Todos os capítulos de ขีดรัก มาเฟียร้าย NC25+ (SM): Capítulo 61 - Capítulo 70

“เหรอย๊ะ”“ใช่สิ” เอลลี่ตอบกลับทันควัน แต่เพื่อนเธอนั้นก็คงจ้องจับผิดเธอไม่เลิก “ก็ถ้ายัยเลขาหน้าห้องมันงาบไปได้จริง ฉันก็จะได้เป็นอิสระเหมือนเดิมไง”“ทำเป็นเล่นตัว ทำเป็นไม่สนใจ อย่าหาว่าสอนเลยนะ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ได้กันไปแล้วตั้งหลายครั้ง แถวหล่อขนาดนี้ ก็เปิดใจมีผัวไปเถอะ”“ไม่เอาหรอก มีลูกกวนตัว มีผัวกวนใจ”“ต๊ายยย ปากบอกไม่เอาแต่ คิดถึงการมีลูกและครอบครัวกับเขาแล้วนะยะ”“ฉันเปรียบเปรยเฉยๆ ยะ สุภาษิตไง!”“อ๋อเหรอ” จีจี้พยักหน้าราวกับเชื่อสนิทใจ แต่ไม่วายโดนเพื่อนสาวมองแรงค้อนใส่“นี่! ฉันมีแผนแล้ว” ในที่สุดสมองอันชาญฉลาดก็คิดสำเร็จ พานนึกถึงคำพูดของใครหลายๆคน“เอาละเวลาเพื่อนสาวจะเริ่มแผนทีไร ดิฉันว่ามันจะต้องฉิxหายทุกที“จีจี้ ทำไมพูดแบบนี้”“ก็มันจริงนี่”“โธ่จีจี้!”“...อ่ะ..เออๆ แล้วมีแผนอะไรอีกล่ะคะ ก็ว่ามาสิ”“แกฟังนะ เขาเนี่ยไม่ชอบการผูกมัด”“จริงงงงงงง?” จีจี้ลากเสียงยาวยังไม่อยากจะเชื่อ ทุกวันนี้เพื่อนสาวของเธอแทบจะไม่ได้ไปไหนมาไหนตามลำพัง เพราะโดนคุณมาเฟียหนุ่มจับมัดติดตัวไว้แน่นต้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด“ก็ใช่น่ะสิ”“ไม่ชอบการผูกมัดแต่รัดแกอย่างกับงูเหลือมนี่นะ”“จิ!”“เ

“ดะ..เดี๋ยวนะคะ เมื่อกี้เอลโดนผีสิงค่ะ คุณอย่าไปเชื่อนะคะ และคุณไม่ต้องคิดมาก หรือทำตามคำพูดของเอลเมื่อกี้นะคะ ตอนนี้ผีออกไปแล้ว” เอลลี่พูดพร้อมกับเอื้อมมือดึงแขนมาเฟียหนุ่มมาเขย่าเร้าๆเพื่อให้เขานั้นสนใจที่เธอ“อะไรน่ะ...ผีเข้า?”“ชะ..ใช่ค่ะ เมื่อกี้เอลถูกผีสิง” ถึงจะรู้ว่ามันฟังดูแล้วตลก แต่เธอก็ขอเลือกที่จะทำอะไรสักอย่าง“เฮ้อออ...ยังงี้ฉันคงจะต้องทำพิธีไล่ผีให้เธอแล้วหรือเปล่า” เสียงทุ้มลากยาวราวกับเชื่อในคำพูดของหญิงสาว พลางลุกขึ้นเดินอ้อมมานั่งบนโต๊ะทำงานตรงหน้าของหญิงสาวแทน“ไม่ต้องค่ะ! อะ..เอลแค่ล้อเล่น” เอลลี่ตอบแบบไม่ต้องคิดจ้องมองใบหน้าโรคจิตอย่างรู้ทัน“ต้องสิ ฉันจะต้องไล่ผีให้เธอ..” นิ้วแกร่งเลื่อนไปตามกรอบหน้าสวย ทำให้หญิงสาวนิ่งอึ้งมองตาคมกริบแบบไม่กะพริบ“..อึก...” เอลลี่กลืนน้ำลายลงอึกใหญ่ เมื่อมือหนาไล่ต่ำลงและแทรกฝ่ามือเข้าไปในคอเสื้อสาว“ผีจับ..หัว..!”"อื้อออ!!" มือหนาลวงเข้าไปบราเซียร์พร้อมกับออกแรงบีบขยำเต้านมใหญ่แทบแหลก จนเสียงแหลมวี๊ดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าสวยเหยเกอย่างพูดไม่ถูก“ผะ..ผี..จับหัว..ผัวจับ..ว๊ายอย่ามาจับกันนะ" หญิงสาวไม่พูดเปล่าแต่รีบกระถ

