LOGIN“คะ..คุณจะทำอะไร” เสียงใสนั้นสั่นๆ เอลลี่จ้องมองมือหนาอีกข้างหยิบกล่องไอศกรีมที่เธอพึ่งทานมาจ่อไว้ที่จุดกลางกายของเธอ “ยะ..เย็น..” ร่างเล็กกระตุกๆ เกร็ง เมื่อบัดนี้ก้อนไอศกรีมถูกเทลงมายังใจกลางความเป็นสาว “รู้ไหม...ความเย็นจะทำให้เธอรู้สึกชา...และมันจะบรรเทาความเจ็บปวดของเธอลงไปได้บ้าง” “อึก..” แปะๆ มือหนาตีเข้าที่ก้อนไอศกรีมเหลว พลางใช้นิ้วละเลงก้อนไอศกรีมไปทั่วกลีบแคมอวบ บดคลึงไปที่ติ่งเสียว ไม่เว้นแม้แต่ร่องหลืบแคบๆ โดยที่มืออีกข้างกำลังชักรูดแก่นกายใหญ่เตรียมความพร้อมที่จะเอามันเข้าไปในร่องรูเล็กๆ “ของกู…ทั้งหมดนี่…เป็นของกูคนเดียว..ซี๊ดดด!” เอลลี่Talk:“เขาแกล้งเป็นคนดี ทำให้ฉันหลงรัก… แต่เมื่อฉันพูดว่า ‘ชอบคนเลว’ เพื่อจะหนีไป เขาก็ถอดหน้ากาก...ตรึงฉันกับผนัง พร้อมรอยยิ้มที่ร้ายกาจกว่าใคร ‘หนีไม่พ้นแล้วล่ะที่รัก..กูนี่แหละคนเลว..เลวมาตั้งแต่เกิด..ที่จะจับเธอกระแทกทั้งตัวและหัวใจ!’ ”
View More:: ดีแลน หรือ มู่หยาง::
มาเฟียหนุ่มหล่อ และนักธุรกิจ จากแผ่นดินใหญ่ สุขุม ปากร้าบ ชอบวางแผน ชอบเล่นเกม และไม่ว่าในเกมไหนๆ เขาจะต้องเป็นผู้ชนะทุกครั้ง
“เธอเคยได้ยินไหม คนจีนเขากินทุกอย่างที่มีขา ยกเว้นเก้าอี้”
“ไม่นะ!! คุณจะมากินหมาของเอลลี่ไม่ได้!!”
“ไม่ใช่!! ฉันหมายถึงเธอ!!!”
------------------❤️-------------------
:: เอลลี่ ::
สาวสวยสุดเซ็กซี่ เจ้าของคลับหรูในวัยยี่สิบต้นๆ เธอสวย เธอเก่ง และเธอขอบูชาชีวิตนี้ให้กับความโสด แต่ดันบังเอิญ..เป็นหญิงสาวที่ช่วงล่างเครื่องดันติดง่าย!
“ ใครกันมู่หยาง? ฉันไม่รู้จัก ในชีวิตนี้ฉันรู้จักแต่มู่เดียว คือมู่หลาน”
@คลับxx
เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังกระหึ่มไปทั่วทั้งห้องโถง แสงไฟมากมายสาดส่องกระทบกัน ภายในคลับหรูตกแต่งอย่างอลังการ ผู้คนมากมายต่างก็เคลื่อนไหวไปมาอย่างมีชีวิตชีวา กลิ่นหอมของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชั้นดีและน้ำหอมราคาแพงลอยฟุ้งไปทั่ว แต่ความหรูหรานี้ก็ไม่เทียบเท่ากับในห้องลับของ VVIP ที่มีมาเฟียหนุ่ม...ที่ชื่อ ดีแลน นั้นอาศัยอยู่
“นายครับ”เฉิน ลูกน้องคนสนิทของมาเฟียหนุ่มยื่นแฟ้มเอกสารให้กับเจ้านายตรงหน้า
“อะไร?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ปรายตามองใบหน้าของลูกน้องสลับกับของที่อยู่ในมือของมัน โดยที่เขานั้นก็ไม่ได้ยื่นมือไปรับแต่อย่างใด
“ข้อมูล...ผู้หญิงที่คุณซูซ่าน ส่งมาให้ครับ”
“โยนทิ้งไปสะ” ดีแลนตอบแบบไม่ต้องคิด พลางกระดกน้ำสีอำพันจนหมดแก้ว
“นายจะไม่ดูสักหน่อยเหรอครับ”
“ไม่ มึงโยนทิ้งไปได้เลย”
“ครับ” เฉินรับคำสั่งเตรียมจะหันหลังไปทิ้งแฟ้มเอกสารลงถังขยะ แต่ก็มีมือหนาของใครอีกคนมาดึงแย่งไว้เสียก่อน
“แต่กูอยากดู!”
