน่น กำลังคิดจะสละหนทางรอดให้น้องสาวฝาแฝด แต่จู่ ๆ เธอกลับกุมหัวแล้วร้องว่าเวียนหัว คนทั้งบ้านกรูเข้าไปห้อมล้อมเธอทันที แล้วช่วยกันยัดร่างเธอเข้าไปในห้องโดยสาร สามีจับแขนข้างที่กระดูกหักของฉันแล้วพูดว่า “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ” ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่ฉันพร้อมตะโกนว่า “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!” กระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า ฉันถึงได้เห็นน้องสาวที่นั่งติดขอบหน้าต่างแลบลิ้นใส่ฉันด้วยสีหน้าผู้ชนะ——ที่แท้เธอก็ไม่ได้เวียนหัว หลังจากรอดชีวิตมาได้ เวลาของฉันก็เหลืออยู่อีกแค่สามวัน สามวันสุดท้ายนี้ ฉันตัดสินใจจะใช้ทุกอย่างแลกกับความรักเพียงเศษเสี้ยวจากครอบครัว

ฉันมีภาวะบกพร่องทางการได้ยินเล็กน้อย หูขวาได้ยินไม่ค่อยชัด ตั้งแต่เด็กจนโต เสิ่นเยี่ยนมักจะชอบยืนอยู่ทางด้านขวาของฉันเสมอ เขาบอกว่า “ทำแบบนี้เวลาคนอื่นนินทาเธอ ฉันจะได้ยินก่อน” ต่อมาพวกเราหมั้นกัน การ์ดเชิญงานแต่งงานพิมพ์เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ทุกคนต่างบอกว่าฉันโชคดีที่มีเพื่อนสนิทวัยเด็กคอยปกป้องดูแลมาสิบกว่าปี จนกระทั่งซ่งฉิงย้ายเข้ามาทำงานที่บริษัทของเสิ่นเยี่ยน หล่อนนั้นทั้งสวยและโดดเด่นสะดุดตา เวลาพูดจามักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ ตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก หล่อนจ้องมองเครื่องช่วยฟังของฉันอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยถามเสิ่นเยี่ยนด้วยรอยยิ้ม “เธอเป็นแบบนี้ ตอนกลางคืนจะได้ยินที่คุณพูดคำหวานใส่หรือเปล่าเนี่ย?” ใบหน้าของฉันซีดเผือดลงทันที แต่เสิ่นเยี่ยนกลับเพียงแค่ขมวดคิ้ว “ซ่งฉิงปากไวไปหน่อย เธอก็อย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลย” ในวันซ้อมพิธีแต่งงานวันนั้น ฉันยืนอยู่ด้านนอกประตู และได้ยินเสียงซ่งฉิงกำลังอ่านคำปฏิญาณของฉันด้วยรอยยิ้ม “เสิ่นเยี่ยน ฉันยินดีที่จะเป็นหู เป็นไม้เท้า และเป็นภาระติดตัวนายไปตลอดชีวิต” ผู้คนทั่วทั้งห้องหัวเราะครื้นเครงกันยกใหญ่ เสิ่นเยี่ยนเองก็หลุดขำออกมาเช่นกัน “อย่าไปแก้บทส่งเดชสิ เดี๋ยวเธอได้ยินเข้าจะพลอยรู้สึกแย่อีก” ซ่งฉิงเอ่ยถามขึ้น “งั้นคุณยังจะแต่งงานกับเธออยู่อีกเหรอ?” เสิ่นเยี่ยนนิ่งเงียบไปสองวินาที “การ์ดเชิญก็แจกออกไปหมดแล้ว ไม่แต่งแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ” ฉันยืนอยู่ตรงสุดปลายทางเดิน ในมือถือร่มคันที่เขาให้มา ซึ่งตอนนี้ยังมีหยดน้ำไหลหยดลงมา ฝนหยุดตกแล้ว ทว่าจู่ๆ ฉันกลับไม่อยากเดินเข้าไปข้างในอีกต่อไปแล้ว

แต่งงานจัดพิธีมาแล้วสามปี แต่ภรรยาที่เป็นนักบินกลับยกเลิกการจดทะเบียนสมรสกับผมถึง 18 ครั้ง ครั้งแรก ลูกศิษย์หนุ่มของเธอต้องทำการฝึกบินทดสอบ ผมยืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานเขตตลอดทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทางเธอได้รับสายจากลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นแล้วรีบกลับรถทันที ทิ้งผมไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี หลังจากนั้นเป็นต้นมา ขอเพียงแค่ผมกับเธอนัดแนะกันไปจดทะเบียน ลูกศิษย์หนุ่มของเธอก็จะมีปัญหาต่างๆ นานาเกิดขึ้นเสมอ ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไป แต่เมื่อผมก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปารีส เธอกลับตามมาถึงปารีสอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติ

เฉินเจี้ยนเฟิง เพื่อนสมัยเด็กของฉัน เป็นทั้งดาวเด่นด้านฮอกกี้น้ำแข็งและหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยที่ทุกคนต่างยอมรับ แต่น่าเสียดายที่เขามีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ เพราะเขา “แพ้” ผู้หญิง ทั้งยังรังเกียจความสัมพันธ์ใกล้ชิด จนโตป่านนี้ก็ยังโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่เคยมีแฟนเลยสักคน นานวันเข้า ในมหาวิทยาลัยก็เริ่มมีข่าวลือว่าเขา “ไม่ไหวเรื่องอย่างว่า” แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครคาดคิดว่า หนุ่มหล่อมาดเย็นชาแบบเขา พอกลับถึงบ้านแล้วจะเป็นอย่างไร หลังเลิกเรียนตอนค่ำ ฉันกลับมาถึงห้องเช่าที่เราเช่าอยู่ด้วยกัน ก็เห็นเขาถือชุดชั้นในของฉันที่เพิ่งซักเสร็จอยู่ในมือ พลางขมวดคิ้วถามว่า “ทำไมเธอยังใส่สีชมพูอยู่อีก”

พ่อแม่เศรษฐีอันดับหนึ่งของฉันคือนักการกุศลที่มีชื่อเสียงไปทั่วประเทศ ทว่าฉันมีค่าใช้จ่ายเกินยี่สิบห้าบาทจำเป็นต้องขอเงินจากพวกเขา หลังจากวันนั้นที่ถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ฉันขอเงินห้าร้อยบาทจากพวกเขา กลับถูกด่าว่านานถึงสามชั่วโมง “อายุแค่นี้จะป่วยอะไรกัน? อยากได้เงินก็หาเหตุผลที่ดีกว่านี้หน่อยสิ” “แกรู้ไหมว่าเงินห้าร้อยบาท มันมากพอให้เด็กยากจนบนเขาบนดอยอยู่ได้กี่วัน น้องสาวแกยังรู้ความมากกว่าแกอีก” ฉันลากร่างกายที่ป่วยหนักของตัวเองเดินกลับไปยังห้องใต้ดินเล็กๆ ที่อยู่ห่างไปหลายกิโลเมตร ทว่ากลับเห็นภาพที่พ่อแม่ตัวเอง ทุ่มเงินจำนวนมหาศาลปิดดิสนีย์แลนด์เพื่อน้องสาวบุญธรรมปรากฏบนจอภาพขนาดยักษ์ในห้างสรรพสินค้า น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา ห้าร้อยบาทมันไม่พอสำหรับค่าทำเคมีบำบัดด้วยซ้ำ ฉันก็แค่อยากซื้อชุดใหม่สักชุดเพื่อที่จะได้จากไปอย่างมีเกียรติเท่านั้นเอง

คบกันมาสิบปี แฟนหนุ่ม เจียงซู่ เพิ่งจะยอมตกลงแต่งงานกับฉัน เพียงเพราะตอนถ่ายพรีเวดดิ้ง ช่างภาพให้เราถ่ายรูปจูบกันไม่กี่ช็อต เขากลับขมวดคิ้วอ้างว่ากลัวสกปรก แล้วผลักฉันออกพลางเดินหนีไปคนเดียว ฉันได้แต่เอ่ยคำขอโทษกับทีมงานแทนเขาอย่างทำตัวไม่ถูก ในวันที่หิมะตกหนักเรียกรถไม่ได้ ฉันจึงต้องลุยกองหิมะกลับบ้านทีละก้าวอย่างยากลำบาก แต่ในเรือนหอ ฉันกลับได้เห็นเจียงซู่กำลังกอดจูบกับรักแรกอย่างแนบแน่นไม่ยอมแยกจาก “ซินซิน…แค่คุณเอ่ยปากแค่คำเดียว ผมยอมหนีงานแต่งทันที!” หลายปีที่เฝ้ารักอย่างโง่งม กลับกลายเป็นเรื่องตลกในพริบตา หลังจากร้องไห้จนหมดสิ้น ฉันกลับเลือกที่จะหนีงานแต่งก่อนเจียงซู่เสียเอง ต่อมา ในวงสังคมต่างเล่าลือกันไปทั่ว ว่าคุณชายตระกูลเจียงออกตามหาคู่หมั้นเก่าไปทั่วโลก เพียงเพื่อขอให้เธอกลับมา…