“งื้อ..คนบ้า…” เธอหลุบตาลง ใบหน้าแดงจัดอย่างเขินอาย“เธอก็บ้าไม่แพ้กัน” มือหนาลูบต้นขาขาวใต้เดรสสั้น ดันชายผ้ากระโปรงขึ้นจนเห็นเนินเนื้ออูมชัด “วันนี้ใส่ตัวนี้มาเพื่อล่อลวงฉัน?”“อื้ออ..ไม่ได้ล่อ…อ๊า!” เธอส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ พลางเปล่งเสียงครางอย่างใจหาย“อ้าส์..โกหกไม่เนียน..ดูสิ ตรงนี้ก็เปียก…” นิ้วแกร่งสอดใต้แพนตี้ตัวจิ๋ว ลวงสัมผัสความชื้นตรงร่องกุหลาบงามจนร่างบางสะดุ้ง“อ๊ะ…!”“หึ…อยากให้ฉันทำอะไร ก็บอกมา” เสียงแหบพร่าแกล้งเอ่ยถามเย้าแหย่ พร้อมกระตุกยิ้มชั่วร้ายดันนิ้วแกร่งแข็งๆกดลึกเข้าไปในรูสวาทอย่างช้าๆ“..อึก..อ๊าาา..!”“พูดสิ…ไม่งั้นจะหยุด” เสียงพร่าเอ่ยถามย้ำ เร่งเร้าสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่กำลังขยับโยกบิดเร้าร่างกาย“อ๊ะ..ไม่..อย่าหยุด…อ๊า..”“พูดดีๆ”“อะ..เอล..อยากได้คุณ…” เธอสะอื้นครางหวาน เมื่อไฟร่านกำลังวิ่งแล่นไปทั่วร่างกายจนกู่ไม่กลับ นาทีนี้เวลานี้เธอขอถางขาออกกว้างให้คนตัวโตขยับนิ้วแกร่งได้ถนัดมือ พร้อมกับวิงวอนเอ่ยขอเขาเสียงหวาน“อ๊าาา!..ขะ..เข้ามาลึกๆ แทงเข้ามาลึกๆได้ไหมคะ..”“แล้วใครมันจะไปทนได้!”แควกกกราวกับหนุ่มกลัดมันเนื้อเต้นตุ๊บๆ มือหนาฉีกกระชากเป้าแพนตี้จิ๋วจนมั

@สามวันต่อมา...เอลลี่นั่งหน้างอง่ำมองสถานที่หรูหรานี้ไปรอบๆ อย่างช้าๆ เพราะตอนนี้ตัวเธอกำลังถูกรายล้อมไปด้วยชุดกี่เพ้าเจ้าสาวแนบเนื้อ ที่บรรจงเย็บด้วยมือทุกฝีเข็ม ผ้าไหมแดงปักดิ้นทองแขวนเรียงราย งดงามดั่งงานศิลป์ต้องห้าม.. 'และใช่วันนี้ดีแลนพาเธอมาเลือกชุดเจ้าสาว"“คุณเอลลี่อยากจะลองชุดไหนดีคะ”เอลลี่มองชุดหรูหราที่เหล่าพนักงานนั้นกำลังถือโชว์ให้เธอเลือกอยู่หลายชุด ดวงตากลมสวยลวดมองลายมังกร-หงส์เลื้อยร่ายอยู่บนผืนผ้า เปล่งอำนาจและความเป็นสิริมงคล พลางเหลือบสายตามองหมวกเฟิ่งกวานประดับพู่ทองตั้งตระหง่านสวยหรู รอเจ้าสาวผู้เหมาะสมมาสวมใส่..แต่มันต้องไม่ใช่เธอ“สวยนะคะ แต่เอลไม่อยากใ..ส...”“เป็นไง..สรุปเลือกชุดได้หรือยัง”“อ๊ะ..ยะ..ยังค่ะ” หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ รีบปั่นหน้ายิ้มแย้มมองไปยังมาเฟียหนุ่มที่พึ่งออกไปคุยโทรศัพท์มา “คุยกับคุณแม่เสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม แต่มีเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย” ร่างหนาหย่อนกายลงนั่งข้างหญิงสาวมองใบหน้าสวยที่กำลังแสดงสีหน้าสงสัย“เรื่องอะไรเหรอคะ?” เอลลี่เอ่ยถามคนข้างกายในทันที เพราะด้วยนิสัยความอยากรู้มากของเธอดีแลนไม่ได้ตอบหญิงสาวในทันทีแต่กลับปัดมือไล่ให้พนั

ภายในรถตู้คันหรูที่ขับลัดเลาะออกจากร้านเวดดิ้งหรูหราไปตามถอดถนน ดีแลนนั่งนิ่งเงียบแผ่นหลังกว้างเอนพิงเบาะหนังแท้สีดำ ดวงตาคมกริบมองออกไปนอกกระจกอย่างเหม่อลอย“...อีกสองปี..” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบาเหมือนพูดกับตัวเองเอลลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เหลือบมองมาเฟียหนุ่มเป็นระยะ ทั้งคำพูดและท่าทางของเขามันกำลังบ่งบอกถึงความเศร้า..และความเสียใจ“คุณ..กำลังเสียใจ..กับคำทำนายของคุณลุงหลัวเหรอคะ..”“.......”“อื้อ..ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นหรอกนะคะ”ดีแลนไม่ได้ตอบเธอ เขายังคงมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบขรึม เงียบแบบผิดปกติ...เพราะโดยปกติสำหรับเขาแล้วจะต้องมีต่อปากต่อคำ และมักพูดคำสั่งดุๆ ใส่เธอตลอดทางเอลลี่ขมวดคิ้วแอบรู้สึกหวั่นไหวนิดๆ พลางขยับตัวเข้าไปใกล้ชิด หันตัวนั่งหันข้างอีกมือหนึ่งเอื้อมแตะต้นแขนแกร่งเบาๆ“…คุณดีแลน…”ดีแลนยังไม่หันหน้ากลับมา แต่เอ่ยพูดเสียงเบา “สำหรับฉันมันคือเรื่องที่ซีเรียส” น้ำเสียงของเขาเรียบเย็น…แต่ฟังแล้วเจ็บแปลบในอกเอลลี่เม้มริมฝีปาก จ้องมองเสี้ยวหน้าหล่อนิ่ง เห็นชัดว่าเขาจริงจังจริงๆ ผู้ชายคนนี้…ไม่เคยพูดว่าตัวเองเสียใจ แต่การที่เขาไม่พูดอะไรเลย…นั่นแหละ มันชัดเจนกว่า