ดีแลนละสายตาจากแก้วไวน์ในมือ และเหลือบหันไปมองผู้มาใหม่ มาร์โค เพื่อนสนิทที่ชอบเสือกเรื่องของเขาเป็นประจำ
“มึงจะไม่ดูหน่อยเหรอว่ะ”
“หึ สาระแน”
มาร์โคยักไหล่อย่างไม่สนใจและหย่อนกายลงนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม พลางยกขาไขว่ห้างอย่างสบายใจ โดยที่ในมือกำลังเปิดแฟ้มประวัติสาวๆ ที่มารดาของเพื่อนเขานั้นส่งให้มา
“สวยทุกคนเลยว่ะ นมใหญ่ๆ เหมือนเดิม แม่มึงนี่รู้สเปคลูกชายดีฉิxหาย” มาร์โคเอ่ยเย้าแหย่ มองใบหน้าเพื่อนรักที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย
“กู เบื่อ”
“มึงอะเหรอ เบื่อผู้หญิง กูว่าไม่มั้ง เอาไปทั่วแบบมึงคงเบื่อยาก”
“ไม่ใช่! กูหมายถึงเบื่อแม่กู จับคู่ไม่เลิก แต่ละคนจืดชืด” ดีแลนเหลือบตามองมาร์โคอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด
“มึงมันชอบของแซ่บสินะ”
“กูชอบของแซ่บที่ยังสะอาด...หายากฉิบ” ดีแลนยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“ถุ้ย! คนสกปรกอย่างมึง แต่หวังอยากได้สะอาดๆ ฮ่าฮ่า” มาร์โคที่หัวเราะร่วนด้วยความชอบใจ ไม่สนสีหน้าไม่พอใจของเพื่อนรักเลยแม้แต่น้อย
“ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกู กูยิงปากมึงทิ้งไปแล้ว” ดีแลนพูดด้วยความหงุดหงิด ไม่อยากจะสบตาเพื่อนฝั่งตรงข้าม “มึงกลับไปซะ!”
“โอเคๆ กูจะหยุดปากหมากับมึงก่อน” มาร์โค รีบยกมือปิดปากยอมแพ้ ทำท่าทางราวกับกลัวเพื่อนรักเป็นอย่างมาก
“เออ!”
“งั้นถ้ามึงเบื่อแม่ มึงก็หาผู้หญิงเองดิ แม่มึงจะได้หยุด”
“อืม”
“อืมคือ?”
“เสือก!” ดีแลน ปะทะฝีปากแบบไม่มียอม ตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดและรำคาญเพื่อนคนนี้เหลือเกิน เพราะมันสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเขาไม่เลิกรา
“อ้าว อยู่ๆ มาด่ากู” มาร์โคตอบกลับอย่างทันควัน ยักไหล่กลับแบบไม่สนใจก่อนที่สายตานั้นจะมาหยุดเพ่งมองอ่านรายละเอียดของแผ่นกระดาษที่อยู่ตรงหน้า
“หึ..แต่สัญชาตญาณกูมันกำลังบอกว่า....วันนี้แหละ ที่จะทำให้แม่กูหยุดได้” ดีแลนพูดไปตามสัมผัสพิเศษที่เขามีมาตั้งแต่เกิด และ สัญชาตญาณของเขานั้นไม่เคยพลาด
“ยังไง อะไรของมึงว่ะ แต่ เอ๊ะ!? ผู้หญิงคนนี้ มาแปลกว่ะ กูว่ามีเค้าโครงสวย”
“อะไร?” ตาคมเหลือบไปมองใบหน้าของเพื่อน ที่ตอนนี้ดูจะสนใจจดจ่อกับแฟ้มเอกสารตรงหน้าเป็นพิเศษ
“แม่งใส่แว่นหนาฉิบ แต่งตัวก็อย่างเชย แต่แม่งหน้าอกโคตรใหญ่” มาร์โคพูดพร้อมกับโยนแฟ้มในมือเลื่อนไปหยุดที่ตรงหน้าของดีแลน
ดีแลนหลุบสายตามองลงไปยังแฟ้มที่ มือหนาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะและเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารและจ้องมองแผ่นกระดาษที่เปิดค้างไว้
ตาคมเพ่งพินิจมองดูใบหน้าผู้หญิงในภาพอย่างละเอียด และใช่หากมองแบบพิจารณาดีๆแล้ว เธอคือผู้หญิงสวยคนหนึ่งเลย
