บททั้งหมดของ แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน: บทที่ 121 - บทที่ 130

ตอนที่ 71 ผิดตั้งแต่เริ่ม... บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถเอสยูวีคันหรูที่กำลังแล่นมุ่งหน้าสู่บ้านพักตากอากาศในตัวเมืองเชียงใหม่... มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่มันคือความเงียบที่บีบคั้นจนแทบขาดอากาศหายใจ อลันนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหน

ตอนที่ 72 เส้นขนานในความเงียบ ณ เอ็มไพร์เทค สองสัปดาห์ต่อมา... ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาลที่แผ่ปกคลุมมหานครกรุงเทพฯ แสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าและท้องถนนเบื้องล่างยังคงส่องสว่าง แข่งขันกันอวดโฉมความศิวิไลซ์ที่ไม่เคยหลับใหล แต่ ณ จุดสูงสุดของยอดตึกเอ็มไพร์เทค ตึกที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเล่นงานเธอทุกครั้งที่หายใจเข้าออก... มันไม่ใช่แค่ความเสียใจที่เสียลูกไป แต่มันคือความเกลียดชังตัวเองที่ฝังรากลึก 'แม่ขอโทษนะลูก...' น้ำตาเม็ดใสไหลร่วงลงมาอาบแก้ม ความจริงที่ตอกย้ำในใจเธอทุกวันคือ... เธอเองที่เป็นคนฆ่าลูก ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นเพราะคว

อลันกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน... ในหัวสมองว่างเปล่าขาวโพลน เขาเตรียมคำพูดมามากมายเป็นอย่างดี แต่พอเจอหน้าเธอจริงๆ ... พอได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเธอ... เขากลับพูดไม่ออก เขาคิดถึงเธอเหลือเกิน... คิดถึงจนอยากจะดึงมากอดให้จมอก อยากจะซุกหน้าลงกับไหล่เธอแล้วร้องไห้ แต่เขาก็ไม่กล้า

ตอนที่ 74 แรงให้เท่ากับคิดถึง ปัง!!! เสียงประตูรถด้านหลังปิดกระแทกดังสนั่น ตัดขาดโลกภายนอกทิ้งไปในทันที ภายในห้องโดยสารกว้างขวางของรถหรูที่ติดฟิล์มดำมืดสนิทกลายเป็นสมรภูมิแห่งราคะที่กำลังปะทุเดือดจนยากจะดับลง ทันทีที่ก้นแตะเบาะหนังนุ่ม อลันไม่รอช้าโถมตัวตามเข