All Chapters of ขีดรัก มาเฟียร้าย NC25+ (SM): Chapter 41 - Chapter 50

มาร์โคตบมือลงที่โต๊ะเสียงดัง จนเอลลี่สะดุ้งร้องด้วยความกลัว ใบหน้าสวยบัดนี้ถอดสีซีด รีบมุดหน้าซบเข้ากับอกแกร่งพร้อมสวมกอดดีแลนไว้แน่น ใช้เป็นป้อมปราการเพื่อปกป้องตัวเอง“มึงก็ใจเย็นหน่อยสิ” ดีแลนตอบกลับไปนิ่งๆ ไม่ได้รู้สึกตกใจกับท่าทางของเพื่อนรักแต่อย่างใด“มึงจะให้กูใจเย็นอะไร!” มาร์โคตรวาดเสียงดัง ชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่ผู้หญิงตัวร้ายอย่างโกรธจัด“เธอเป็นผู้หญิงของกู และมึงก็ห้ามทำอะไรเธอ” ดีแลนรีบยื่นคำขาดเสียงแข็งไม่ต่างจากมาร์โค“เหอะ ก็เพราะผู้หญิงของมึงนี่แหละ ตัวดีเลย!”เอลลี่เหลือบสายตามองฝ่ายตรงข้ามอย่างกลัวๆ เพราะเธอคือตัวการสำคัญ ที่ทำให้ใบบัวสามารถโบยบินหนีไปจากมาร์โคได้“เอาน่า เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ในเมื่อได้ลูกนกกลับรั้งมาแล้ว มึงจะอะไรหนักหนาว่ะ” ดีแลนพยายามพูดไกล่เกลี่ยน้ำเสียงจริงจัง พลางลูบหัวทุยสวย หวังปลอบคนขี้กลัวที่กำลังตัวสั่นในอ้อมแขนเขา“นั่งปกติเถอะ” ดีแลนเอ่ยสั่งเอลลี่“อะ..เอลกลัว..พะ..เพื่อนคุณจะฆ่าเอลไหมคะ” เธอพูดเสียงแผ่ว ด้วยความหวาดหวั่นใจ พลางซุกใบหน้าเข้าอกแกร่งอีกครั้งอย่างกลัวๆ“หึๆ มันไม่กล้าฆ่าเธอหรอก เธอไม่ต้องกลัว..แต่ถ้าเธอ...ยังยุกยิกๆ มากๆ ก็ไ

@คฤหาสน์ดีแลน“ฉันมาทวงข้อแลกเปลี่ยน” ตั้งแต่เขากลับมาจากเพนท์เฮ้าส์ของเพื่อนสนิทอย่างมาร์โค เอลลี่ก็ขอปลีกตัวแยกออกไปจากเขา แล้วเธอก็เข้ามาหมกตัวอยู่แต่ในห้องแต่งตัว เอลลี่มองเจ้าของคำพูดผ่านกระจกใส ที่มาพร้อมกับแก้วไวน์ในมือ พลางถอดต่างหูตัวเองต่อ “คุณอยากได้อะไรเหรอคะ”“นี่เธอโง่จริงๆ หรือ หรือเธอแกล้งโง่”“แกล้งโง่ค่ะ...เผื่อคุณเปลี่ยนใจ”“หึๆ ..เธอจะต้องรู้ไว้นะ ว่าฉันไม่เคยเปลี่ยนใจในทุกๆ เรื่องที่เกี่ยวกับเธอ..ฉันจริงจังกับเธอเสมอ...”เอลลี่เม้มริมฝีปากหลุบสายตาลงต่ำ ทำไมประโยคที่ได้ยินเมื่อครู่ มันถึงทำให้เธอนั้นรู้สึกประหม่าได้“อ๊ะ” ราวกับได้สติ หญิงสาวรู้สึกตกใจเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ ปากหนางับเข้ามาที่ใบหูของเธอ“เงียบเลย”“คุณแฟนนี่!” เอลลี่พลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้าคนหื่น พลางยกแขนเรียวคล้องคอ และคิดสงสัยอะไรบางอย่าง และเผลอถอนหายใจแรงๆ ออกไป “เฮ้อ...นอกจากกี..คุณก็ไม่รู้สึกดีกับอะไรเลยเหรอคะ”“ฮ่าฮ่าฮ่า..ก็ใช่น่ะสิ”‘ว๊ายยย..ยังกล้ายอมรับหน้าตาเฉยอีกนะ...หน้าด้านจริงๆ’ “ฉัน..หน้าด้านไม่เท่าเธอหรอกนะ”‘อุ๊ปส์....นี่เขาอ่านความคิดของฉันได้หรือเปล่าเนี่ย...มู่หลานยานทิพย์.’“แ

