All Chapters of เฮียธามได้โปรดอย่ากั๊ก: Chapter 31 - Chapter 40

Ep.31 ความจริงที่แสนเจ็บปวดใจและประโยคนั้นของธามทำให้ทั้งสองคนชะงักทันที เหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง“เงิน ผมให้ได้เท่าที่สมควร”“พ่อกับแม่ให้โอกาสแกคิดอีกที” กิตติพูดเสียงแข็ง“จะให้สามสิบล้าน… หรือจะไม่ให้”ธามเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตานิ่งสนิท ไม่มีความสั่นไหวเหมือนก่อนหน้านี้“ผมให้ไม่ได้ แต่ไม่ใช่เพราะผมไม่มี” คำตอบนั้นทำให้เรวดีกระตุกยิ้มร้าย“งั้นก็แปลว่าแกมันเป็นลูกที่เห็นแก่ตัว”“แล้วแต่แม่จะคิด ที่ผมไม่ให้เพราะผมรู้ว่ามันไม่มีวันจบ”“วันนี้สามสิบล้าน วันหน้าก็จะมีคำว่าครั้งสุดท้ายอีก เงินหมด… พ่อกับแม่ก็จะกลับมาใหม่เสมอ”ธามมองทั้งสองคนตรงๆ ไม่หลบสายตาอีกแล้ว“ผมไม่อยากทำแบบนั้นอีก”คำพูดนั้นเหมือนจุดชนวน เรวดีกระแทกมือใส่โต๊ะเสียงดัง“ดี! ถ้าแกไม่ให้ พวกฉันก็ไม่จำเป็นต้องเล่นละครพ่อแม่ลูกอีกต่อไป”กิตติหัวเราะหยัน เสียงนั้นไม่มีความเป็นพ่อหลงเหลืออยู่เลย“ความหมายว่ายังไง” ประโยคนั้นทำเอาหัวใจของคนเป็นลูกหล่นไปอยู่ปลายเท้าทันที“อยากรู้ความจริงไหมธาม”… “เหอะ แกไม่ใช่ลูกของพวกฉันตั้งแต่แรกแล้ว”หัวใจของธามเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ แม้จะเคยสงสัย แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินมันจากปากคนตรงหน้า

Ep.33 ด้อยค่าตัวเอง & จุดจบของตัวปัญหาอีกด้านหนึ่งของของขวัญตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา โทรศัพท์ของเธอไม่เคยเงียบเลย ไม่ใช่เพราะมีสายเข้า แต่เป็นเพราะเธอพยายามโทรออกแล้วไม่มีใครรับของขวัญขับรถไปที่ผับด้วยหัวใจที่ร้อนรน ถามพนักงานทุกคนที่เจอ ถามแม้กระทั่งคนที่แค่เคยเห็นธามเดินผ่าน เผื่อใครสักคนจะรู้ว่าเขาไปไหนแต่ทว่า… ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น แม้แต่แวนซ์ก็ไม่รู้เหมือนกัน คืนนั้นเขาไม่ได้อยู่ที่ผับจากความเป็นห่วงค่อยๆ กลายเป็นความกลัว ความกลัวค่อยๆ กลายเป็นความอ่อนแรง ของขวัญตรอมใจ นอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง ร่างกายเหมือนถูกดูดพลังออกไปทีละนิดเธอตามหาเขาทุกวัน จนวันหนึ่งเธอทรุด และต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล แวนซ์ยังคงอยู่ข้างๆ พี่สาวไม่ห่าง เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่รอให้ของขวัญพักฟื้นและออกจากโรงพยาบาลก่อน เขาคิดว่าเขาคงต้องไปสอบถามเรื่องธามจากคนๆ หนึ่ง คนนั้นของขวัญยังถามข่าว ยังฝากให้คนช่วยตามหา ยังเชื่อว่าเขาแค่อยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่ได้หายไปจากชีวิตเธอจริงๆจนกระทั่งวันหนึ่ง ข้อความแชตสั้นๆ จากคนรักก็เด้งขึ้นมา ไม่มีคำอธิบายอะไร มีแค่ประโยคที่ทำให

Ep.35 อีห่า (อีหล่า) ครับ อ้ายขอโทษเด้อก่อนที่ทุกอย่างจะยากเกินไปสำหรับธาม พ่อของเพทายเลือกเดินเกมไปก่อนแล้ว ในช่วงเวลาที่ธามยังอยู่ในผ้าเหลือง ท่านเดินทางมาขอนแก่นด้วยตัวเอง มาเพียงลำพัง ไม่มีลูกน้อง ไม่มีอิทธิพล ไม่มีมาดของมาเฟียรุ่นใหญ่ให้ใครต้องเกรงกลัว ท่านมาในฐานะพ่อของลูกชายคนหนึ่ง ที่อยากขอความเมตตาให้ลูกได้มีโอกาสอีกครั้งท่านนั่งคุยกับพ่อและแม่ของของขวัญอย่างสุภาพ เล่าทุกอย่างด้วยน้ำเสียงเรียบ ไม่ปิดบัง และไม่บิดเบือนความจริงแม้แต่น้อยท่านเล่าเรื่องของธามทั้งหมด ตั้งแต่เด็กวัดที่ไม่มีใคร วันที่ถูกหลอก วันที่ถูกทิ้ง รวมถึงความจริงที่ว่าชีวิตของธามไม่ได้สวยงามอะไรเลย แต่เขาไม่เคยเลือกทางเลวหรือทำตัวไม่ดีในวันนั้นท่านพูดว่า...‘ผมไม่ได้มาขอให้ยอมรับลูกผมทันที’‘ผมแค่อยากขอให้… ให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองหลังจากที่เขาคิดได้แล้วว่าควรทำยังไงกับหัวใจของตัวเอง’‘หากทั้งสองคนจะไม่ให้อภัยลูกชายบุญธรรมของผม ผมก็เคารพการตัดสินใจ แต่ถ้าให้อภัย… ผมขอฝากหัวใจของเขาไว้กับครอบครัวนี้ด้วยได้ไหม’บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ ผู้ใหญ่ทั้งสองกำลังฟังด้วยหัวใจไม่ใช่สมอง พ่อกับแม่ของของขวัญไม่ได้ตัด