อวิ๋นหนีเคยเป็นดาวเจิดจรัสของเมืองเป่ย เธอเป็นอิสระดั่งสายลม ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ใช้ชีวิตอย่างมั่นใจ ไม่แคร์สายตาใคร แต่เธอดันแต่งงานกับจี้กวนหลาน ประธานผู้ร่ำรวยที่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าเข้มงวดและเจ้าระเบียบที่สุด ชายหนุ่มเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอย่างแม่นยำและมีความละเอียดสูง นอกจากเข้มงวดกับตัวเองแล้ว ยังเข้มงวดกับคู่ชีวิตด้วย เธอเป็นคนรักสนุก ชอบเที่ยวผับ ชอบจีบนายแบบ เขาสั่งให้ผับทั่วทั้งเมืองเอาชื่อเธอเข้าแบล็คลิสต์ เธอรักอิสระ มีความสุขกับแดดร้อนแรงของแอฟริกา เพลิดเพลินกับแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งรถหรือกระโดดร่ม เธอถนัดหมดทุกอย่าง แต่เขายึดพาสปอร์ตเธอ ควบคุมการไปไหนมาไหนของเธอ

แต่งงานเข้าปีที่ห้า ถังจินรู้สึกว่าวิตามินซีที่สามีซื้อให้รสชาติขมเกินไป จึงถือขวดยาไปที่โรงพยาบาล หมอรับไปดู แล้วกลับบอกว่าข้างในนี้ไม่ใช่วิตามินซี “คุณหมอคะ ช่วยพูดอีกทีได้ไหมคะ” “จะให้พูดกี่รอบก็เหมือนเดิมครับ” หมอชี้ไปที่ขวดยา “ในนี้คือยามิฟิพริสโตน กินเข้าไปมาก ๆ นอกจากจะทำให้เป็นหมันแล้ว ยังส่งผลเสียต่อร่างกายมากด้วย” ถังจินกำขวดยาแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ “เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ สามีฉันเป็นคนเตรียมไว้ให้ เขาชื่อเฉิงเฟิงเหยียน เป็นหมอที่โรงพยาบาลนี้เหมือนกัน” หมอเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แฝงนัยบางอย่างที่บอกไม่ถูก สุดท้ายก็หัวเราะออกมา “คุณผู้หญิง ผมว่าคุณไปตรวจแผนกจิตเวชหน่อยดีกว่า ภรรยาของหมอเฉิงพวกเรารู้จักกันหมด เพิ่งจะคลอดลูกไปเมื่อสองเดือนก่อนเอง อายุยังน้อยอย่าคิดฟุ้งซ่านเลยครับ ไม่มีหวังหรอก”

วันจดทะเบียนสมรส กู้หลานซินบอกว่า ถ้าสามีภรรยาแยกห้องนอนกันเกินหนึ่งสัปดาห์ ก็ถือว่าหย่ากันโดยปริยาย เพราะคำพูดนั้น ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน แค่เธอหยิบหมอนไปนอนห้องพักแขกข้าง ๆ ฉันก็จะรีบลดทิฐิ ก้มหน้าขอโทษและยอมรับผิดทันที เธอใช้คำพูดนี้ควบคุมฉันมาตลอดสามปีเต็ม วันเกิดอายุยี่สิบแปดของฉัน เธอผิดนัดกับฉันอีกครั้งเพราะเด็กฝึกงาน พอกลับถึงบ้าน ฉันไม่ได้ยื่นมือไปรับกระดุมข้อมือฝังเพชรที่เธอยื่นมาตรงหน้า เธอขมวดคิ้วจ้องมองฉันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หรือในสายตาคุณ วันเกิดที่มีทุกปี สำคัญกว่าชีวิตของคนคนหนึ่งงั้นเหรอ?" "หลังจากพาเสี่ยวเฉินไปโรงพยาบาล ฉันก็รีบกลับมาให้เร็วที่สุดแล้ว แต่คุณก็ยังไม่ยอมเลิกอีก!" “เมิ่งฉี ความหึงหวงของคุณทำให้ฉันรู้สึกกลัว!” พูดจบ เธอก็หันหลังเดินตรงไปยังห้องพักแขก แต่ครั้งนี้ ฉันไม่ได้รีบตามเธอไปอีกแล้ว