“เหมือนจะตั้งใจ ทำให้ตัวเองดูแย่” ดีแลนพูดออกมา พลางทำให้มาร์โคคิดเห็นด้วยและพยักหน้าตาม
“ทำแบบนั้นทำไมว่ะ” มาร์โค
“ก็ไม่ได้อยากให้กูเลือกไง” ดีแลนตอบกลับแบบไม่ต้องคิด ถ้าอยากจะให้เลือกก็คงต้องแต่งหน้าแต่งตัวจัดเต็มเหมือนคนอื่นๆ
“ใช่ค่ะ เอลชอบคนเลว..แต่ตอนนั้นเอลตกใจมากๆ ตอนที่ที่รักยกปืนจะยิงเอล..รวมถึงเจ้ามังกรยักษ์ด้วยค่ะ ใหญ่มากๆ แต่ก็แปลกอยู่นะที่มันมุดเข้ามาอยู่ในตัวเอลได้”“หึๆ สมใจถึงใจไหมล่ะ”“คิก..คิก..สมใจมาก ถึงใจมากค่ะ แบบว่าพี่เป็นคนเลวที่รักเอลมากๆ ”“รักมากสิ ถึงกับสักชื่อหนูไว้ที่..แถวเจ้ามังกร”“ฮ่าๆ น่ารักจังเลยค่ะ คนมันคลั่งรัก คิกๆ ดีนะที่พี่ไม่สักชื่อตัวเองไว้ที่น้องน้อยของเอล”“หึๆ”“เหมือนฝันเลยนะคะ..แบบว่า..คนเลวที่รักเธอ..”มุมปากหนายกยิ้มหวนคิดเรื่องราวต่างๆ ของเธอและเขา อาจเป็นเพราะพรหมลิขิตที่ทำให้เขาและเธอได้เจอกัน และต้องขอบคุณสัญชาตญาณตัวเองที่รับรู้ได้ทันทีว่าที่ตรงนี้มันคือของเธอ“ที่ตรงนี้มันคือของเอล..ของเอลแต่แรก..หัวใจพี่มันถูกจ้องจำไว้ที่เอลคนเดียว”มือหนาเลื่อนมากุมมือเล็ก บังคับให้ยกขึ้นมาแนบลงบนอกแกร่งในตำแหน่งของหัวใจที่มันกำลังเต้นแรง “ฟังสิ..หัวใจของพี่..มันเป็นของเอลคนเดียว”ปากอิ่มยิ้มออกมากว้าง จ้องมองใบหน้าหล่อเปื้อนด้วยรอยยิ้ม มือหนารวบโอบเอวคอด ร่างกายโอนอ่อนเข้าหากันแน่น บรรยากาศระหว่างสองคนทวีความอบอุ่น ลมหายใจประสานกันอย่างช้า ๆ“ขอนะ”ดีแลนถอดเสื้อยืดสีดำ
@คฤหาสน์เสียงหัวเราะสดใสดังลอดออกมาจากห้องนั่งเล่นตั้งแต่เช้า เด็กชายสองคนวิ่งไล่กันทั่วโถงบ้าน ขณะที่เด็กหญิงตัวเล็กนั่งกอดตุ๊กตากระต่ายขนฟูอยู่บนพรม ดวงตากลมใสจ้องตามพี่ ๆ อย่างสนุกสนานเอลลี่นั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาเต็มไปด้วยประกายอ่อนโยนยามมองลูก ๆ ที่คือทั้งชีวิตของเธอ“ม๊ามี๊ฮับ เดม่อนแกล้งผมอีกแล้ว”เสียงเรียบนิ่งของดัลลาซ ลูกชายคนโตดังขึ้น แม้จะยังเด็ก แต่แววตาคมเข้มที่หันมามองเธอนั้นเหมือนพ่อไม่มีผิด“ก็พี่ดัลลาซหน้าดุอะ ผ๋มแค่แหย่นิดเดียวเอง!” เดม่อน ลูกชายคนรองเถียงเสียงดัง ก่อนจะหัวเราะคิกคักวิ่งวนรอบโต๊ะ เหมือนกำลังสนุกกับการทำให้พี่ชายหงุดหงิด“คิก..คิก..” เอลลี่หัวเราะเบา ๆ เธอเอื้อมมือไปรับเดลล่าที่คลานต้วมเตี้ยมเข้ามาหา “แล้วหนูละคะ เดลล่า อยู่ข้างใครคะ พี่ดัลลาซหรือพี่เดม่อน?”เด็กหญิงวัยสองขวบกอดตุ๊กตากระต่ายแน่น แล้วเอียงคอมองพี่ชายทั้งสองตาแป๋วก่อนจะตอบเสียงเล็กใส “..ยู่กะม๊ามี๊…”เอลลี่หัวเราะคิกๆ หอมแก้มนุ่มของลูกสาวฟอดใหญ่ “ฉลาดที่สุดเลยลูกสาวม๊ามี๊”“แล้วม๊ามี๊ล่ะ..จะอยู่ข้างใคร” ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากทางประตูเอ่ยถามอย่างเจ้าเล่ห์เอลลี่เงยหน้าขึ้นก็เ