เช้าวันต่อมา...ร่างเล็กค่อยๆ ขยับตัวในวงแขนแกร่งหวังจะเป็นอิสระ เพราะตอนนี้รู้สึกเมื่อยขบไปตามร่างกายที่บอบช้ำ เมื่อคืนเธอโดนคนตัวโตรังแกและกอดรัดไว้ทั้งคืน..เพราะคำว่าข้อแลกเปลี่ยน..“หนักจะตายอยู่แล้ว” เอลลี่ลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ แต่ไม่วายที่ปากอิ่มจะอดไม่ได้ที่จะก่นด่าออกมาเบาๆ “แรงดีเป็นบ้า ไปเอาแรงวัวแรงควายมาจากไหนกันย๊ะ!”เธอบ่นอุบอิบพร้อมกับมองใบหน้าหล่อที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่อง ก่อนที่จะเลื่อนสายตาต่ำลงมาสำรวจรอยสักลายมังกรยักษ์ตัวใหญ่ ที่พาดอยู่บนหน้าอกแกร่งขาวที่สะท้อนแสงจนแสบตา“ลูกรักพระเจ้าเหรอ หรือ ว่าลูกรักซาตานกลับชาติมาเกิด”เธอพึมพำเสียงเบา ดวงตากลมยังคงซุกซนไล่มองเลื่อนลงต่ำไปตามหน้าท้องแกร่งที่เผยให้เห็นลอนของซิกแพคอย่างเซ็กซี่ขยี้ใจ แต่ไม่ทันที่จะได้เชยชมนานๆ จู่ๆสายตาของเธอกลับไปปะทะเข้ากับวัตถุบางอย่าง จนต้องอุทานออกมาเบาๆ “ปะ..ปืน..เหรอ..อุ๊บบ!!” ดวงตากลมโตจ้องมองวัตถุสีเงินมันเงาวิบวับสะดุดตาที่วางอยู่ข้างกายหนา และมันก็คือ...ปืนจริงๆ‘จะตัดฉันออกไปจากชีวิตคงจะมีวิธีเดียว คือทำให้ฉันตาย’จู่ๆ คำพูดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวสมองของหญิงสาว เธอก้มมองใบหน้าหล่อเพียง

@บริษัทฯ Dทันทีที่ประตูบานใหญ่ของตึกกระจกเปิดออก เอลลี่ก็ก้าวเท้าเข้าไปในโถงของบริษัทพร้อมกับมาเฟียหนุ่มอย่างไม่ลังเลใจ เธอคล้องแขนแกร่งไว้แน่นก้าวเดินพร้อมกับเขาอย่างมั่นคง กลิ่นอากาศเย็นเฉียบผสมกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเหล่าพนักงานในชุดสูทเรียบหรูลอยมาแตะปลายจมูกเสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณเธอสอดส่ายสายตามองพนักงานทุกคนด้วยความตื่นเต้นแปลกๆและที่สำคัญที่สุด…ทุกคนต่างหยุดการทำงาน แล้วลุกขึ้นยืน ก้มหัวเล็กน้อยไปในทิศทางเดียวกัน เธอเผลอเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวใบหน้าหล่อที่ยืนอยู่ข้างกาย ดีแลนอยู่ในชุดสูทดำเข้มท่ามกลางแสงไฟหรูหรา เขาดูสุขุม เย็นชา และทรงอำนาจหัวใจของเอลลี่กระตุกวูบ แอบเต้นแรงขึ้นเสียมาดื้อๆ 'นี่เขา… คือคนเดียวกับที่ชอบจับฉันกินทุกคืนจริงเหรอ'ดีแลนหยุดก้าวเท้าเดินเมื่อรับรู้ได้ถึงความปกติของหญิงสาวข้างกายพร้อมกับก้มหน้าเอ่ยถามเธอ “เป็นอะไร”“เอลรู้สึกตื่นเต้นจังค่ะ”“ตื่นเต้นอะไร?”“คือปกติเอลก็รู้ตัวว่าเอลสวยและก็มักจะมีคนมองอยู่แล้ว แต่นี่พนักงานของคุณมองเอลเยอะมาก เอลก็ยิ่งรู้สึกสวยและไฮโซมากขึ้นไปอีก” พูดไปก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่“หึ ไร้สาระ” ดีแลนได้แ

“แน่ใจใช่มั้ย ว่าจะไม่ตามไป” แค่เพียงเปิดประตูเพียงนิด ดีแลนก็หันกลับมาถามหญิงสาวอีกครั้งราวกับอยากให้เธอไปด้วย“ไม่ไปค่ะ และคุณก็ไปได้แล้วนะคะ เดี๋ยวจะสาย”“อืม ฉันจะรีบกลับมา”“ค่าาาาาา” เอลลี่ลากเสียงยาวฉีกยิ้มออกมากว้างพลางโบกมือไปมาอย่างน่ารัก...จนกระทั่งประตูหรูนั้นปิดลงไป “ฟู่…โอ๊ยย..พ่อคุณกว่าจะไปประชุมได้..เฮ้อ..ในที่สุดฉันก็หลุดพ้น!”แกร๊กก“ว๊ายยย ที่รักกลับมาแล้วเหรอคะ” เอลลี่รีบเปล่งเสียงใสเปลี่ยนแปลงคำพูดจนแทบไม่ทัน เพราะคิดว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาอีกครั้งคือ ดีแลน“ซาร่าเองค่ะ”"อ้าว.." เอลลี่หุบยิ้มลงในทันที และมองตามเลขาสาวกำลังเดินนวยนายเข้ามาในห้อง พร้อมกับแก้วน้ำส้มในมือที่นำไปวางบนโต๊ะตรงหน้าเธอ“น้ำส้มค่ะคุณเอลลี่ ท่านประธานสั่งให้ซาร่านำมาให้ค่ะ”“ดีแลน? สั่งน้ำส้มให้เอลลี่เหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย มองดูแก้วน้ำส้มที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา“ใช่ค่ะ”เอลลี่จ้องไปที่แก้วน้ำส้มสลับขึ้นไปมองที่ใบหน้าของเลขาสาวอย่างครุ่นคิด ก่อนที่เธอพลันนึกคิดได้และระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังๆ“ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า”“คุณเอลลี่เป็นอะไรไปคะ”“ฮ่าฮ่าน้ำส้มอะเหรอ นี่อย่าบอกนะ