Ep.37 กระชับรัก 💦💦“ด่าได้น่ารักขนาดนี้ เฮียควรดีใจหรือควรเจ็บดีครับ” “อย่ามาพูดดี” ของขวัญสะอื้น เสียงยังติดสะอึก“ถ้าขวัญไม่รักจริง ขวัญไม่เจ็บขนาดนี้หรอก”คำพูดนั้นทำให้ธามชะงัก เขาก้มหน้าลงวางหน้าผากแตะลงกับหน้าผากของเธอเบาๆ“เฮียขอโทษ… ขอโทษจริงๆ”“ถ้าเฮียหนีอีก ขวัญจะด่าให้หนักกว่านี้นะ” เธอยกมือขึ้น กำเสื้อเขาไว้แน่น“เฮียยอมโดนด่าทุกคำ ดีกว่าไม่ได้อยู่กับขวัญ”เขาค่อยๆ กอดเธอเข้ามาแนบอก ของขวัญซบหน้าลงกับอกเขา เสียงสะอื้นแผ่วเบา เหลือเพียงลมหายใจที่ค่อยๆ สงบลงริมฝีปากร้อนก็แตะลงช้าๆ ที่หน้าผาก ไล่มาที่เปลือกตา และแก้มอย่างอ่อนโยนราวกับกลัวเธอแตกสลาย ของขวัญเผลอกำเสื้อเชิ้ตเขาแน่น เธอไม่ผลักไส ธามจึงจูบลึกขึ้นอีกนิด มือหนึ่งโอบเอวบางเข้าหาอกแกร่ง อีกมือไล้จากต้นคอลงสู่หัวไหล่ ปลายนิ้วเกี่ยวสายชุดเธอช้าๆ จนเนื้อผ้าลื่นไหลลงมาเผยผิวขาวใต้แสงไฟ“เฮีย…” เสียงเรียกชื่อเขาแผ่วหวานจนคนฟังแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ธามก้มลงจูบซอกคอ ไล้ช้าๆ จนเธอเผลอแหงนหน้ารับสัมผัส มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเนียนอย่างแผ่วเบา เขาอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย และค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงนุ่มราวกับเธอคือของล้ำค่า ธามท

ตอนพิเศษในเมื่องานแต่งงานถูกจัดขึ้นแบบไม่ต้องใส่ซอง พอตกค่ำผู้คนกลับยิ่งหนาแน่นกว่าช่วงกลางวันเสียอีกรถมอเตอร์ไซค์ รถกระบะจอดเรียงราย เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงดนตรีเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศครึกครื้นจนลานหน้าบ้านแทบไม่มีที่ยืนหลังจากคู่บ่าวสาวขึ้นกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน กล่าวขอบคุณแบบเรียบง่ายไม่เป็นทางการ มีแค่รอยยิ้มจริงใจจากเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเวลาต่อจากนี้… คือเวลาแห่งความสุขอย่างแท้จริงถ้าเป็นงานแต่งในเมือง ช่วงเวลานี้อาจเรียกว่า After Party แต่ที่นี่ไม่ต้องมีดีเจ เพราะสิ่งที่กำลังจะเริ่ม คือเวทีหมอลำที่ตั้งเด่นอยู่กลางลานไฟจากเวทีหมอลำสว่างวาบ เรียกคนทั้งงานให้หันไปมองเป็นตาเดียวหลายคนเริ่มขยับเท้า บางคนโยกตัวตามจังหวะ เด็กๆ วิ่งเล่น ผู้ใหญ่ยืนหัวเราะ สนุกแบบสุดจะบรรยาย บรรยากาศคล้ายเป็นการจัดงานประจำปีและแน่นอน… สี่สาวยืนอยู่หน้าเวทีหมอลำตั้งแต่เพลงแรกยังไม่จบของขวัญยืนอยู่ตรงกลาง ชุดเจ้าสาวผ้าไหมมัดหมี่พลิ้วไหวตามแรงลม อัญชันกับมะปรางยืนประกบข้าง ส่วนกรีนไม่ต้องพูดถึงขยับเท้าโยกเอวตั้งแต่เสียงเทสไมโครโฟนสายตาทั้งสี่คู่จับจ้องไปที่หน้าเวทีเหมือนลืมความเหนื่