@ร้านอาหารภายในร้านอาหารที่ตกแต่งด้วยสีสันสดใส ครอบครัวของมาเฟียหนุ่มกำลังนั่งล้อมวงกันอย่างมีความสุข ดีแลนป้อนข้าวให้เดลล่าที่นั่งอยู่บนตักอย่างทะนุถนอม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่ เดลล่าเองก็เงยหน้ามองผู้เป็นพ่อด้วยรอยยิ้มหวาน ทั้งสองสบตากันอย่างเข้าใจ ราวกับมีเพียงแค่พวกเขาอยู่ในโลกใบนี้ส่วนดัลลาซและเดม่อนก็แข่งกันกินสปาเกตตีอย่างสนุกสนาน ซอสเปรอะเปื้อนเต็มหน้าแต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจ"ปาป๋าฮับ เลอะหมดแล้ว" ดัลลาซ หัวเราะคิกคักเมื่อเห็นซอสเปรอะเต็มหน้า"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวปาป๋าเช็ดให้" ดีแลนใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากให้ลูกชายอย่างอ่อนโยน “เดม่อนด้วยครับ เดี๋ยวปาป๋าเช็ดให้”ในขณะที่มือหนาหยิบผ้าอีกผืนขึ้นมาเช็ดปากลูกชายคนรองด้วยความอ่อนโยนไม่ต่างกันกับคนพี่ ก็มีหญิงสาวสวยในชุดเดรสรัดรูปเดินเข้ามาทักทาย"สวัสดีค่ะ เด็กๆ น่ารักจังเลย" เธอส่งยิ้มหวานให้เด็กๆ ก่อนจะหันไปมองดีแลนด้วยสายตาเยิ้ม มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า“ขอโทษนะครับ นายต้องการความเป็นส่วนตัว” เฉินทำหน้าที่ รีบเดินเข้ามาประชิดบอกหญิงสาวในทันที“ฉันก็แค่เห็นเด็กๆ น่ารัก อยากจะชื่นชมค่ะ”“เฉิน ไม่เป็นไร”“ครับ” เฉินก้มหน้าลง
2ปีต่อมา..@ห้างสรรพสินค้าณ ห้างสรรพสินค้าที่โอ่อ่า ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่จับจ่ายซื้อของ บ้างเดินเที่ยวเล่นตามประสา แต่ทันใดนั้นทุกสายตาก็พลันจับจ้องไปที่ร่างสูงสง่าของชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลา ที่ก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับเด็ก ๆ น่ารักที่นั่งอยู่ในรถเข็นอีกสองคน ดัลลาซลูกชายคนโตในวัยห้าขวบ และ เดม่อนลูกชายคนรองในวัยสี่ขวบ โดยที่พวกเขามีบอดี้การ์ดชุดดำทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยตลอดเวลาดวงตาหลายคู่จับจ้องใบหน้าหล่อของคนตัวสูง สลับกับเด็กชายตัวน้อยสองคน ซึ่งทั้งสามคนมีใบหน้าคล้ายคลึงกัน บ่งบอกว่าเป็นพ่อลูกอย่างแน่นอนแต่ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาผู้คนยิ่งกว่าเดิมคือ คือการมาของผู้หญิงใบหน้าสวยรูปร่างดีในชุดเดรสรัดรูปทันสมัย ที่เดินตามพวกเขามาติด ๆ พร้อมกับเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักตัวป้อมที่อยู่ในอ้อมอก“วันนี้ใคร? อยากได้ของเล่นจากปะป๋าบ้างคะ?”“เดลล่า~”“ผมฮับ”“ผ๋มฮะ”“ม๊ามี๊ด้วยคน!”เอลลี่ฉีกยิ้มหวานพูดคุยกับลูกรักทั้งสามคน เด็ก ๆ ต่างส่งเสียงเจื้อยแจ้วด้วยความตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่ที่อยากได้รอบตัว เรียกสายตามาเฟียหนุ่มยิ้มเอ็นดู มองดูลูก ๆ และภรรยาสาวด้วยความรักใคร่“งั้นไปกันเลย”“เย้ย” “เย้





